آموزش و فناوریچهره های ماندگار

راه‌اندازی موزه تئاتر و سپس موزه فرهنگ و هنر در دستور کار قرار گرفت

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، ایرج راد در مراسمی که به دیدار دوباره برخی هنرمندان پیشکسوت اختصاص داشت، ابراز خوشحالی کرد و گفت: «از دیدن دوباره بزرگان و فرهیختگانی که در این جمع حضور دارند، بسیار خوشحالم و خوشحالم که این تحقیق چندساله به ثمر نشست. گاهی می‌شنیدم که مجید ستایش از اتمام و انتشار این مجموعه ناامید می‌شده است و خوشحالی دیگرم به خاطر این است که چنین دستاوردی با پول شخصی پژوهشگر انجام شده است که جای ستایش دارد.»

راد همچنین به مجموعه پژوهشی جمشید ملک‌پور با عنوان «ادبیات نمایشی در ایران» که یکی از کتاب‌های مرجع حوزه تئاتر به شمار می‌رود، اشاره کرد و اظهار داشت: «باید یادی از زحمات جمشید ملک‌پور هم بکنیم که در جمع ما امروز حضور دارند. او برای تدوین و پژوهش مجموعه ۵ جلدی «ادبیات نمایشی در ایران» زحمات زیادی را به دوش کشید. باعث افتخار من است که در دوره‌ای با جمشید ملک‌پور در اداره تئاتر همکاری داشته‌ام و اکنون جوانی علاقه‌مند این مسیر پژوهشی را با وجود تمام سختی‌ها، ادامه می‌دهد.»

مدیرعامل اسبق خانه تئاتر با تاکید بر لزوم احیای دوباره ساختمان اداره تئاتر، تصریح کرد: «ما در تئاتر، موزه‌ای نداریم تا اسناد و وسایل مربوط به آن را نگه داریم و متاسفانه بسیاری از آثار در حال نابودی است. آرزوی دیگر من راه‌اندازی موزه فرهنگ و هنر است، موزه‌ای که بتوانیم به داشتن آن ببالیم و افتخار کنیم. اما راه‌اندازی چنین موزه‌ای نیاز به یک بنیاد دارد. مدیران هنری تلاش کنند در ابتدا، موزه تئاتر و سپس موزه فرهنگ و هنر را راه‌اندازی کنند.»

ایرج راد با انتقاد از سهم ناچیز تئاتر از تبلیغات بیلبورد شهری و تبلیغات صدا و سیما، اظهار داشت: «هر شب ۱۲۰ تئاتر در شهر تهران به صحنه می‌رود اما روی بیلبوردهای سطح شهر تبلیغ همه چیز می‌شود، به جز تئاتر. این مشکل در صدا و سیما هم وجود دارد. قبلاً دو شبکه وجود داشت و تله‌تئاتر هم پخش می‌کرد اما اکنون با وجود ۳۰ شبکه یا حتی بیشتر، هیچ تئاتری از شبکه‌های تلویزیون پخش نمی‌شود.»

در ادامه، جمشید ملک‌پور، پژوهشگر و محقق حوزه تئاتر، به عنوان دومین سخنران، ضمن ابراز خوشحالی از دیدار دوباره برخی هنرمندان بعد از ۴۰ سال، گفت: «درباره پژوهش یک تعریف کلیشه‌ای وجود دارد که به عنوان «نشر حقیقت» از آن یاد می‌شود، ولی به نظرم پژوهش، فراهم‌کردن زمینه‌هایی برای کشف حقیقت است و مجید ستایش این امر را مدنظر داشته است. نکته دوم اینکه ایشان ۲۵ سال تحقیق انجام داده‌اند اما من ۵۰ سال برای مجموعه پژوهشی‌ام وقت گذاشتم که تئاتر ایران را از دوره قاجار مورد بررسی قرار داده‌ام و در آن کوشیدم یک نما و ساختار کلی از تحول تئاتر و ادبیات نمایشی ارائه کنم و امید داشتم پس از من، کسانی این دوره طولانی را به شکل عمیق‌تری در مقاطع زمانی مختلف مورد پژوهش قرار دهند.»

وی در ادامه به انجام پژوهش در زمینه‌های دیگر تئاتر اشاره کرد و یادآور شد: «در تئاتر ما چند مرکز در رشد تئاتر کشور تاثیر داشتند که لازم است در مورد آنها نیز پژوهش صورت گیرد. غیر از اداره تئاتر باید درباره کارگاه نمایش و هنرمندان آن و تاثیر آن تحقیق مفصلی صورت گیرد. دومین مکان، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است که در دو دوره‌ای بسیاری از هنرمندان تئاتر، موسیقی و فیلم از آنجا قد علم کردند. دیگری، تالار مولوی است که در زمانی هاب فرهنگی محسوب می‌شد و جوانانی پرشور، خلاق و پیشرو برای تجربه تئاتری نو در آنجا گرد هم می‌آمدند.»

