به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان، او در این مقاله که از زبان اولشخص نوشته شده است، چهار میلیارد سال جهشهای ژنتیکی در حیات ساده ابتدایی روی سیاره زمین و رسیدن به حیات پیچیده امروزی را مرور میکند و نشان میدهد که سه عامل مهم، تکامل حیات پیچیده را ممکن کرده است:
نخست مقیاسبندی محاسباتی است؛ اینکه آنچه بهعنوان «حیات» میشناسیم، درواقع نوعی ابررایانه طبیعی است و هر تکاملی که در آن رخ میدهد، بر پایه محاسبات است.
دوم همزیستزایی است؛ به این معنا که برخی اندامکهای درونسلولی در اصل باکتریهایی هستند که زمانی آزاد زندگی میکردند اما بهمرور وارد سلول جانوران ساده اولیه شدهاند و بهصورت نسلی با آنها همزیستی کردهاند. به عبارتی دیگر، در مسیر تکامل، برخی تکسلولیها وارد جانداران دیگر شدهاند و به پیچیدهتر شدن آن جانداران یا تشکیل جانداران جدید کمک کردهاند.
سوم هوش جمعی است؛ طبیعت نشان میدهد جاندارانی که بهصورت جمعی زندگی میکنند، بسیار سریعتر از جاندارانی که زندگی فردی دارند هوشمند میشوند. زنبورها، مورچهها، دلفینها و انسان نمونههایی از موجوداتی هستند که با هوش جمعی و زندگی اجتماعی تکامل یافتهاند.
با این نگاه، مولف به این نتیجه میرسد که تکامل هوشمصنوعی درواقع ادامه همان مسیر هوش طبیعی است؛ و هوشمصنوعی قرار نیست در روند توسعهاش به رقیب یا دشمن انسان تبدیل شود. بلکه با همزیستی میان هوش زیست شناختی انسان و هوش مصنوعی میتوان به هوش جمعی قویتری دست یافت و آسیبهایی را که بشر در دو قرن اخیر به طبیعت وارد کرده است، سریعتر و مؤثرتر برطرف کرد.
