«صمیمیت»، قلب تپنده ادبیات محمدعلی بهمنی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، حمید واحدی در صدوپنجاهوهفتمین نشست انجمن ادبی (قرار) که به بررسی شعر و زندگی محمد علی بهمنی به مناسبت دومین سالگرد درگذشت این شاعر معاصر برگزار شد، با تأکید بر جایگاه بهمنی، او را شاعری صمیمی و دارای زبانی ساده و شاعرانه توصیف کرد و گفت: برخی شاعران از شعرهای خود نیز بهتر و صمیمیتر بودند و محمدعلی بهمنی از جمله این شاعران است.
وی با مرور بر زندگی ادبی بهمنی بیان کرد: این شاعر از سن هفتسالگی شعر میسرود و نخستین شعر او در دهمین سال زندگیاش به چاپ رسید. اولین مجموعه شعر بهمنی با عنوان «باغ لال» در سال ۱۳۵۱ منتشر شد. واحدی همچنین مجموعه شعر «گاهی دلم برای خودم تنگ میشود» را از آثار برجسته بهمنی معرفی کرد و افزود: این کتاب که در سال ۱۳۶۹ منتشر شده، در کنار اثر مهم دیگری به نام «امانم بده» از بهترین آثار این شاعر به شمار میرود. بهمنی همچنین کتابی به نام «عامیانهها» دارد که در آن ترانههایش را گردآوری کرده است.
این شاعر و منتقد در ادامه به ارتباط شعر بهمنی با غزل نو اشاره کرد و گفت: بهمنی و منزوی هر دو از نسل دهه پنجاه شمسی بوده و از بنیانگذاران غزل نو به شمار میآیند. موضوع اصلی بیشتر اشعار بهمنی عشق است، اما او غزلهای اجتماعی نیز سروده است. واحدی تأثیر بهمنی را تنها به حوزه شعر محدود ندانست و گفت: ترانهسرایی بهمنی بر زبان و لحن غزل معاصر تأثیرگذار بوده است.
وی به شاعران توصیه کرد که شاعران فارسیزبان باید آثار بهمنی را مطالعه کنند و بر این نکته تأکید کرد که شاعران باید کلمات و الفاظ را به خود اختصاص دهند و با زبان خلاقانه خود بیافرینند. وحید طلعت، کارشناس این محفل شعر نیز اظهار داشت: من خودم شعر را از سال ۷۹ با بهمنی آغاز کردم و غزلیات او دارای عنصر صمیمیت بود. وی افزود: بهمنی همچنین از شاعران حمایت معنوی میکرد.



