به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان، این پژوهش که به تازگی توسط یونس کرامتی، عضو هیئت علمی پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران انجام و منتشر شده است، نشان میدهد که اخترشناسان مسلمان، با ابزارهایی چون «لبنه» (ربع خشتی بزرگ) و «سدس فخری»، و با روش رصد نیمروزی خورشید در انقلابهای تابستانی و زمستانی، این پارامتر مهم نجومی را با دقتی شایان توجه اندازه گرفتهاند.
بر اساس این پژوهش، اندازهگیری «میل اعظم» یا همان زاویه انحراف محور زمین نسبت به مدار گردش آن به دور خورشید، از جمله مهمترین فعالیتهای رصدی اخترشناسان دوره اسلامی بوده است. این پارامتر که امروزه با نام «میل دایرةالبروج» شناخته میشود، تأثیری مستقیم بر محاسبات نجومی از جمله تنظیم تقویمهای نجومی و جدولهای تعیین موقعیت خورشید داشت.
