آموزش و فناوریچهره های ماندگار

پنج پرده از شکوه اجتماعی تا بازگشت به خدا و خویشتن در مثنوی: تحلیل و بررسی عمیق

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، در نشست تخصصی ادبی عرفانی که در اراک برگزار شد، مرتضی لطیفی، استاد ادبیات و زبان فارسی، به تحلیل داستان «پیر چنگی» از دفتر نخست مثنوی پرداخته و لایه‌های مختلف این حکایت را از جنبه‌های اجتماعی، عرفانی، فلسفی و روان‌شناختی بررسی کرد. وی با اشاره به ساختار نمایشی این داستان اظهار داشت: می‌توان پنج پرده یا کُنش را در آن شناسایی کرد. پرده اول به معرفی خنیاگری خوش‌آواز و چنگ‌نواز می‌پردازد که در اوج شهرت و شکوهمندی قرار دارد؛ مطربی که به قول مولوی بلبل از آواز او بی‌خود می‌شود و از نوایش قیامت می‌خیزد و همچون اسرافیل جان در تن مردگان می‌آورد.

پرده دوم به افول، پیری، غربت و فراموش‌شدگی پیر چنگی اشاره دارد؛ تا جایی که او به یک گرده نان نیازمند می‌شود: «چون که مطرب پیرتر گشت و ضعیف شد. ز بی‌کسبی، رهین یک رغیف.» به این معنا که زمان می‌گذرد؛ جوانی و توانایی جسمانی از میان می‌رود و جامعه‌ای که روزگاری شیفته شنیدن موسیقی او بود، دیگر به او اعتنایی نمی‌کند. در واقع، مولانا با توصیف وضعیت جسمی و اجتماعی پیر چنگی، یکی از تلخ‌ترین تجربیات زندگی انسان را به تصویر می‌کشد؛ انسانی که تنها پیر نمی‌شود، بلکه از شبکه روابط اجتماعی نیز کنار گذاشته می‌شود.

وی افزود: اگر به دقت بنگریم، می‌توانیم به پرسش غیرمستقیم و بزرگ مولوی در این بخش از داستان برسیم. هنگامی که دیگر کسی مرا نمی‌بیند و صدایم را نمی‌شنود، ارزش و معنای وجودی من چیست؟ آیا می‌توان همواره به دیوار دیگران تکیه داد و روی دیوار زندگی آنان یادگاری نوشت؟

پرده سوم به رفتن پیر چنگی به گورستان و نواختن برای خدا و دل خویش اختصاص دارد. جایی که او می‌تواند به جهان و باورهای زندگان اعتراض کند؛ کسانی که در واقع مرده‌اند، اما خود را زنده می‌پندارند. «گورستان» در نگاه مولوی، نماد نمایش مرگ و بی‌اعتباری ارزش‌گذاری‌های انسانی است. در جهان زندگان، شهرت، قدرت، ثروت و لذت بردن انسان‌ها از کسی یا چیزی، معیارهای ارزش‌اند، اما در گورستان، همه این معیارها فرو می‌ریزند و بی‌اعتبار می‌شوند.

لطیفی ادامه داد: به بیان دیگر، «گورستان» نماد پایان نمایش اجتماعی است؛ جایی که انسان دیگر نمی‌تواند پشت نقش‌ها و عنوان‌های موقت و میرای دنیایی پنهان شود.

پرده چهارم به رویارویی با حقیقت انسان و تفاوت نگاه خدا و جامعه می‌پردازد. لطیفی در ادامه به پرده چهارم قصه اشاره کرد و گفت: پس از چنگ‌نوازی بسیار، مرد مطرب بر گوری به خواب می‌رود و خود را در جهان معنا، «دنیای آزاد از رنج تن و جان» می‌بیند. در همین زمان، خوابی بر عمر، خلیفه دوم، که نماینده اقتدار دینی است، چیره می‌شود. به قول مولوی: «آن زمان حق بر عمر خوابی گماشت/ تا که خویش از خواب نتوانست داشت.» او در خواب ندای هاتف غیب را می‌شنود که وی را مأمور می‌کند به گورستان مدینه برود و بنده‌ای از بندگان ویژه و محبوب خدا را پیدا کرده و به او کمک برساند.

