به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان،مه میدانیم دانشگاه باید محل رشد فکری و علمی باشد؛ جایی برای ساختن ایده و پیدا کردن راهحل برای مشکلات روز کشور، اما وقتی وضعیت امروز برخی دانشگاهها را میبینیم، تناقضی بین آنچه قرار بود باشد و آنچه حالا هست، کاملاً حس میشود.
قرار بود دانشگاه جایی باشد که دانشجو با فکر و انگیزه به دنبال یاد گرفتن و حل مسئله برود، نه اینکه فقط برای گذران وقت بیاید. اما واقعیت این است که دانشگاه برای عدهای به محل تفریح و سرگرمی تبدیل شده و رسالت اصلی دانشجو به فراموشی سپرده شده است. انگار نگاه بعضیها به دانشگاه، فقط یک فضای آزاد برای وقتگذرانی و حتی گاهی رفتارهایی که هیچ سنخیتی با فضای دانشگاه ندارند.
همین نگاه باعث شده مفهوم نشاط در دانشگاه هم اشتباه معنا شود و جای خودش را به ظاهرسازی بیهدف بدهد. نشاط در دانشگاه یعنی فضای زنده و پرگفتوگو؛ اما وقتی شادی از مسیر نمایشهای سطحی و برنامههای کودکانه تأمین شود، اسمش دیگر نشاط نیست، ابتذال فرهنگی است.
مراسم آغاز سال تحصیلی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی شاید یکی از واضحترین نمونههای همین سطحیگرایی در دانشگاهها باشد. جشنی که میتوانست شروعی انگیزهبخش و علمی برای دانشجویان تازهوارد باشد، بیشتر از یک آیینی دانشگاهی، شبیه به یک برنامه نمایشی بود.
سؤال اینجاست که این وضعیت تا کجا قرار است ادامه پیدا کند؟ هر روز شاهد برنامههایی هستیم که از شأن دانشگاه فاصله میگیرند و دانشجویانی که دیگر نمیدانند قرار است دنبال چه چیزی باشند. کسی دغدغه یادگیری ندارد و فقط میخواهد وقت بگذراند. وقتی برای برنامههای فرهنگی هیچ شاخصی وجود ندارد، سلیقه جای معیار را میگیرد. هر چیزی که چند نفر را بخنداند، موفق تلقی میشود، حتی اگر هیچ نسبتی با فضای علمی دانشگاه نداشته باشد. نتیجهاش میشود شادی زودگذر و هویت از دسترفته.
