به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان،در حالی که پکن با معرفی ویزای جدید موسوم به «K» بهدنبال باز کردن دربهای این کشور به روی متخصصان خارجی و تسهیل فرایند ورود، تحصیل و اشتغال نیروهای نخبه است، ایالات متحده تحت دولت دونالد ترامپ با رویکردی محافظهکارانهتر، مسیر مهاجرت نیروهای متخصص را با افزایش هزینه ویزای «H-1B» و وضع محدودیتهای تازه، عملاً دشوارتر کرده است.
این دو جهتگیری نه صرفاً تصمیمات اجرایی بلکه بازتاب دو فلسفه متفاوت حکمرانی در اقتصاد دانشبنیان هستند.
چین در حال استفاده از مهاجرت نخبگان بهعنوان اهرمی برای تقویت اکوسیستم نوآوری و خودکفایی فناورانه است، در حالی که آمریکا با تمرکز بر حفاظت از بازار کار داخلی، در معرض خطر فرسایش تدریجی مزیت تاریخی خود در جذب استعداد جهانی قرار میگیرد. در چنین صحنهای که سرمایه انسانی به اندازه سرمایه فیزیکی ارزش راهبردی دارد، سیاست مهاجرتی به ابزار قدرت نرم و رقابت فناورانه میان دو ابرقدرت بدل شده است.
