
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، کتاب «علیه اشباح» تألیف محسن حسنزاده که توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده، خواننده را به فضای جنگ لبنان میبرد. این اثر که در قالب یادداشتها و مشاهدات نویسنده نگاشته شده، روایت خود را از چند روز پس از شهادت سید حسن نصرالله آغاز کرده و تا یکی دو روز پیش از برقراری آتشبس ادامه میدهد. محسن حسنزاده در «علیه اشباح» تلاش دارد تا تصویری نزدیک از بیروت ارائه دهد؛ تصویری که زندگی مردم را در زیر سایه جنگ به تصویر میکشد و وضعیت زندگی آنها را پس از فقدان رهبرشان، سید حسن نصرالله و حضور مؤثر نیروهای حزبالله در نزدیکی مرزهای رژیم اسرائیل، نشان میدهد. این کتاب همچنین به ثبت موقعیتهای جنگی و تجربه انسانی در بحبوحه نبرد توجه ویژهای دارد. اضطراب، تنهایی، ناامنی، ترس، امید و مسئولیت، از ارکان اصلی فضای حاکم بر این روایت هستند. لحظاتی که نشان میدهد چگونه جنگ برای انسانهایی که هر لحظه میان مرگ و زندگی قرار دارند، به تجربهای روزمره تبدیل میشود و چگونه این فشارها بر روان و زندگی انسان تأثیر میگذارد.
در صفحات میانی کتاب، روایت جالبی از مصطفی عبدالکریم حمود وجود دارد که متن زیر گزارشی از روایت اوست. مصطفی در حالی که روی یکی از مبلها نشسته بود و در فاصله پک زدن به سیگارها، قصهاش را برای ما تعریف کرد: من جاسوس بودم؛ جاسوسِ اسرائیل. آن روز که عامل موساد به سراغم آمد تا به دمودستگاهشان بروم، هنوز پشت لبم درست و حسابی سبز نشده بود. قبول نکردم. دوباره آمد. سهباره آمد. چهارباره آمد. بالاخره قبول کردم. اصلِ اصلش برادرم را میخواستند. برادرم از فرماندهان حزبالله بود. خب، هر کس خربزه میخورد باید پای لرزش هم بنشیند دیگر! قبول کردم که گرای برادرم و اطلاعات پراکندهای را که از فرماندهان دیگر به دستم میرسید، به آنها بدهم. قرارهایمان در خاک اسرائیل بود. از مرکبا، در نقطه تقریباً صفر مرزی، به اسرائیل میرفتم. با اسرائیلیها ارتباط میگرفتم و اطلاعات را به آنها میدادم. چند باری هم به شهرهای تحت اختیارشان رفتم؛ مثلاً یکبار مرا به عسقلان بردند.
خانواده؟ برای بابا و مامان خیلی سخت بود. بابا تهِ مذهبیهای مرکبا بود؛ اسم روحالله خمینی از دهانش نمیافتاد. یک پسرش فرمانده حزبالله شده بود و دیگری عامل موساد. خب، غصه میخورد. لباس پوشیدنم، دوستانم، اینکه آن رادیوی باتریخور را میگرفتم دستم و آهنگهای آنچنانی گوش میکردم و میخواندم، روی مخ خانواده بود. مامان، اگر راه داشت، کتکم میزد. از بچگی زیاد اذیتش میکردم. شیطانی بودم برای خودم! البته هدفگیری مامان هم خوب بود. در خانهمان، کنار راهپلهها، یک ال مانند بود. آن روز که به برکه رفتم و گند زدم به لباسهایم و برگشتم و به حمام رفتم و دوباره از درِ پشتی میخواستم فرار کنم و بروم برکه، دمپاییاش را طوری پرت کرد که خداییاش مسی نمیتوانست اینطوری کاتدار توپ را شوت کند. همسایهها و فامیل میآمدند چُغُلی که پسرتان چنین است و چنان؛ و صبر ایوب میخواست برای تنبیه نکردنم.
گذشت تا ۱۹ اکتبر ۱۹۸۸؛ روزی که با عبدالله عطوی با نیمتن مواد منفجره در ماشین بودیم و به سمت بوابه فاطمه، دمِ مرز اسرائیل میرفتیم. در مسیرمان از محلههای خودمان گذشتیم. یکی از زنهای فامیل عبدالله ما را در ماشین دید. چند دقیقه بعد، ماشین عبدالله منفجر شد… «هدیه لانتفاضه الاولی فلسطینی» عبدالله عطوی، حُرِ عاملی حزبالله بود. این اسم جهادیاش بود. من چهار دقیقه قبل از عملیات استشهادی از ماشین پیاده شدم. اسم عملیات را هم گذاشتند هدیهای برای انتفاضه فلسطین. آخرین جمله عبدالله هیچوقت یادم نمیرود: «مصطفی! خداحافظ! من چهار دقیقه دیگر میروم بهشت و تو اسیر میشوی.» عملیات موفقیتآمیز بود. عبدالله ماشین را به یک کاروان اسرائیلی و اسکورتشان زد. بعدها فهمیدم که از کجا خوردم. آمدند سراغم. دستگیرم کردند. آن روز رابطم با اسرائیل در محلهمان بود. آن زن ــ فامیل عبدالله ــ که صدای انفجار را شنید، جیغ و دادش محله را برداشت. عامل موساد به سراغش رفت تا بفهمد کی در ماشین بوده. زن مرا نمیشناخت، اما لعنتی حافظهاش عجیب بود. جوری چهرهام را توصیف کرده بود که رابطمان صاف آمد سراغ من. لو رفتم. پنج سال عضویتم در تشکیلات حزبالله را مخفی نگه داشته بودم. عامل موساد که آمد سراغم، همهچیز را به برادرم گفتم. با حزبالله هماهنگ شدیم. قرار شد سه چهار بار دعوتشان به همکاری را قبول نکنم تا شک نکنند؛ از آنها اصرار و از من انکار؛ اما بالاخره نرم شدم. برادرم و مغزهای متفکر حزبالله دور هم نشسته و دقیق طراحی میکردند که چه اطلاعاتی را به اسرائیلیها بدهم که شک نکنند. میخواستم تا جایی که ممکن است اعتمادشان را جلب کنم و به دم و دستگاهشان نفوذ کنم. خبر نداشتند کسی که تا چند ماه قبل شبها با بچههای حزبالله میرفت توی مسیر کاروانهای اسرائیلی مین میگذارد، من هستم. از بچگی میدیدمشان. هشت سالم بود که آمدند توی مرکبا…



