به گزارش الفبای رشد به نقل از ایسنا،دانشمندان نظریههای زیادی در مورد چگونگی تبدیل مواد اولیه زمین به سلولهای زنده دارند، اما یک نظریه جدید، حاکی از وجود یک ماده چسبنده و لزج است.
یک تیم بینالمللی از پژوهشگران در یک مقاله جدید استدلال میکند که حیات ممکن است ابتدا در یک توده چسبنده و لزج چسبیده به یک سنگ، مدتها قبل از وجود سلولهای واقعی پدیدار شده باشد.
نویسندگان معتقدند که مشابه زیستنوارها یا بیوفیلمهای باکتریایی که امروزه روی سنگها، سطوح برکه و حتی دندانهای مسواک نزده انسان میبینیم، یک ماتریس ژل نیمه جامد، مکان مناسبی را برای ایجاد حیات، چه در زمین و چه به طور بالقوه در سیارات دیگر فراهم میکند.
این مفهومِ حیات ژلهای کمی خاص است. اکثر نظریههای منشأ حیات، زمینه را برای اولین شیمی آلی در آب و نه یک ماده چسبنده فراهم میکنند، اما این نظریهها همچنین در توضیح اینکه چگونه مولکولهای سادهای از نوعی که احتمالاً در آبهای زمین شناور بودهاند، بدون هیچ گونه پشتیبانی اضافی میتوانستند به چیزی به پیچیدگی RNA(اسید ریبونوکلئیک) یا DNA(اسید دئوکسی ریبونوکلئیک) تبدیل شوند، مشکل دارند.
