به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان، پژوهش جدید «اسلاوا تورشف»(Slava Turyshev)، فیزیکدان «آزمایشگاه پیشرانش نیروی جت»(JPL) ناسا بررسی میکند که چگونه پژوهشگران ممکن است این عدم تطابق را برطرف کنند. پژوهش تورشف نشان میدهد که کلید حل معما ممکن است در بسیار دقیق و انتخابی بودن آزمایش طراحیشده برای جستوجوی نشانههای انرژی تاریک و ماده تاریک در فاصله نزدیکتر به خانه ما نهفته باشد.
در مرکز مشکل چیزی وجود دارد که دانشمندان آن را «قطع ارتباط بزرگ» مینامند. به نظر میرسد قوانین فیزیک با توجه به مقیاس مشاهدهشده، متفاوت عمل میکنند. در مناطقی که ماده بسیار کمی دارند – یعنی هیچ نیروی گرانشی ندارند – اثرات مرتبط با انرژی تاریک یا جاذبه اصلاحشده بسیار قابل توجه میشوند. در مقابل، در محیط های متراکم پر از ماده و جاذبه قوی به نظر میرسد همان اثرات ناپدید میشوند. حداقل میتوان گفت که ابزارهای کنونی، این نتیجه را نشان میدهند.
در منظومه شمسی، همه چیز با فیزیک سنتی هماهنگ است. سیارهها مدارهای مورد انتظار خود را دنبال میکنند. اندازهگیری فضا-زمان در اطراف خورشید و نتایجی مانند دادههای بهدستآمده از سیگنالهای فضاپیما دقیقا با پیشبینیها مطابقت دارند. هر کاوشگر فرستادهشده به منظومه شمسی طوری رفتار میکند که انگار فقط گرانش استاندارد در کار است. هیچ نشانهای از چیزی غیر معمول وجود ندارد.
وقتی به فراتر از منظومه محلی خود نگاه میکنیم، وضعیت به طور چشمگیری تغییر میکند. در مقیاس کهکشانها و فراتر از آن، به نظر میرسد که جهان در حال گسترش است. دانشمندان همچنان درباره سرعت دقیق این گسترش بحث میکنند، اما شواهد قوی وجود دارند مبنی بر این که چیزی بر جاذبه یا فضا-زمان به گونهای تأثیر میگذارد که به طور کامل توسط نظریههای کنونی اثبات نشده است.
انرژی تاریک در حال حاضر بهترین توضیح برای این رفتار است؛ حتی اگر ماهیت واقعی آن ناشناخته باقی مانده باشد.
