به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان، مراکز داده به عنوان ستون فقرات زیرساخت دیجیتال جهانی به یکی از حیاتیترین اجزای تمدن دیجیتال بدل شدهاند. این مراکز نهتنها بستر اصلی ذخیره و پردازش دادههای شبکههای اجتماعی، خدمات ابری و تجارت الکترونیک هستند، بلکه زیرساخت بنیادین سامانههای هوش مصنوعی و یادگیری عمیق را نیز تشکیل میدهند. رشد نمایی اینترنت اشیا، افزایش حجم دادهها و نیاز به تحلیل لحظهای اطلاعات موجب شده است که میزان دادههای تولیدی بشر در هر شبانهروز به چندین زتابایت برسد.
چنین رشدی نیازمند توان پردازشی عظیم و شبکهای جهانی از مراکز داده است که به صورت شبانهروزی فعال باشند. اما این گسترش بیوقفه هزینههای سنگینی از جمله مصرف بیرویه انرژی الکتریکی، انتشار حرارت و دیاکسید کربن و تخریب محیطزیست در مقیاس کلان در پی دارد. پژوهشهای آژانس بینالمللی انرژی نشان میدهد که تنها خنکسازی مراکز داده بزرگ در مناطق گرمسیری، سهم قابلتوجهی از مصرف برق شهری را تشکیل میدهد. در این شرایط، محدودیت منابع و دغدغه پایداری زیستمحیطی، مهندسان را به جستوجوی گزینههای رادیکالتر سوق داده است. یکی از نوآورانهترین راهکارها در این زمینه، انتقال بخشی از زیرساخت پردازشی به مدار زمین محسوب میشود؛ ایدهای که تا همین اواخر در میان داستانهای علمیتخیلی جای داشت اما امروز با پیشرفت فناوری پرتاب، انرژی خورشیدی فضایی و رباتیک، در حال تبدیل شدن به یکی از جدیترین گزینههای مهندسی آینده است.
