به گزارش الفبای رشد به نقل از فرهنگ آفرینان، یکی از برجستهترین تصویرهایی که ما از پرچم ایران در ذهن خودمان ثبت کردهایم عکسی است از تابوتهای شهدای این آب و خاک که حالا با پیچیده شدن آنها در این پارچه سه رنگ، بیشتر از قبل به چشم میآیند و دوست داشتنیتر میشوند تا بلند به همه بگویند که صاحبان این تابوت برای وطن از جان و زندگی عبور کردهاند و حالا با تشییع روی شانههای این مردم به سمت خانههای ابدیشان پرواز میکنند. بد نیست بدانید که اولین بار مسبب این اتفاق بر میگشت به وصیت یکی از شهدای خلبان در جنگ هشت ساله ایران با رژیم بعث عراق و او کسی نبود جز شهید غفور جدی اردبیلی، کسی که میگویند بعد از قبولی دانشکده خلبانی نیروی هوایی ارتش و پس از گذراندن دوره مقدماتی پرواز ۱۳۴۸ برای دوره تکمیلی به ایالات متحده فرستاده میشود. در خاطرات او آمده؛ وقتی آمریکاییهای برای جلب رضایت پدر این خلبان جهت نگهداشتنش در خاک آمریکا با او تماس میگیرند پدر این شهید تنها یک جمله میگوید: «من فرزندم را برای میهنم پرورش دادهام» علاوه بر این گفته شده زمانی که غفور جدی در آمریکا با درخواست یکی از استادانش که به او پیشنهاد پذیرش شهروندی آمریکا میشود، این طور پاسخ داده بود: «دوست دارم کفن ام پرچم ایران باشد…» وصیتی که وقتی بعد از شهادت این خلبان در دفاع مقدس به دست امام خمینی (ره) رسید ایشان دستور داد که همه شهدای این آب و خاک با پرچم سه رنگ کشورمان به خاک سپرده شوند.
