به گزارش الفبای رشد به نقل ازدانشجو ، دکتر محمد عرب، مشاور حوزه وزارتی اظهار کرد: مسئله اختلاف در ضریب فوقالعاده جذب اعضای هیئت علمی علوم پایه پزشکی که از سال ۱۴۰۱ آغاز شد، یکی از چالشهای جدی دانشگاههای علوم پزشکی بود و نزدیک به ۱۱ هزار نفر از اعضای هیئت علمی شاغل و بازنشسته را تحت تأثیر قرار داده بود.
ریشه اختلاف: تفسیر اشتباه از مصوبه هیئت وزیران
عرب توضیح داد: در آییننامه استخدامی اعضای هیئت علمی وزارت بهداشت، تنها دو وضعیت “تماموقت” و “تماموقت جغرافیایی” تعریف شده است و چنین تقسیمبندیای به عنوان “بالینی و غیر بالینی” وجود ندارد. اعضای تماموقت جغرافیایی به دلیل ممنوعیت فعالیت انتفاعی خارج از دانشگاه، از سه امتیاز برخوردارند که میتوان به، پایه تشویقی بهازای هر پنج سال، فوقالعاده محرومیت از مطب و افزایش ۱.۶ برابری فوقالعاده جذب و فوقالعاده مخصوص، اشاره کرد.
وی افزود:، اما در سال ۱۴۰۱، همزمان با تصویب افزایش سالانه حقوق کارکنان دولت، تبصرههای ۵ و ۶ ماده ۱۱ مصوبه هیئت وزیران بدون نظر وزارت بهداشت تدوین شد و به اشتباه ضریب ۱.۶ تنها برای اعضای بالینی لحاظ شد.
عرب بیان داشت: این تغییر سبب شد سازمان بازنشستگی کشوری اعضای علوم پایه پزشکی را غیر بالینی تلقی کرده و هنگام بازنشستگی ضریب ۱.۶ آنها را به ۱ کاهش دهد. این موضوع کاهش ۱۰ تا ۲۰ میلیون تومانی حقوق بازنشستگی برخی اعضا را در پی داشت.
