آموزش و فناورییادداشت

کشف رازهای یک روان‌نژند: کالبدشکافی روانی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، امیررضا اعطاسی، کارشناس ارشد مدیریت ساخت، اظهار داشت: ادبیات در بالاترین و تأثیرگذارترین شکل خود هرگز به روایت صرف یک داستان اکتفا نمی‌کند، بلکه به ابزاری بی‌رحم برای تحلیل و کالبدشکافی روان انسان تبدیل می‌شود. رمان «یادداشت‌های زیرزمینی» (۱۸۶۴) اثر فئودور داستایفسکی، نقطه عطفی در تاریخ تفکر بشری و نخستین مانیفست ادبیات اگزیستانسیالیسم به شمار می‌آید. این اثر به هیچ وجه تنها روایت یک انسان حاشیه‌نشین، مجنون و استثنایی نیست؛ بلکه دقیق‌ترین، عریان‌ترین و در عین حال هولناک‌ترین آینه‌ای است که تاکنون در برابر انسان معاصر قرار داده شده است.

شخصیت اصلی این اثر که با نام «مرد زیرزمینی» شناخته می‌شود، در ظاهر یک کارمند بازنشسته چهل‌ساله در سن‌پترزبورگ است، اما در بُعد روان‌کاوی و نظریه‌های بنیادی این تحلیل، او نماد تمام آحاد بشر مدرن است؛ بشری که در زیرزمین ذهن نشخوارگر خود محبوس مانده و در مواجهه با جهان بیرون، به طور کامل فلج شده است. این تحلیل با رویکردی عمیقاً روان‌کاوانه و فلسفی، ساختارهای پنهان این اثر را بررسی می‌کند تا نشان دهد که زیرزمین داستایفسکی، یک مکان فیزیکی یا پناهگاهی جغرافیایی نیست، بلکه وضعیت بنیادین آگاهی در انسان معاصر است.

این پژوهش با ادغام مفاهیم کلیدی فلسفه قاره‌ای و روان‌تحلیل‌گری، نشان می‌دهد که چگونه خباثت، انزوا و رنج توصیف‌شده در این شاهکار ادبی، در واقع نقشه‌راه سایه‌های سرکوب‌شده روان انسان امروزی است. جلد روسی چاپ اول یادداشت‌های زیرزمینی انسان معاصر همان مرد زیرزمینی است (جهنم گفتگوی درونی) بزرگ‌ترین، فرسایشی‌ترین و ویرانگرترین جنگ در تاریخ حیات هر انسان، جنگی نیست که در میدان‌های نبرد، در ساختارهای سیاسی یا در تقابل‌های اجتماعی رخ می‌دهد؛ بلکه نبردی است که فرد از لحظه بیداری تا هنگام خواب، در انزوای جمجمه خود با خود به راه می‌اندازد.

بر اساس این تئوری، انسان معاصر نسخه تکثیرشده و تنها اندکی بزک‌کرده مرد زیرزمینی است؛ موجودی که بیش از آنکه با جهان بیرون در ارتباط باشد، در هزارتوی ذهن خود با اشباح، خاطرات، احتمالات و قضاوت‌های دیگران می‌جنگد و در این انزوای خودخواسته ذهنی، قطعه‌قطعه می‌شود. آگاهی بیش از حد به مثابه یک بیماری کشنده و فلج‌کننده، داستایفسکی در قلب این متن، مفهومی به شدت رادیکال و ساختار شکنانه را مطرح می‌کند: «آگاهی بیش از حد، یک بیماری واقعی و تمام‌عیار است». در اندیشه متعارف فلسفه غرب و عصر روشنگری، آگاهی، خرد و منطق همواره به عنوان فضیلت و یگانه راهگشای رستگاری بشر شناخته شده‌اند. اما در این کالبدشکافی روانی، آگاهی افراطی (Hyperconsciousness) از عرش فضیلت به زیر کشیده شده و به سمی فلج‌کننده تقلیل می‌یابد.

