به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان،گفتنی است آتشکدۀ بازه هور، در ۷۰ کیلومتری جنوب مشهد و در مسیر یکی از مهمترین راههای باستانی ایران قرار دارد که خراسان را به سیستان و کرمان و بخشهای مرکزی فلات ایران مرتبط میساخته است. کاوشهای باستانشناسی دانشگاه تهران که از سال ۱۳۹۲ به مدت ۸ فصل و به سرپرستی دکتر میثم لباف خانیکی در این محوطه باستانی دنبال شد، منجر به کشف آتشکدۀ بزرگی از دورۀ ساسانی گردید که سراسر فضای داخلی آن مزین به گچبریهای نفیس و نقاشیهای دیواری بوده است.
نتایج مطالعات باستانشناسی در آتشکدۀ بازه هور نشان داد که این مجموعۀ معماری در اواخر دورۀ اشکانی تأسیس شده و تا قرون ابتدایی دوران اسلامی به حیات خود ادامه داده است. مضمون تعداد قابل توجهی از دیوارنوشتههای فارسی میانه، که از فضاهای داخلی این بنا یافت شده است، ناظر بر اهمیت تاریخی این آتشکده و مراجعه افراد متعددی به این مجموعۀ معماری میباشد. به نظر میرسد وقوع زلزلهای سهمگین در اواخر قرن سوم – اوایل قرن چهارم هجری منجر به ویرانی و ترک این آتشکدۀ مهم شده است.
