جنایتی در سایه ۱۷ سپتامبر؛ روایت انفجار پیجرها و زخمهای عمیق لبنان

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، رویداد «تا کتاب» در سالن سوره مهر حوزه هنری در روز شنبه چهارم مهرماه با حضور نویسندگان و مؤلفان برگزار گردید. فائضه غفارحدادی در این مراسم اظهار داشت: ۱۷ سپتامبر تاریخی است که احتمالاً کمتر کسی در دنیا از آن آگاه است، اما هیچکس نمیتواند واقعه یازده سپتامبر را نادیده بگیرد؛ در حالی که جنایتی که در ۱۷ سپتامبر اتفاق افتاد، به مراتب مهمتر از واقعه یازده سپتامبر بود. دو سال پیش، در یکی از روزهای پایانی تابستان، ساعت سه و نیم بعد از ظهر، در حالی که هنوز جنگ در جنوب لبنان شدت نگرفته بود، اعضای حزبالله در شهرها و میان خانهها مشغول زندگی خود بودند که ناگهان صدای انفجارهای متعدد به گوش رسید؛ چهار هزار انفجار همزمان در زندگی مردم لبنان رخ داد. چهار هزار زندگی تحت تأثیر قرار گرفت و چهار هزار خانواده به دو دسته «قبل» و «بعد» تقسیم شدند.
او ادامه داد: خیابانهای لبنان مملو از صدای آمبولانسها شد و بیمارستانها پر از مجروحانی بود که همه با یک مشکل مشترک مراجعه کرده بودند؛ دستهای قطع شده و چشمهای آسیبدیده. لبنان چند جراح چشم داشت که بتواند همه این مجروحان را جراحی کند؟ افرادی که شرایطشان وخیمتر بود و به کمک بیشتری نیاز داشتند، به مراکز درمانی اعزام شدند و خانوادهها در همان چند هفته اول که دردها و جراحتها ادامه داشت، در هتلها مستقر شدند. حتی در هتل نیز به دلیل شرایط امنیتی، هیچ موقعیت امنی وجود نداشت و این مجروحان با وجود اینکه از بیمارستان مرخص شده بودند، در هتل تحت مراقبت قرار داشتند.
نویسنده کتاب «دشواری مبارک» بیان کرد: در طرح بیداری حوزه هنری، از من خواسته شد تا روایتهای محلی را ثبت کنم. من پیش از این با لبنانیها آشنا شده بودم و در حال یادگیری زبان لبنانی بودم، به همین دلیل نیازی به مترجم نداشتم؛ زیرا هماهنگی با مترجم در هتل دشوارتر از صحبت با خود لبنانیها بود. در اولین موج ملاقاتها متوجه شدم که باید با زنان صحبت کنم؛ زنانی که میخواستند روایتی پرجزئیات و زنده ارائه دهند؛ روایتی که بتواند در دل همه مردم جهان بنشیند و هر کسی با هر موقعیت، دین، فرهنگ و ملیتی، با این جنایت بشری احساس نزدیکی کند. هر زنی در دنیا بالاخره مادر، دختر یا خواهری است و وقتی این زنان از جانبازانی که پدر، همسر یا برادرشان بودند روایت میکردند، آن احساس وجیه بودن جنایت و آن درد بشری به وضوح قابل لمس بود.