مرد زیرزمینی نماینده کامل انسان‌هایی است که به دلیل درک بیش از حد پیچیدگی‌ها، تناقض‌ها و انگیزه‌های پنهان رفتار بشری، توانایی «عمل کردن» را به طور کامل از دست داده‌اند. این پدیده در این تحلیل تحت عنوان «لختی و سستی آگاهانه» (Conscious Inertia) صورت‌بندی می‌شود. در برابر این انسان بیش‌آگاه، «انسان عمل‌گرا» قرار دارد؛ انسان‌های عمل‌گرا در چشم‌انداز داستایفسکی همچون گاوهای نری هستند که با شاخ‌های پایین‌افتاده، بدون لحظه‌ای درنگ به سمت هدف می‌دوند، زیرا ذهن آن‌ها درگیر لایه‌های پنهان تردید، پوچی و بی‌معنایی نیست. آن‌ها جهان را ساده، خطی، علت و معلولی و قابل فهم می‌بینند. اما ذهن روان‌نژند، در برابر هر کنشی، ده‌ها دلیل و ضددلیل می‌تراشد. او می‌داند که هر عملی در نهایت ابزورد است و هیچ توجیه بنیادینی در یک جهان بی‌معنا ندارد.

این فلج تحلیلی، فرد را به گوشه تاریک زیرزمین می‌کشاند تا در آنجا، به جای زیستن زندگی، تنها به نظاره‌گر حقارت و ناتوانی خویش تبدیل شود. انسان امروزی نیز که در محاصره بمباران اطلاعاتی، تحلیل‌های بی‌پایان و خودآگاهی بیمارگونه گرفتار شده است، دقیقاً به همین فلج اراده دچار است؛ او بیش از آنکه زندگی کند، درباره چگونه زندگی کردن نشخوار فکری می‌کند.

طغیان علیه قصر بلورین و استبداد منطق یکی از درخشان‌ترین و عمیق‌ترین ابعاد این متن، شورش بی‌امان مرد زیرزمینی علیه «قصر بلورین» (Crystal Palace) و مفهوم دترمینیسم (جبرگرایی) است. قصر بلورین که در اصل نمادی از نمایشگاه بزرگ لندن (۱۸۵۱) بود، در ادبیات داستایفسکی به استعاره‌ای از آرمان‌شهر عقل‌گرایان و سوسیالیست‌های رادیکال قرن نوزدهم (به ویژه نیکلای چرنیشفسکی و رمان «چه باید کرد؟») تبدیل می‌شود. این آرمان‌شهر، جهانی است که در آن همه چیز بر اساس منافع عقلانی، علم، آمار و سودمندی تنظیم شده است. در چنین جهانی، اراده آزاد انسان به نفع پیشرفت جمعی، رفاه و قوانین تخلف‌ناپذیر طبیعت مصادره می‌شود.

مرد زیرزمینی با تمام قوای روانی خود علیه این جبرگرایی مکانیکی می‌شورد. او به درستی استدلال می‌کند که قانون «دودوتا چهارتا» (۲×۲=۴) یک گستاخی محض است؛ قانونی که راه را بر اراده انسان می‌بندد، دستان او را می‌بندد و آب دهان به روی او می‌اندازد. در منطق این تحلیل، انسان روان‌نژند حاضر است به عمد منافع خود را تخریب کند، تصمیمات کاملاً غیرعقلانی بگیرد و حتی با آغوش باز به استقبال رنج و ویرانی برود، صرفاً برای اینکه به خود و جهان ثابت کند که یک کلید پیانو یا یک مهره بی‌ارزش در ماشین غول‌پیکر طبیعت نیست، بلکه موجودی است دارای اراده آزاد طغیان‌گر. رنج، در این چارچوب فلسفی، تنها منشأ آگاهی و یگانه راه اثبات فردیت است.

انسان‌ها در دنیای مدرن نیز بارها دست به خودویرانگری‌های آگاهانه می‌زنند، روابط سالم خود را نابود می‌کنند، به اعتیاد روی می‌آورند یا فرصت‌های طلایی را می‌سوزانند؛ رفتارهایی که از دیدگاه اقتصاددانان و عقل‌گرایان هیچ توجیه منطقی ندارند، اما در واقع فریادی خاموش و استیصال‌آمیز برای اثبات این گزاره‌اند: «انسان قابلیت انتخاب رنج را دارد، پس هنوز یک ماشین محاسبه‌گر نشده است». آناتومی تروما و تنه زدن در خیابان: وقتی واقعیت در اسید روان ذوب می‌شود یکی از شاهکارهای بی‌بدیل روان‌شناختی در این کتاب، کالبدشکافی دقیق پدیده‌ای است که در روان‌شناسی و روان‌پزشکی مدرن تحت عنوان «تحریف نشخوارگونه» (Ruminative Distortion) و اضطراب اجتماعی حاد شناخته می‌شود. این پدیده، در صحنه برخورد با افسر نظامی در خیابان (بلوار نوسکی) با چنان دقتی ترسیم شده است که گویی یک روان‌کاو معاصر در حال نوشتن پرونده بالینی یک بیمار است.

