به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان،ورود هوش مصنوعی به عرصه نظامی یکی از جنجالیترین و در عین حال تحولآفرینترین رویدادهای فناورانه قرن بیستویکم بوده است. این فناوری که زمانی صرفاً در تحلیل دادهها و پیشبینی الگوهای رفتاری کاربرد داشت، اکنون در قلب سامانههای دفاعی، اطلاعاتی و تهاجمی قدرتهای بزرگ جهان جای گرفته است. از سامانههای شناسایی تهدید و تحلیل میدان نبرد گرفته تا کنترل پهپادها و موشکهای هدایتشونده، هوش مصنوعی در جهان امروز به بخشی از شاکله تصمیمسازی نظامی تبدیل شده است. اما پرسش بنیادینی همچنان در این میان مطرح است: وقتی ماشینها در میدان نبرد تصمیم میگیرند، چه کسی پاسخگو خواهد بود؟ آیا مرز میان اراده انسانی و منطق الگوریتمی از میان رفته است؟
پنی وونگ وزیر امور خارجه استرالیا در سخنرانی اخیر خود در شورای امنیت سازمان ملل، هشدار داد که استفاده از هوش مصنوعی در تسلیحات هستهای و سامانههای بدون سرنشین، نهتنها نظم امنیت جهانی بلکه اساس بقای بشریت را تهدید میکند. وونگ یادآور شد که تا امروز مهار جنگ هستهای به واسطه قضاوت انسانی و وجدان اخلاقی رهبران ممکن شده است، اما هوش مصنوعی فاقد هرگونه احساس، قضاوت و مسئولیت است. به گفتهی او، این فناوریها میتوانند بدون هشدار و بدون درک پیامد اقدامات، موجب تشدید غیرقابل پیشبینی درگیریها شوند. این نگرانی جهانی در قالب مفهومی موسوم به «شکاف مسئولیت»(Accountability Gap) بازتاب یافته؛ پدیدهای که اکنون در محافل حقوقی، نظامی و اخلاقی به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات عصر حاضر تبدیل شده است.
