به گزارش الفبای رشد به نقل از مهر، این مطالعه با تمرکز بر پلیمرهای طبیعی و تجدیدپذیر، به بررسی نقش ساختارهای نانویی، گروههای عاملی فعال و خواص فیزیکی-شیمیایی هیدروژلها در تسریع ترمیم بافت، کنترل عفونت و بهبود کیفیت زندگی بیماران پرداخته است.
نتایج این پژوهش نشان میدهد که ترکیب زیستپلیمرهایی مانند نانوسلولز، ژلاتین و صمغهای گیاهی با فناوری نانو، امکان تولید پانسمانهایی هوشمند، زیستسازگار و چندمنظوره را فراهم کرده است؛ پانسمانهایی که علاوه بر حفظ رطوبت زخم، فعالیت ضدباکتری و هموستاتیک نیز دارند و میتوانند پاسخگوی چالشهای فزاینده نظام سلامت در مواجهه با زخمهای مزمن باشند.
زخمها، بهویژه زخمهای مزمن، یکی از چالشهای جدی نظام سلامت در سراسر جهان به شمار میروند؛ مشکلی که با افزایش بیماریهای مزمن، سالمندی جمعیت و شیوع عفونتهای مقاوم به درمان، هر روز ابعاد پیچیدهتری پیدا میکند. در بسیاری از موارد، عفونت و التهاب مزمن نهتنها روند ترمیم را کند میکنند، بلکه میتوانند به تخریب گسترده بافت و حتی تهدید حیات بیمار منجر شوند. همین واقعیتها، ضرورت توسعه نسل جدیدی از پانسمانها و مواد ترمیمی را بیش از پیش برجسته کرده است.
در همین راستا، پژوهشگران دانشگاه صنعتی اصفهان و دانشگاه کره (Korea University) در یک مطالعه مروری علمی، به بررسی جامع هیدروژلهای مبتنی بر زیستپلیمرها برای کاربردهای زیستپزشکی، بهویژه در حوزه ترمیم زخم پرداختهاند. این پژوهش با هدف پاسخ به نیاز فزاینده برای مواد درمانی ایمن، مؤثر و سازگار با محیطزیست انجام شده و نشان میدهد که پلیمرهای طبیعی میتوانند جایگزینی جدی برای بسیاری از پانسمانهای سنتی و مصنوعی باشند.
هیدروژلهای زیستپایه، شبکههایی سهبعدی از پلیمرهای طبیعی هستند که توانایی بالایی در جذب و نگهداری آب دارند. این ویژگی باعث میشود محیطی مرطوب و مناسب برای ترمیم زخم ایجاد شود؛ محیطی که برای مهاجرت سلولها، تکثیر، و بازسازی بافت حیاتی است. پلیمرهایی با منشاء طبیعی، مانند صمغهای گیاهی، سلولز و ژلاتین، بهدلیل زیستسازگاری بالا، سمیت پایین و قابلیت تخریب کنترلشده، توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کردهاند.
