«شُوپَر بداقبال؛ از حسرتهای گذشته تا زندگی در دل روستا»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، کتاب داستانی «شُوپَر بداقبال» اثر علی رضازاده توسط انتشارات یانا در لنگرود منتشر شده است. این کتاب در ۸۸ صفحه و قطع رقعی با قیمت ۲۹۰ هزار تومان به بازار عرضه گردیده است. این مجموعه شامل ۱۳ داستانک با عناوین بیداد، پرواز، دیوانه عاقل، گذار از رنجها، سهرابکشان، شوپر بداقبال، شوریدهحال، فروپاشی، کلاگن هم گریه کرد، گنج نامبارک، مادر، هنجارشکن و یالمند میباشد. واژه «شُوپَر» در گویشهای گیلکی و مازنی و بسیاری دیگر از زبانها به معنای خفاش یا شبپره است و نویسنده در این مجموعه با نگاهی به مولفههای بومی، موضوعاتی چون حسرت، فولکلور، فقر، ناهنجاریهای اجتماعی و زندگی روستایی را در قالب داستان روایت کرده است.
عنوان نخستین داستانک این مجموعه «بیداد» است که در آن میخوانیم: بازوانم ورم کرده و به زحمت میتوانم دستم را به حرکت درآورم. نمیتوانم لحاف را به خودم بپیچم. سرما امانم را بریده و اتاقم در تاریکی مطلق فرو رفته و گاهی پرتو نور ضعیفی از جایی که نمیدانم کجاست از لابهلای پردههای اتاق سوسو میزند … هشتاد و پنج ساله بودم که خانم فرانسویام فوت کرد. چند سالی تنها ماندم و میتوانستم خود را رفع و رجوع کنم. بعدها که ضعف پیری به سرعت شدت گرفت و بر من مسلط شد، بچههایم پیشنهاد رفتن به خانه سالمندان دادند زیرا هرکدام در نقطهای دور سرگرم بودند و نتوانستند از من مراقبت کنند. به آنها گفتم میخواهم به سرزمینم بازگردم و در خاک وطنم آرام گیرم. اکنون فکر میکنم کاش پیشنهاد آنها را پذیرفته بودم …
در بخشی از داستانک «دیوانه عاقل» نیز میخوانیم: سالخوردهای با قامتی خمیده و موهای ژولیده، شانههای پهن که گواه بر تنومندی دوران جوانیاش بود؛ چند روزی گرد شهر به هر سو بیهدف میگشت و به رهگذران بهخصوص جوانان خیره میشد. کسی نمیتوانست بفهمد که او در پی چیست و به دنبال کیست؟ اواسط ماه مرداد بود و گرما بیداد میکرد. مدتها بود که اثری از باران نبود. شالیزارها خشکیده و ترکخورده با ساقههای رنگ پریده چشم به آسمان دوخته بودند. شبنم صبحگاهی نشسته روی برگها در تلالوی آفتاب به کورسوی شمع مردهای شباهت داشت که آخرین نشانه حیات بود. اکبر مانند روزهای گذشته با سر و روی کثیف، کلاه پشمی بر سر و چکمهای بلند تا زانو بر پا، کوله بارش را در جایگاه همیشگی به زمین گذاشت و با آستین نیمتنه بلند، عرق روی سر و روی خود را پاک کرد. چند پرنده با منقار باز روی سیم برق نشسته، نگاه ریزی به چمن میدان شهر که تازه آبیاری شده بود، زده و رفع عطش میکردند. از جیپ ژاندارمری چند ژاندارم تنومند با شکمهای برآمده و تفنگ در دست به زحمت پیاده شدند و در پی آنها چند روستایی با چهره و لباسهای خونین و دستبند در دست از جیپ بیرون زدند. گویا چون همیشه نزاع خونینشان بر سر تقسیم آب بود.
همچنین در داستانک «کلاگن هم گریه کرد» میخوانیم: شب از نیمه گذشت. مادر پریشان و هراسان است، آنها از دریا بازنگشتهاند. شدت باد و بوران هر لحظه بیشتر شده و از لابهلای شاخههای خشکیده درخت چنار زوزهکشان میگذرد. برگهای پاییز زده در هوا سرگردان و رقصان از این سو به آن سو گریزانند. همه صداها امشب ناهنجار و وهمبرانگیز است. مرغ پیر، آواز خروس سر میدهد. مادر با شنیدن صدای او که چند روزیست اینچنین میخواند بیشتر احساس دلهره میکند. سگ ستار نیز بیقرار است و میخواهد از شر قلادهاش بگریزد. مدام اطراف خود میپیچد و زوزه میکشد که بیشتر به ناله شباهت دارد. روی اجاق از شام ستار مدتیست بخار برمیخیزد و بوی سوختگی میدهد. چند روز گذشته هوا باد گرم داشت و دریا آرام بود. از ظهر آن روز مسیر باد به تدریج تغییر کرده و کل روز به آرامی شروع به وزیدن کرد. ستار ناهار را نیمه تمام رها و با شتاب همراه شریکش به دریا زدند …
علی رضازاده، نویسنده و مترجم، در سال ۱۳۲۹ در رودسر به دنیا آمده و «شُوپَر بداقبال» نخستین اثر مستقل منتشر شده از او به شمار میرود.



