آموزش و پرورشکتابکده

دیپلمات سخن‌ها

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، لیلا مکتبی‌فرد، کتابدار کودک و کارشناس بخش فارسی کتابخانه بین‌المللی کودکان مونیخ، در سال ۱۳۷۳ هنگامی که مطالعه برای آزمون کارشناسی ناپیوسته کتابداری را آغاز کرد، با مقاله‌ای با عنوان «چرا ما رانگاناتان نداریم؟» مواجه شد که این اولین برخورد او با نوش آفرین انصاری بود. او اعتراف می‌کند که در آن زمان از محتوای مقاله چندان بهره‌مند نشد، اما گویی روح رانگاناتان از همان ابتدا بر این رابطه دمیده شده بود!

مکتبی‌فرد در مهرماه ۱۳۷۴ برای نخستین بار در کلاس خدمات عمومی با نوش آفرین انصاری ملاقات کرد و مکالمه آن‌ها نیز حول رانگاناتان شکل گرفت. او به یاد می‌آورد که وقتی انصاری به انگلیسی پرسید چه کسی کتابدار معروف هندی را می‌شناسد، بلافاصله پاسخ داد: «رانگاناتان!» تحسین انصاری از این پاسخ در نگاهش، انگیزه‌ای برای ادامه مسیر حرفه‌ای او تا به امروز شد. او بر این باور است که در آن زمان عبارت «کتابداری اجتماعی» چندان رایج نبود، اما آموزه‌های نوش‌آفرین در زمینه‌های مختلف، مصادیق کتابداری اجتماعی را به او آموخت.

مکتبی‌فرد به اعتقاد راسخ انصاری به اصل «کتاب برای همه» و اهمیت کاربر در کتابخانه‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که او به او آموخت که هر انسان یک جهان کوچک و شگفت‌انگیز است و مهم‌ترین وظیفه کتابدار برقراری ارتباط میان انسان‌ها و کتاب‌هاست. او همچنین یادآور می‌شود که آنچه یک کتابخانه را تشکیل می‌دهد، نه منابع و تجهیزات، بلکه کتابداری آماده به خدمت است.

در سال ۲۰۱۸، زمانی که مکتبی‌فرد کار خود را به عنوان کتابدار کودک در نهاد کتابخانه‌های عمومی مونیخ آغاز کرد، توانست به سرعت در سیستم جدیدی که شباهتی به سیستم‌های کتابداری ایران نداشت، جا بیفتد. او می‌گوید که نه آموزه‌های دوازده ساله آکادمیکش و نه تجربه‌های تدریس در دانشگاه، بلکه تمام آنچه در محضر نوش‌آفرین انصاری آموخته بود، به او کمک کرد تا با چالش‌های شغل جدیدش روبه‌رو شود.

مکتبی‌فرد به این نکته اشاره می‌کند که در سیستم کتابداری آلمان، خدمات عمومی بر خدمات فنی ارجحیت دارد و این رویکرد نقدهایی نیز به همراه دارد. او که از سال‌های نخست تحصیلش بر درس‌های فهرست‌نویسی و سازماندهی تأکید داشت، می‌گوید که سازگاری با چنین محیطی می‌توانست دشوار باشد، اما تجربه‌های داوطلبانه‌اش در شورای کتاب کودک و عشق به کتابخانه‌های عمومی که در کلاس‌های انصاری در او شکل گرفته بود، کار در یکی از شلوغ‌ترین شعبه‌های کتابخانه‌های عمومی مونیخ را برایش لذت‌بخش کرد.

او در پایان ابراز می‌کند که همه این تجربیات را مدیون بزرگ بانویی است که امروز ۸۷ ساله می‌شود و برای وجود نازنینش آرزوی تندرستی و بهروزی دارد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا