به گزارش الفبای رشد به نقل ازایسنا ، تعامل بین ویروسها میتواند به آنها کمک کند تا در آلوده کردن میزبان خود موفق شوند. دانشمندان در حال یادگیری روشهایی هستند که ویروسها به واسطه آنها در سلولها با یکدیگر ترکیب میشوند و همچنین پیامدهای اجتماعی شدن آنها را مورد بررسی قرار میدهند.
به نقل از فیز، «الکساندر رابرتسون»(Alexander Robertson) دانشجوی زیستشناسی مولکولی و سلولی «دانشگاه واشنگتن»(University of Washington) از جمله این دانشمندان است. رابرتسون توضیح داد: من تکامل مقاومت ضدمیکروبی را از طریق مکانیسمهایی که به تعامل بین میکروبها نیاز دارند، بررسی میکنم.
«پولیوویروسها»(Polioviruses) یا ویروسهای فلج اطفال میتوانند عفونتهای رودهای را در پی داشته باشند که در برخی موارد، به سیستم عصبی وارد میشوند و به فلج شدن بیمار میانجامند. اگرچه واکسنها این بیماری را تقریباً در سراسر جهان ریشهکن کردهاند اما براساس گزارش سازمان بهداشت جهانی، موارد ابتلا در پاکستان و افغانستان بار دیگر در حال افزایش است. این امر، نیاز به آزمایش درمانهای جدید را سرعت میبخشد.
رابرتسون گفت: ما یک مدل ریاضی ایجاد کردیم تا توضیح دهیم که چرا «pocapavir» امیدوارکنندهترین داروی ضد ویروس فلج اطفال با وجود نشانههای امیدوارکننده از کشت سلولی، موفقیت محدودی را در آزمایشهای بالینی نشان داده است.
«آلیسون فدر»(Alison Feder) دانشیار «موسسه پزشکی هاوارد هیوز»(HHMI) توضیح داد: نکته کلیدی پژوهش ما خلاف شهود است. موفقیت pocapavir به تعامل ویروسها در یک سلول بستگی دارد اما وقتی درمان، جمعیت ویروسها را طبق برنامه کاهش میدهد، این تعاملات میتوانند ناخواسته از بین بروند.
اگرچه بحث بر سر این است که آیا ویروسها موجودات زنده هستند یا خیر اما این موجودات بیولوژیکی منطقه خاکستری هنوز میتوانند در یک مهمانی میکروبی با یکدیگر رقابت کنند، همکاری کنند یا در منابع ژنومی سهیم شوند. به نظر میرسد این تلاشهای جمعی بین ویروسها بر حساسیت یا مقاومت آنها در برابر تلاشها برای غلبه بر آنها تأثیر میگذارد. معاشرت بین ویروسها میتواند به ظهور گونههای جدید کمک کند اما در عوض ممکن است مانع از ظهور گونههای جدید شود.
بررسی واکنشهای جمعی ویروسها در حضور چالشهای خاص مانند داروهای ضد ویروسی میتواند به پژوهشگران حوزه پزشکی در تولید درمانهای مؤثرتر کمک کند.
