پژوهشگاه ملی سرطان حاصل جهاد علمی بیادعا و سرمایه انسانی ماندگار است

به گزارش الفبای رشد به نقل از ایسنا،دکتر زهرا شیخی ضمن اعلام این خبر اظهار کرد: جهاد دانشگاهی هیچگاه مدعی تصدیگری در حوزه سلامت یا آموزش عالی نبوده است. متولی سلامت کشور، وزارت بهداشت است و متولی آموزش عالی، وزارت علوم؛ اما جهاد دانشگاهی آمده تا خلأهایی را پر کند که در ساختارهای رسمی، به دلایل مختلف کمتر به آنها پرداخته شده است.
وی افزود: تفاوت جهاد دانشگاهی با بسیاری از دستگاهها در همین نقطه است؛ ما وارد عرصههایی شدیم که کمتر کسی حاضر بود مسئولیت آن را بپذیرد. پژوهشگاه ملی سرطان، رویان، ابنسینا و دیگر مجموعههای جهاد دانشگاهی در حوزه علوم پزشکی، در ساختمانهایی فعالیت میکنند که شاید از بیرون چندان به چشم نیایند، اما درون آنها دانشمندانی مشغول کارند که بیسروصدا، کارهای بزرگ انجام میدهند.
معاون پژوهش و فناوری جهاد دانشگاهی در ادامه تصریح کرد: آنچه امروز در این مجموعه مشاهده میشود، نتیجه سالها کار مستمر و بیادعاست. شاید از نظر فیزیکی، این ساختمانها قابل مقایسه با بیمارستانها و دانشگاههای بزرگ نباشند، اما از نظر عمق علمی، کیفیت نیروی انسانی و اثرگذاری اجتماعی، در تراز بالایی قرار دارند.
وی ادامه داد: واقعیت این است که هنوز هم بسیاری از دستگاههای بزرگ، نتوانستهاند در برخی از حوزههایی که جهاد دانشگاهی وارد شده، به این سطح از انسجام و خروجی برسند. این نشان میدهد که مدل کار جهادی، مبتنی بر پروژه و مأموریتمحور، همچنان کارآمد و قابل اتکاست.
شیخی با تأکید بر اهمیت دادههای دقیق در سیاستگذاری حوزه سلامت تصریح کرد: یکی از مشکلات جدی ما در حوزه سرطان، فقدان آمار بهروز و دقیق است. آخرین آمار رسمی کشور مربوط به سال ۱۳۹۷ است و بر اساس پیشبینیها، با افزایش حدود یک و نیم برابری موارد ابتلا مواجه خواهیم بود.
وی افزود: در دنیای امروز، اندیشکدهها و نهادهای سیاستگذار، بر اساس دیتابیسهای دقیق پژوهشی تصمیمسازی میکنند. بزرگترین برگ برنده ما در این حوزه، همین دادههاست؛ اما ارائه آمار نادرست یا ناقص، میتواند بسیار خطرناک باشد. پژوهشگاه ملی سرطان با ایجاد پلتفرمهای دادهمحور، گام بسیار مهمی در این مسیر برداشته است.
وی با اشاره به حضور متخصصان برجسته حوزه زنان و خانواده در این جلسه گفت: حوزه زنان، بهویژه زنان در عرصه سلامت، ظرفیت بسیار بزرگی برای اثرگذاری اجتماعی دارد؛ ظرفیتی که متأسفانه در بسیاری موارد، به شعار محدود شده و در عمل کمتر به آن پرداخته شده است.



