به گزارش الفبای رشد به نقل از مهر، شتاب کمسابقه پیشرفتهای هوش مصنوعی در حوزههایی مانند بینایی ماشین، یادگیری عمیق و پردازش بلادرنگ دادههای میدانی، این تصور را طی یک دهه گذشته بهتدریج به واقعیتی عملیاتی نزدیک کرده است. در همین بستر، بازار مشخص و رو به رشدی برای «سامانههای تسلیحاتی خودمختار» پدید آمده؛ سامانههایی که با تکیه بر الگوریتمهای پیچیده، دادههای حسگرها، پهپادها و شبکههای شناسایی را تحلیل کرده و قادر هستند با شناسایی و اولویتبندی اهداف بالقوه در شرایطی خاص بدون دخالت مستقیم انسان درگیر شوند.
این تحول، صرفاً یک جهش فناورانه نیست، بلکه بیانگر تغییر پارادایم در طراحی و بهکارگیری قدرت نظامی محسوب میشود. دولتها، مجذوب وعده دستیابی به برتری راهبردی، افزایش سرعت واکنش در میدان نبرد و همزمان کاهش هزینههای انسانی و سیاسی جنگ، بهسرعت به سوی این فناوریها گرایش یافتهاند و آنها را ابزاری بالقوه تعیینکننده در موازنههای آینده قدرت و حتی بازتعریف مفهوم بازدارندگی میدانند.
