به گزارش الفبای رشد به نقل از مهر، این تحول نگرش نه تنها در محافل اقتصادی، بلکه در عرصه ژئوپلیتیک نیز تأثیرات عمیقی داشته و کشورها را به بازتعریف استراتژیهای توسعه ملی خود وادار کرده است.
تجربه کشورهای پیشرو نشان میدهد که هوش مصنوعی از مرحله آزمایش و پایلوت به سوی یکپارچگی در ساختار عملیاتی سازمانها و نهادهای دولتی حرکت کرده است. این انتقال الگو مستلزم بازطراحی فرآیندها، ساختار حکمرانی و مسئولیتهای اجرایی است. تجربیات بینالمللی حاکی از آن است که سازمانهایی که هوش مصنوعی را به عنوان لایه عملیاتی اصلی خود میپذیرند و نه ابزاری جانبی، از مزیت رقابتی قابل توجهی برخوردار میشوند.
از همین روی، میتوان نتیجه گرفت که این تحول برای کشورهای در حال توسعه همچون ایران اهمیت ویژهای دارد، زیرا شکاف بین کشورهایی که این زیرساخت را توسعه میدهند و آنهایی که این فرصت را از دست میدهند به صورت روزافزون گسترش مییابد. توسعه هوش مصنوعی در مقیاس ملی نیازمند رویکردی فراتر از پروژههای پراکنده و منفرد بوده و مستلزم تصویب سیاستهای جامع، ایجاد زیرساختهای محاسباتی و تربیت نیروی انسانی متخصص است.
