
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، فرد اولمن (۱۹۰۱–۱۹۸۵)، نویسنده و نقاش یهودیتبار آلمانی که در دههی ۱۹۳۰ به ناچار آلمان را به مقصد بریتانیا ترک کرد، در سال ۱۹۷۱ اثر کوچک خود، «دوست بازیافته» (Reunion) را منتشر کرد. این رمان داستان دوستی عمیق میان دو پسر شانزدهساله در اشتوتگارت سال ۱۹۳۲ را روایت میکند: هانس شوارتس، پسر یک پزشک یهودی، و کنراد فون هوهنفلس، وارث یکی از قدیمیترین و اشرافیترین خانوادههای آلمان. «دوست بازیافته» از دیدگاه هانس روایت میشود؛ پسری که مجبور به فرار به آمریکا شد و سالها بعد، با قلبی شکسته و پرسشهایی بیپاسخ، در فهرست کشتهشدگان توطئهی ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ علیه هیتلر، نام دوست قدیمیاش کنراد را مشاهده کرد. اما داستان از منظر کنراد چگونه بود؟ او چرا در سال ۱۹۳۳ به هانس پشت کرد و چگونه به صفوف مخالفان هیتلر پیوست؟ اولمن پاسخ این سوالات را در کتابی جداگانه نوشت، اما انتشار آن را تا زمان مرگ خود ممنوع کرد. او بر این باور بود که «دوست بازیافته» به عنوان یک اثر هنری مستقل، با پایانی غافلگیرکننده و تلخ، کامل است و نباید بلافاصله تحت سایهی توضیحات اضافی قرار گیرد.
سرانجام پس از درگذشت اولمن در سال ۱۹۸۵، «نامهی کنراد» منتشر شد. این کتاب در قالب یک نامه تنظیم شده است؛ نامهای که کنراد در سلول زندان، در آستانهی اعدام به دست دژخیمان رایش سوم، خطاب به هانس در نیویورک مینویسد. کنراد میداند که مرگش قطعی است و شاید این نامه هرگز به دست هانس نرسد، اما نوشتن آن برای او آخرین پناهگاه برای بازیافتن خود حقیقیاش است. این کتاب با این جملات آغاز میشود: «هانس عزیزم، این نامه را از زندان اشپاندائو برایت مینویسم، بله تاریخ دهم سپتامبر ۱۹۴۴، سه روز پیش از اجرای حکم اعدامم به جرم توطئه علیه هیتلر و پیوستنم به دوستانم، شولنبورگ، اشتاوفنبرگ و موللکته که مانند من در توطئه علیه هیتلر مشارکت داشتند. نمیدانم آیا این نامه روزی به دستت خواهد رسید یا نه. اما نوشتنش مرگم را تا حدی آسانتر و وجدانم را آسودهتر میکند به این امید که شاید باعث شود من را ببخشی و بفهمی چرا اینگونه به تو پشت کردم، به تو که تنها دوست واقعیام در تمام زندگی بودی و دوستت داشتم و در حق تو اینگونه ناجوانمردانه و بزدلانه رفتار کردم…
نشر ماهی بهتازگی این کتاب را با ترجمه نگار یونسزاده در ۱۱۲ صفحه و با شمارگان ۱۵۰۰ نسخه منتشر کرده است.



