چلهنشینی شادروان دکتر ریختهگران و یادداشتهای من!

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، محمد زارع شیرین کندی، استاد و پژوهشگر فلسفه، در یادداشتی به درگذشت دکتر محمدرضا ریختهگران، استاد فلسفه دانشگاه تهران، اشاره کرد. وی از دهه هفتاد و زمان تحصیل در گروه فلسفه دانشگاه تهران با ایشان آشنا شده بود. هرچند که درسی با او نگذرانده و او را نمیشناخت، اما در ماههای پایانی دفاع از رساله دکتری خود با عنوان “تفسیر هیدگر از فلسفه هگل” در سال ۱۳۸۹، به دلیل معرفی دکتر ریختهگران به عنوان داور رساله، ناگزیر به ملاقات با او شد.
زارع شیرین کندی در ادامه توضیح داد که در آن دیدار، دکتر ریختهگران با لحنی جدی و سرد به او گفت که نسخهای از رسالهاش را بیاورد و تا چهل روز دیگر هیچ تماسی نداشته باشد. این رفتار نامنتظر و ناخوشایند باعث شد که او به فکر و خیالهای بدی بیفتد، اما در عین حال ذهنش درگیر عدد چهل و اهمیت آن در عرفان و صوفیگری شد. او به یاد آورد که چهل روز صبر کند و در این مدت به تفکر درباره دکتر ریختهگران و شخصیت او بپردازد.
پس از گذشت چهل روز، زارع شیرین کندی به گروه فلسفه مراجعه کرد و با چهرهای متفاوت از دکتر ریختهگران مواجه شد. استاد به نظر خوشنود میرسید و از آن لحظه به بعد، رفتارهای او تغییر کرد. در دقایق پیش از جلسه دفاع، دکتر ریختهگران با خانواده او به گرمی احوالپرسی کرد و در جلسه دفاع نیز نکاتی را درباره معادلها مطرح کرد. دو سوال مهم نیز در این جلسه مطرح شد که یکی از آنها توسط استاد مشاور پاسخ داده شد و دیگری را خود زارع شیرین کندی پاسخ داد.
در پایان، زارع شیرین کندی به دوستی عمیق خود با دکتر ریختهگران اشاره کرد و گفت که این رویدادها بهانهای برای آغاز دوستی آنها بود که ریشه در عشق به فلسفه و عرفان داشت. او برای روح این استاد فلسفه و مربی عرفان آرزوی آرامش و رحمت کرد.



