مهدی صدیقیانیادداشت

سالروز درگذشت ابراهیم پورداوود؛ پژوهشگری که زبان اوستا را به فارسی نزدیک کرد

مهم‌ترین بخش کارنامه علمی پورداوود به ترجمه و تفسیر متون اوستایی مربوط است. او با ترجمه بخش‌هایی از اوستا، از جمله یسنا، یشت‌ها، گاتها و ویسپرد، دسترسی پژوهشگران و علاقه‌مندان فارسی‌زبان را به این متون آسان‌تر کرد.

مهدی صدیقیان – پژوهشگر مطالعات فرهنگی

۱۷ نوامبر ۱۹۶۸، برابر با ۲۶ آبان ۱۳۴۷، سالروز درگذشت ابراهیم پورداوود، ایران‌شناس، زبان‌شناس، مترجم و استاد دانشگاه است؛ پژوهشگری که بخش مهمی از زندگی خود را به مطالعه فرهنگ و زبان‌های ایران باستان اختصاص داد و با ترجمه و پژوهش درباره اوستا، نقشی برجسته در گسترش شناخت فارسی‌زبانان از متون دینی و ادبی ایران کهن ایفا کرد.

پورداوود در سال ۱۲۶۴ خورشیدی در رشت متولد شد. او پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی، برای ادامه تحصیل و آشنایی با دانش و زبان‌های اروپایی به خارج از کشور سفر کرد. آشنایی او با زبان‌های گوناگون و علاقه‌اش به تاریخ و فرهنگ ایران، مسیر علمی‌اش را به سوی پژوهش در متون باستانی سوق داد. او در سال‌های بعد، با تمرکز بر زبان اوستایی و میراث مکتوب ایران پیش از اسلام، به یکی از چهره‌های اثرگذار ایران‌شناسی در کشور تبدیل شد.

مهم‌ترین بخش کارنامه علمی پورداوود به ترجمه و تفسیر متون اوستایی مربوط است. او با ترجمه بخش‌هایی از اوستا، از جمله یسنا، یشت‌ها، گاتها و ویسپرد، دسترسی پژوهشگران و علاقه‌مندان فارسی‌زبان را به این متون آسان‌تر کرد. اهمیت این کار تنها در برگردان واژه‌ها از زبانی کهن به فارسی نبود؛ ترجمه متون اوستایی به شناخت بهتر جهان‌بینی، آیین‌ها، اسطوره‌ها و ساختار فرهنگی ایران باستان نیز کمک کرد.

او همچنین در دانشگاه تهران به تدریس و تربیت دانشجویان پرداخت و در شکل‌گیری جریان علمی ایران‌شناسی در ایران سهم داشت. آثار و فعالیت‌های او بر نسل‌هایی از پژوهشگران زبان‌های باستانی، تاریخ و فرهنگ ایران تأثیر گذاشت. نام پورداوود در کنار پژوهشگرانی قرار می‌گیرد که تلاش کردند میراث مکتوب گذشته را از محدوده مطالعات تخصصی فراتر ببرند و آن را در دسترس جامعه علمی و فرهنگی قرار دهند.

درگذشت ابراهیم پورداوود در ۲۶ آبان ۱۳۴۷، پایان زندگی یکی از پیشگامان مطالعات ایران باستان بود؛ اما آثار و ترجمه‌های او همچنان در پژوهش‌های مرتبط با اوستا و تاریخ زبان‌های ایرانی مورد توجه قرار دارند. یادآوری نام او فرصتی است برای تأکید بر اهمیت پژوهش علمی، ترجمه دقیق و پاسداشت میراث مکتوبی که بخش مهمی از هویت تاریخی و فرهنگی ایران را تشکیل می‌دهد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا