رهبر شهید، نماد واقعی ایراندوستی و پناهندگی برای ایران بود

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، مراسم رونمایی از کتاب «دفتر شعر امین» با حضور سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، غلامعلی حدادعادل، مشاور رهبر معظم انقلاب و عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، محسن جوادی، معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، حجتالاسلام والمسلمین محمدعلی مهدویراد، ابراهیم حیدری، مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران، مهدی ابراهیمزاده، رئیس حوزه ریاست انتشارات انقلاب اسلامی و احمد نجابتی، طراح گرافیک، مدیر هنری و خوشنویس، در روز دوشنبه (۲۵ آبانماه) در پژوهشگاه هنر و معماری جهاد دانشگاهی برگزار شد.
سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در این مراسم با اشاره به کتاب «دفتر شعر امین» که شامل مجموعهای از آخرین سرودههای شهید حضرت آیتاللهالعظمی سیدعلی خامنهای است، اظهار داشت: به نظر من، ایشان دارای سه بعد وجودی هستند که دو بعد نخست، بر بعد سوم سایه افکنده است. بعد اول، «اسلامیت» ایشان بود؛ تسلط عمیق بر دانشهای مختلف اسلامی و نوآوریهای قابل توجه در حوزههای دینی. بعد دوم، «انقلابیت» ایشان بود؛ همراهی نزدیک با امام (ره) از سال ۱۳۵۷ و حضور فعال در دوران تأسیس و تثبیت انقلاب اسلامی تا دوران رهبری.
وی ادامه داد: اما بعد سوم که به نظر میرسد کمتر مورد توجه قرار گرفته و در سایه دو بعد دیگر قرار دارد، «ایرانیت» ایشان است. رهبر انقلاب اسلامی در کنار آنکه عالمی اندیشمند و شخصیتی برجسته انقلابی بودند، ایراندوست و ایرانپناهی واقعی نیز داشتند و از این منظر میتوان سخنان بسیاری را مطرح کرد که کمتر به آنها پرداخته شده است. عنوان «امین زبان و ادب فارسی» که امروزه برای ایشان انتخاب شده، یکی از وجوهی است که این ایرانیت را تبیین میکند؛ زیرا زبان و ادبیات فارسی، مرکزیت هویت ایرانی است و وقتی از ایشان به عنوان امین این گنجینه یاد میکنیم، در واقع در حال بازشناسی و بازنمایی وجه ایرانیت ایشان هستیم. بهویژه در شرایط کنونی، ضروری است که درباره این بعد از شخصیت ایشان بیشتر صحبت کنیم.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در ادامه بیان کرد: در زمینه زبان و ادب فارسی، ایشان دو مسیر را بهطور همزمان دنبال کردند: نخست، تعلق و تسلط شخصی بر زبان و ادبیات فارسی و دوم، حمایت از زبان فارسی در سطح ملی و حکومتی. در مورد تسلط شخصی ایشان باید گفت که ایشان بر نظم و نثر فارسی بهطور یکسان تسلط داشتند. برخلاف بسیاری از ادیبان معاصر که یا تنها در یکی از این دو حوزه تخصص داشتند یا یکی بر دیگری غالب بود، در رهبر شهید هر دو بعد به شکلی متوازن وجود داشت. کسانی که با ایشان معاشرت داشتند، میدانند که تسلط ایشان محدود به دوره یا سبک خاصی نبود، بلکه از سبک خراسانی تا شعر کلاسیک و مدرن و همچنین نثرهای متنوع را شامل میشد. ایشان به شدت بر «جوهره کلام» توجه داشتند و حتی در کنار مطالعات گسترده در علوم اسلامی، کلام و حدیث، توجه ویژهای به ظرافتهای نثر داشتند؛ همانگونه که درباره مرحوم ملاالجلیل قزوینی و نثر ایشان نیز نکاتی داشتند.
صالحی افزود: نکته دوم، تلاش ایشان برای رشد، تقویت و گسترش زبان فارسی در میان ایرانیان است. اگر در تاریخ ایران، دورههایی مانند عصر سامانیان را داشتیم که زبان فارسی مورد حمایت امیران و وزیران آن دوره بود و عطف تاریخ ایران شد، در دوران معاصر نیز انقلاب اسلامی و بهویژه دوران رهبری ایشان، دورهای خاص و قابل توجه برای زبان و ادب فارسی است. به عنوان مثال، نگاه ایشان به فردوسی را در نظر بگیرید؛ در ابتدای انقلاب تحت تأثیر موجی از واژهزدایی، کلمه شاه محذوف شد و شاهنامه به کنجی رانده شده بود، ایشان با نگاهی خاص، جایگاه فردوسی را بازگرداندند و از حکمت و ظرافتهای اثر او سخن گفتند. همچنین درباره حافظ نیز در حالی که بسیاری نگاهی محدود داشتند، ایشان در دوران ریاستجمهوری و در کنگره حافظ، سخنرانی ماندگاری داشتند که هنوز هم در حافظشناسی قابل استناد است. ایشان مفاخر ادب فارسی را پاسبانی کردند و اجازه ندادند این چهرهها با نگاههای افراطگرایانه یا انقباضی، از جایگاه والای خود سقوط کنند.