ملک‌پور در پایان سخنان خود به نقش حامیان هنر در پیشبرد پژوهش تاکید کرد و تصریح کرد: «برای به سرانجام رسیدن یک کار پژوهشی، گاهی نقش حامیان هنر از خود هنرمندان و پژوهشگران مهم‌تر است، بنابراین باید از پژوهشگر حمایت شود تا بتواند اثرش را ارائه دهد.»

علی منتظری، مدیر کل اسبق هنرهای نمایشی نیز در سخنانی، تاسف خود را از به سرانجام نرسیدن سازمان تئاتر کشور در زمان مدیریتش ابراز کرد و گفت: «از جمله اموری که باید جزو اولویت‌های تئاتر کشور قرار گیرد، احیای دوباره اداره تئاتر است. تئاتر کشور ما بسیار مظلوم است و این مظلومیت قبلاً هم وجود داشت، زمانی که مرکز هنرهای نمایشی تبدیل به اداره کل شد و ۵۰۰ پست سازمانی در اداره تئاتر از جمله کارگردان، بازیگر و … حذف شد. در همین زمان، ساختار تئاتر کشور کوچکتر شد و متاسفانه حمایت‌ها هم کم شد. چیزی که من از تئاتر می‌دانم و در کتاب «اضطراب بشر» خوانده‌ام این است که راه اولیه نجات انسان، گسترش تئاتر است. برای رسیدن به آینده بهتر در کشور، باید سازمان تئاتر کشور تشکیل شود و نقش هنرمندان در این مسیر مهم است. اگر همکاری لازم با من صورت گرفته بود، سازمان تئاتر را در زمان مدیریت‌ام تشکیل می‌دادم.»

علی منتظری با یادآوری خاطره تلخی از سال ۷۰ که ساختمان تئاترشهر قرار بود از هنرمندان تئاتر گرفته شود، توضیح داد: «سال ۶۹ و ۷۰ حدود صد هزار صندلی در تئاتر وجود داشت که برای ایجاد و سرمایه‌گذاری هر صندلی، حدود ده میلیون تومان هزینه می‌شد. کارگاه دکور و نقاشی وجود داشت که باید احیا شوند. همان سال‌ها، بنیاد رودکی و تالار وحدت از تئاتری‌ها گرفته شد و حتی مجموعه تئاترشهر هم داشت از هنرمندان تئاتر گرفته می‌شد. اگر ساختار حمایتی سابق، اداره تئاتر به عنوان مرکز ثقل تئاتر و گروه‌های تئاتر زنده و احیا نشوند، تئاتر به دست دلال‌ها می‌افتد.»

منتظری به وظیفه ذاتی تئاتر نیز اشاره کرد و گفت: «شما نمایش‌های سابق که به صحنه می‌رفت را وقتی می‌دیدید، تئاتر یقه شما را می‌گرفت و نمی‌توانستید بی‌خیال شوید. تئاتری که انسان را دردمند و ویران نکند، تئاتر نیست.»

علی منتظری ادامه داد: «ساختار سابق اداره تئاتر و تئاتر کشور باید احیا شود و اداره تئاتر به پاتوق هنرمندان تبدیل شود. زمانی که مدیر مرکز هنرهای نمایشی بودم، از همین اداره تئاتر، هنرمندان تهران برای آموزش به شهرستان‌ها می‌رفتند و تجربه خود را در اختیار هنرمندان دیگر قرار می‌دادند. اگر بخواهیم تئاتر را متحول کنیم باید از اینگونه پژوهش‌ها حمایت کنیم.»

منتظری در ادامه یادی هم از علی نصیریان کرد و اظهار داشت: «علی نصیریان راه نجات تئاتر را در تشکیل گروه می‌دانست که بسیار درست بود. باید تجربه‌های نسل قبل به جوانان منتقل شود.»

جلیل فرجاد که به عنوان مهمان در سالن حضور داشت، خطاب به علی منتظری گفت: «ما به شما ارادت داریم و از دوره مدیریت شما به عنوان دوره طلایی تئاتر یاد می‌کنیم.»

علی منتظری ضمن تشکر از هنرمندان که با تشویق فرجاد، سخنان او را تایید کردند، گفت: «یکی از طرح‌هایی که در دوره من به سرانجام نرسید این بود که می‌خواستم مدیریت هر سالن تئاترشهر را به خود هنرمندان از جمله ایرج راد و سیاوش طهمورث و … بسپارم و مدیریت اجرایی و کلی را به مجید جعفری واگذار کنم که به سرانجام نرسید.»

منتظری در پایان خواستار اقدامی برای احیای ساختار تئاتر شد و گفت: «زمانی که از من خواسته شد مدیر مرکز هنرهای نمایشی شوم، شرط کردم که کسی

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا