قیصر امینپور؛ از آموزشهای شفیعی کدکنی تا فتح لانه جاسوسی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی، قیصر امینپور، شاعر برجسته معاصر که اشعارش به ویژه در کتابهای درسی شناخته شده است، یکی از شاعران انقلابی به شمار میآید که در دوران پیش و پس از پیروزی انقلاب اسلامی فعالیتهای سیاسی داشته است. او در روزهای نزدیک به پیروزی انقلاب اسلامی در تهران و دزفول، به طور فعال در مبارزات علیه رژیم پهلوی شرکت کرد و پس از پیروزی انقلاب نیز در رویدادهایی همچون تسخیر لانه جاسوسی حضور داشت.
کتاب «قیصر شعر انقلاب» که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده، نکات جالبی درباره فعالیتهای سیاسی قیصر امینپور در سالهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی و پس از آن ارائه میدهد. در بخشی از این کتاب که تحت عنوان «دانستنیهای انقلاب اسلامی برای جوانان» منتشر شده، به علاقه قیصر به امام خمینی و ارادت او به دکتر علی شریعتی اشاره شده است. قیصر امینپور از دوران مدرسه به همراه دوستانش نوارهای سخنرانی حضرت امام را به دست میآوردند و به طور مخفیانه در اتاقهای بسته به آنها گوش میکردند. او به شدت به امام وابسته بود و همچنین تحت تأثیر دکتر شریعتی قرار داشت. زمانی که برخی از دوستانش به نقد اندیشههای شریعتی میپرداختند، او همواره از آنها دفاع میکرد و تأکید مینمود که نباید شریعتی را به طور مطلق رد یا پذیرفت.
قیصر امینپور به امام عشق میورزید و در مقابل انتقاداتی که از او میشد مبنی بر اینکه چرا برای امام شعر سروده است، میگفت: «مگر میشود شاعر باشی و دل در گرو زیبایی داشته باشی و در مقابل آن همه زیبایی سکوت کنی.»
در ایام اوج انقلاب، قیصر به همراه یکی از دوستانش اقدام به تغییر نام خیابانها و کوچههای اطراف میکردند. او خط خوبی داشت و با همان خط زیبا، نامهایی را که میخواستند، مینوشتند و بر روی کوچهها نصب میکردند. به این ترتیب، نام خیابان آنها به «سلمان فارسی» و نام کوچهشان به «ثار» تغییر یافت. همچنین، قیصر در تهران در جلسات دفتر نهضت اسلامی شرکت میکرد که با حضور شعرایی چون موسوی گرمارودی و طاهره صفارزاده برگزار میشد و افرادی که در زمینه نمایش، داستان و شعر فعال بودند، به بحث و تبادل نظر میپرداختند. در آن روزها، در دانشگاه تهران کلاسی وجود داشت که اخوان ثالث، شعرهای نیما و پس از نیما را بررسی میکرد و آنها را با لهجه شیرین و غلیظ مشهدی میخواند. قیصر نیز گاهی به صورت آزاد در این کلاسها و کلاسهای مثنوی و حافظ و ادبیات معاصر دکتر شفیعی کدکنی شرکت میکرد. او همچنین در کلاسهای پزشکی نیز حاضر میشد، زیرا دوستانش در آنجا بودند و او همیشه از ساختمان دامپزشکی به دانشکده پزشکی میرفت. البته در آنجا فعالیتهای سیاسی و تظاهرات نیز بیشتر بود.
در روز ۱۳ آبان ۱۳۵۷، او به دانشکده پزشکی رفت که در آنجا تیراندازی صورت گرفت و او از نزدیک شاهد این واقعه بود. یکی از افرادی که باعث تعطیلی کلاسهای درس شد، خود او بود. پس از اینکه دانشجویان کلاسها را تعطیل کردند، بختیار اعلام کرد که دانشگاه تعطیل است. اوضاع در خوابگاهها نیز به هم ریخته بود و هر شب اعلام میشد که قرار است به خوابگاهها حمله شود. دانشجویان آب جوش تهیه میکردند و به پشت بام میرفتند تا در صورت حمله، بر سر مهاجمان بریزند. قیصر پس از مدتی که در خوابگاه ماند، با دوستانش تصمیم به بازگشت به شهر خود گرفت و کتابهایشان را جمع کردند و اطلاعیههایی که داشتند را مخفی کردند و به دزفول رفتند. در دزفول، آنها روزنامه زیرزمینی تهیه میکردند و در تظاهرات و مجامعی که در شهر برگزار میشد، سوار بر موتور میشدند و آنها را پخش میکردند. او و دوستانش ورود امام خمینی به ایران را نیز از تلویزیون مشاهده کردند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، فعالیتهای سیاسی امینپور ادامه یافت و او در جریان تسخیر لانه جاسوسی توسط دانشجویان پیرو خط امام نیز شاهد فعالیتهای او بود. در بخشی از کتاب «قیصر شعر انقلاب» آمده است: تعدادی از دوستانش در انجمن اسلامی دانشگاه فعال بودند و او نیز در جلسات بحث و سخنرانی و تفسیر قرآن انجمن شرکت میکرد. از همان جلسات بود که دانشجویان تصمیم به تسخیر سفارت آمریکا در تهران گرفتند.



