به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان،«جاش کوری»(Josh Currie)، دانشیار زیستشناسی «دانشگاه ویک فارست»(Wake Forest University) که در آزمایشگاهش روی سمندر مکزیکی مطالعه میکند، گفت: این پژوهش مهم، سه آزمایشگاه را گرد هم آورد که روی سه موجود زنده کار میکردند تا رشد مجدد اندام را در آنها مقایسه کنند. این پژوهش به ما نشان داد برنامههای ژنتیکی جهانی و متحدکنندهای وجود دارند که رشد مجدد اندام را در انواع بسیار متفاوتی از موجودات زنده، سمندرها، گورخرماهیها و موشها هدایت میکنند.
دانشمندان دیگری نیز در این پژوهش حضور داشتند؛ «دیوید ای. براون»(David A. Brown) جراح پلاستیک «دانشگاه دوک»(Duke University) که بازسازی انگشتان را در موشها مطالعه میکند و «کنت دی. پاس»(Kenneth D. Poss) پژوهشگر «دانشگاه ویسکانسین مدیسن»(UW–Madison) که تحقیقاتش بر بازسازی باله در گورخرماهیها متمرکز است.
بر اساس آمار جهانی بار ناشی از بیماریها، در سراسر جهان سالانه بیش از یک میلیون قطع عضو به دلیل بیماریهای عروقی مرتبط با دیابت، آسیبهای تروماتیک، عفونتها و سرطان رخ میدهد. پژوهشگران انتظار دارند که با افزایش سن جمعیت و شیوع بیشتر دیابت، این تعداد افزایش یابد.
سالهاست که دانشمندان به دنبال راههایی برای فراتر رفتن از اندامهای مصنوعی و حرکت به سمت درمانهایی هستند که بتوانند حرکت، حس و عملکرد طبیعی را بازیابی کنند. این پژوهش جدید نشان میدهد گروهی از ژنها که به عنوان ژنهای SP شناخته میشوند، ممکن است نقش محوری در این تلاش داشته باشند.
به گفته کوری، پژوهشگران در این پروژه دریافتند که اپیدرم یا بافت پوست در حال بازسازی در هر سه مدل حیوانی، دو ژن به نامهای SP6 و SP8 را فعال میکند. سپس آنها به بررسی دقیق چگونگی مشارکت این ژنها در بازسازی پرداختند.
