به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان، یک برچسب پوشیدنی جدید که در واقع یک حسگر پوستی مجهز به هوش مصنوعی است، نه تنها میتواند مقدار هورمونهای تولید مثل را اندازهگیری کند، بلکه میتواند نحوه نوسان هورمونهای تولید مثل را نیز به مرور زمان اندازه بگیرد و به بیماران و پزشکان کمک کند تا ناباروری را در مراحل اولیه تشخیص دهند و بارداری را بهبود ببخشند.
ناباروری بدون علت مشخص معمولا حدود ۱۵ تا ۳۰ درصد از زوجها را تحت تأثیر قرار میدهد و پس از آن که آزمایشهای استاندارد هیچ علت مشخصی را نشان ندادند، تشخیص داده میشود. هورمونها بسیار پویا هستند، از ریتم شبانهروزی پیروی میکنند و در طول روز با توجه به الگوهای تنظیمشده افزایش و کاهش مییابند.
دکتر «تیناتین کوچوخیدزه» (Tinatin Kutchukhidze) پژوهشگر «دانشگاه آکسفورد» (Oxford University) و «دانشگاه نیو آنجلیا» (New Anglia University) و گروهش در یک آزمایش، ۱۰۲ مرد بین ۲۲ تا ۳۸ سال را که تستوسترون کل صبحگاهی آنها طبیعی بود، بررسی کردند. آنها دادههای مربوط به سطح تستوسترون شرکتکنندگان را هر ۱۵ دقیقه و به مدت چهار روز با استفاده از یک برچسب حسگر پوستی مجهز به هوش مصنوعی که خودشان ابداع کرده بودند، تحلیل کردند و دریافتند که در مردان مبتلا به علائم کمکاری غدد جنسی، به رغم داشتن سطح تستوسترون طبیعی در آزمایشهای استاندارد، ریتم تستوسترون به طور قابل توجهی مختل شده است. این ناهنجاریهای آشکار با کاهش غلظت اسپرم و علائم کمبود آندروژن نیز مرتبط بودند.
کوچوخیدزه گفت: ما برای اولین بار توانستهایم الگوهای آندروژن را در طول چند روز به صورت در لحظه با یک برچسب جدید و غیرتهاجمی مبتنی بر هوش مصنوعی ردیابی کنیم که با تلفن همراه اندروید و آیفون سازگار است. پژوهشهای پیشین نشان دادهاند که سطح طبیعی تستوسترون صبحگاهی برای رد کمبود قابل توجه آندروژن از نظر بالینی کافی است. با وجود این، یافتههای ما این فرضیه را به چالش میکشد و نشان میدهد که مردان با تستوسترون طبیعی نیز ممکن است اختلالات قابل توجهی را در ریتم هورمونی مرتبط با اختلال عملکرد تولید مثل نشان دهند.
دکتر کوچوخیدزه و همکارانش در یک آزمایش دیگر، «یکپارچگی ریتم غدد درونریز»(ERI) را به عنوان یک معیار مبتنی بر هوش مصنوعی برای تحلیل دادههای مربوط به هورمونهای مهم تولید مثل معرفی کردند و آن را روی ۳۱۲ زن ۱۸ تا ۲۲ ساله با چرخههای قاعدگی منظم که باروری داشتند یا به ناباروری غیر قابل توضیح مبتلا بودند، به کار گرفتند. آنها دریافتند زنان مبتلا به ناباروری غیر قابل توضیح، حتی با سطح هورمون طبیعی نیز نمرات ERI پایینتری را نشان میدهند که ناباروری را پیشبینی میکرد. نمرات ERI پایینتر با افزایش شکست لانهگزینی – مرحله بسیار ابتدایی بارداری – نیز مرتبط بودند.
کوچوخیدزه گفت: پژوهش ما نشان میدهد که یک زن ممکن است چرخه قاعدگی به ظاهر سالم و سطح هورمون طبیعی داشته باشد، اما اختلال عملکرد غدد درونریز پنهانی را تجربه کند که بر توانایی او در بارداری تأثیر میگذارد. معیار ERI به جای تحلیل سطح هورمونها به عنوان مقادیر جداگانه، به ارزیابی این موضوع میپردازد که آیا هورمونهای تولید مثل در الگو، زمان و رابطه درست با یکدیگر در طول چرخه قاعدگی تغییر میکنند.
