ایران، جوهره وجود من است

سرویس ادبیات خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد – مرضیه نگهبان مروی: برای افرادی که نویسندگی را به عنوان مسیری برای رشد و پیشرفت مینگرند، کلمات تنها وسیلهای برای رسیدن به سکوت هستند. شیدا امینی، داستاننویسی که با دقت و ظرافت، مفاهیم انتزاعی عرفان را به شخصیتهای داستانیاش منتقل میکند، در آثارش سفری را از تعلیق به آزادی ترسیم میکند. او در کتابهایی همچون «انتظار خاکستری است»، «در دستهای باد»، «رازها و روزها» و در نهایت «به همین سادگی»، تلاش کرده است تا پلی میان دنیای مادی و معنویت ایجاد کند و حقیقت انسانی را در فضای «بین سطور» رها سازد. در این گفتوگو، از او درباره هنر سکوت، تجربه دوری از وطن و دستاوردهای سادگی در پیچیدگیهای زندگی میپرسیم.
در آثار شما، از «انتظار خاکستری» تا «در دستهای باد»، نمادهایی از طبیعت و حالتهای گذرا مشاهده میشود. آیا این عناوین نمایانگر یک سفر درونی هستند؛ به عبارتی از فضای خاکستری انتظار به آزادی در دستهای باد و در نهایت رسیدن به «به همین سادگی»؟ به نظر میرسد اگر از فاصلهای که امروز میان این عناوین وجود دارد نگاه کنم، میتوانم نوعی سیر درونی را در آنها مشاهده کنم؛ هرچند این سیر از ابتدا برای من طراحیشده و آگاهانه نبوده است. «انتظار خاکستری است» برای من بیشتر در قلمرو تعلیق قرار دارد؛ جایی میان ماندن و رفتن، امید و ناامیدی، دانستن و ندانستن. خاکستری بودن شاید به همین دلیل است که هنوز چیزی قطعی نشده است. «در دستهای باد» برای من مرحلهای دیگر است؛ نوعی پذیرش بدون آنکه الزاما به معنای تسلیم باشد. باد را نمیتوان در مشت گرفت، اما میتوان خود را به حرکت آن سپرد. و «به همین سادگی» شاید نتیجه سالها دوری و دوباره بازگشتن باشد؛ بازگشت به چیزی که همیشه نزدیک ما بوده و ما در پیچیدگیهای زندگی آن را نادیده گرفتهایم. اگر این سه اثر را در کنار هم قرار دهیم، میتوان گفت از انتظار به آزادی و از آزادی به سادگی رسیدهام؛ اما این سادگی برای من پایان راه نیست، بلکه شاید آغاز دیدن باشد.
کتاب «به همین سادگی» در نگاه اول آرام به نظر میرسد، اما دستیابی به سادگی در دنیای امروز، دشوارترین مسیر است. آیا سادگی در آثار شما یک «حالت» است یا یک «دستاورد»؟ در واقع، چه میزان از این سادگی، نتیجه عبور از پیچیدگیهای سخت زندگی است؟ سادگی برای من هم «حالت» است و هم «دستاورد»، اما اگر مجبور باشم یکی را انتخاب کنم، میگویم دستاورد. سادگی واقعی با سادهانگاری بسیار متفاوت است. برای ساده بودن، گاهی باید از لایههای زیادی عبور کرد؛ از ترس، تعلق، قضاوت، خشم، شکست و حتی از تصویری که از خودمان ساختهایم. وقتی انسان جوانتر است، معمولاً میخواهد جهان را توضیح دهد. هرچه جلوتر میرود، شاید بیشتر میفهمد که همهچیز نیاز به توضیح ندارد. برخی حقیقتها را فقط باید زیست. «به همین سادگی» برای من حاصل حذف نیست؛ بلکه حاصل عبور است. چیزهایی در طول زندگی از ما کم میشوند و چیزهایی باقی میمانند که اصیلترند. شاید سادگی همان چیزی باشد که پس از کنار رفتن همه زوائد، هنوز در ما باقی میماند.
چالش شما برای تبدیل مفاهیم انتزاعی و آسمانی عرفان به گوشت و پوست شخصیتهای داستانی چه بود؟ چگونه توانستید میان «دنیا» و «معنویت» در روایتهایتان پل بزنید تا مخاطب بدون احساس موعظه، با حقیقت مواجه شود؟ بزرگترین چالش همین بوده است که عرفان را به «زندگی» تبدیل کنم، نه به «درس». من به این