به روایت مولانا و در بیت ۲۱۷۵، رفتار عمر با پیر چنگی هنگام ملاقات و گفت‌وگو، همراه با ادب، احترام و همدلی است. وی ادامه داد: این بخش از داستان بسیار قابل تأمل است و اگر دقت کنیم، آفرینشگر کتاب مثنوی می‌خواهد با پیش کشیدن ترس ابتدایی پیر چنگی از عمر، دینداری مبتنی بر خوف و ترس و عقوبت را در برابر دینداری مبتنی بر عشق و شفقت و همدلی قرار دهد و بپرسد آیا دین و کار حکومت دینی فقط مراقبت از قانون و اجرای شرع است یا دیدن انسان؟

لطیفی گفت: از این منظر، می‌توان گفت مثنوی شریف دو شیوه مواجهه با انسان را پیش روی مخاطب هوشمند قرار می‌دهد؛ نخست، گونه‌ای از دینداری که بیش از هر چیز بر خطا، گناه، ترس، مجازات و نظارت تأکید می‌کند و دوم، دینداری‌ای که افزون بر شناخت خطا، توانایی دیدن رنج انسان، فهمیدن وضعیت او، شفقت ورزیدن و امکان بازگشت و توبه و خودیابی و عزت‌نفس را فراهم می‌کند.

وی خاطرنشان کرد: مولانا در این بخش از داستان، از منظر معرفت‌شناختی به ما یادآوری می‌کند که ممکن است کسی در اجرای ظاهر دین بسیار دقیق باشد، اما در دیدن حقیقت انسان هنوز به بلوغ و رشد نرسیده باشد.

لطیفی افزود: مولانا با نگاه هوشمندانه و دین‌شناسانه خود، خلیفه دوم را وارد داستان کرده و در واقع، دو نگرش را به یکدیگر می‌رساند؛ حاکم مقتدر و فاروقی که فقط می‌توانست در مقام محتسب ظاهر شود و حاکمی که باید در مقام یک انسان ظاهر شود؛ نترساند، بشنود، ببیند، احترام بگذارد، مهر بورزد و دستگیری کند.

لطیفی با اشاره به نکته‌ای ظریف در این بخش از داستان اظهار کرد: یکی از نکات بسیار ظریف این حکایت که شارحان مثنوی به آن نپرداخته‌اند یا توجهشان به آن بسیار کم‌جان بوده است، «فاصله میان قضاوت خدا و قضاوت انسان» است. وی ادامه داد: ما انسان‌ها معمولاً دیگران را بر اساس ظاهر، سابقه، شغل، طبقه اجتماعی، شهرت، ثروت، رفتارهای قابل مشاهده و میزان انطباقشان با هنجارهای پذیرفته‌شده ارزیابی می‌کنیم. گاهی توجه ما به کسی در این است که چقدر برایمان فایده و لذت دارد؛ اما در جهان‌بینی عرفانی مولانا، حقیقت انسان به این نشانه‌های بیرونی محدود نمی‌شود.

لطیفی عنوان کرد: ممکن است کسی در چشم جامعه بی‌اعتبار، خطاکار، مطرود و حتی ناپسند باشد، اما در لایه‌های پنهان وجودش و از نگاه خداوند، حقیقتی داشته باشد که از چشم دیگران پوشیده مانده است.

پرده پنجم به توبه، بازگشت به خدا و خویشتن اختصاص دارد. این استاد ادبیات و زبان فارسی در تشریح پرده پایانی داستان گفت: پرده پنجم قصه پیر چنگی، «توبه و بازگشت به خدا و خویشتن» است که در قالب اعترافات او طی ۱۰ بیت، از ابیات ۲۱۸۹ تا ۲۱۹۸، بیان می‌شود. وی افزود: تا پیش از این، پیر چنگی می‌توانست از مردم شکایت کند که چرا او را در دوران پیری، ناتوانی و نیازمندی فراموش کرده و رها کرده‌اند؛ اما اکنون از خودش شکایت می‌کند. این چرخش برای ما که مخاطبان مثنوی هستیم، بسیار مهم است. او از جایگاه قربانی رفتار دیگران، به جایگاه انسانی می‌رسد که می‌تواند درباره شیوه و چگونگی زیستن خود پرسش نماید. لحظه‌ای که به گمانم باید آن گذار از سرزنش بیرونی به مسئولیت‌پذیری درونی بنامیم.

لطیفی تصریح کرد: توبه پیر چنگی در پرده پایانی داستان، هم دینی است و هم روان‌شناختی یا وجودی؛ یعنی هم «بازگشت به خداوند» و هم «اعتراف به غفلت و بازگشت به خویش». و پرسش مهمی که او از خویش می‌کند، در واقع پرسش ما نیز از خودمان است: یک عمر نواختم؛ یک عمر نمایش دادم؛ یک عمر در پی تأیید و تشویق و لایک گرفتن از دیگران بودم؛ اما به‌راستی در این سال‌های دراز که چون برق و باد گذشت، زندگی هم کردم؟

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا