به گزارش الفبای رشد به نقل از مهر، آلودگی هوای شهری به عنوان یکی از پیچیدهترین و بغرنجترین چالشهای زیستمحیطی شهرهای امروز بر تمامی ابعاد حیات شهری تأثیر میگذارد و با برهم زدن تعادل میان سلامت عمومی، کیفیت زیستمحیطی و کارکرد اقتصادی شهرها، به مسئلهای راهبردی در مدیریت شهری تبدیل شده است.
رشد سریع جمعیت، گسترش بیوقفه محدودههای شهری، تراکم بالای فعالیتهای اقتصادی و استقرار گسترده زیرساختهای حمل و نقل، به شکلگیری منابع متنوع انتشار آلاینده در مقیاس محلی و منطقهای انجامیده است.
در چنین شرایطی، اتکای صرف به شیوههای سنتی پایش کیفیت هوا که عمدتاً بر چند ایستگاه ثابت با پوشش محدود تکیه دارد، قادر نیست تصویری واقعگرا از ماهیت پراکنده، متغیر و وابسته به الگوهای جوی آلودگی هوا ارائه دهد.
این محدودیت ساختاری موجب شد نظامهای نظارتی کلاسیک نه تنها از تشخیص دقیق نقاط بحرانی بازبمانند بلکه توان پیشبینی و مداخله بهموقع در شرایط افزایش آلودگی را نیز نداشته باشند. همزمانی این نارساییها با پیچیدهتر شدن الگوهای انتشار آلاینده و افزایش حساسیت شهرها نسبت به پیامدهای بهداشتی و اقتصادی آلودگی، سبب شده فناوریهای شهر هوشمند به عنوان بدیلی تحولساز در این حوزه مطرح شوند، زیرا این فناوریها با فراهم کردن امکان پایش گسترده، تحلیل یکپارچه و مداخله فعال، ظرفیت مدیریت علمی و دادهمحور کیفیت هوا را به شکل بنیادین ارتقا میدهند و به یکی از ارکان اصلی راهبردهای نوین محیط زیستی شهرها تبدیل شدهاند.