تبدیل یک رویداد بی‌اهمیت به بحران اگزیستانسیال ماجرا از یک اتفاق بی‌نهایت ساده و روزمره در یک کافه-بیلیارد آغاز می‌شود: یک افسر نظامی، مرد زیرزمینی را که سد راهش شده، بدون آنکه حتی نگاهی به او بکند یا کلمه‌ای بر زبان بیاورد، از شانه‌هایش می‌گیرد و از سر راه خود کنار می‌زند. افسر او را کتک نمی‌زند، به او توهین کلامی نمی‌کند و با او درگیر نمی‌شود، بلکه بدترین و نابخشودنی‌ترین جنایت ممکن را در حق یک روان ملتهب مرتکب می‌شود: او را نمی‌بیند و به عنوان یک سوژه به رسمیت نمی‌شناسد. افسر، مرد زیرزمینی را دقیقاً مانند یک شیء بی‌جان، مانند یک میز یا صندلی جابه‌جا می‌کند.

در ذهن یک «انسان عمل‌گرا» و از نظر روانی سالم، این اتفاق ممکن است لحظه‌ای خشم ایجاد کند، اما پس از چند دقیقه به فراموشی سپرده می‌شود. اما در ذهن بیمار، منزوی و بیش‌آگاه، این رویداد عینی بی‌اهمیت، از فیلترهای روانی عبور کرده و به یک ترومای عمیق، یک زخم باز و یک جنگ حیثیتی تقلیل‌ناپذیر تبدیل می‌گردد. ذهن روان‌نژند، واقعیت را می‌بلعد و آن را در قالب یک هیولای روانی بازتولید می‌کند. صدای جرنگ‌جرنگ شمشیر و مهمیز افسر، به ناقوس حقارت درونی و ضعف وجودی تبدیل می‌شود و روان فرد را برای ماه‌ها شکنجه می‌دهد. این فرآیند، دقیقاً مکانیزم ذهن انسان مضطرب امروزی است؛ ذهنی که یک نگاه بی‌تفاوت، یک پیام پاسخ‌داده‌نشده، یا یک تنه‌زدن ساده در خیابان را به نشانه‌ای از طردشدگی کیهانی و بی‌ارزشی مطلق خود تفسیر می‌کند.

معماری یک انتقام ابزورد و تراژدی ناتوانی این ترومای خیالی، روان فرد را چنان می‌جود که تمام انرژی لیبیدویی و روانی او منحصراً معطوف به جبران این «شکست هستی‌شناختی» می‌شود. او ماه‌ها برای یک انتقام کاملاً ابزورد برنامه‌ریزی می‌کند. او مسیر قدم زدن متکبرانه افسر در بلوار نوسکی را تعقیب می‌کند و در نهایت تصمیم می‌گیرد در یک برخورد روبه‌رو، مسیر خود را کج نکند و به او «تنه بزند» تا ثابت کند که با او برابر است و یک حشره یا شیء بی‌جان نیست. عمق فاجعه روانی و فلج ذهنی در آنجاست که او برای اجرای این تنه‌زدن ساده، روزها با خود کلنجار می‌رود و حتی پول قرض می‌کند تا یک یقه خز آبرومند (از پوست سگ‌آبی) برای پالتوی کهنه و نخ‌نمای خود بخرد. او می‌ترسد مبادا در لحظه برخورد، از نظر ظاهری و طبقاتی حقیرتر به نظر برسد و لکه زرد روی شلوارش، ۹۰ درصد اعتمادبه‌نفس او را ببلعد. این جزئیات، نشان‌دهنده وسواس فکری انسان منزوی است که حتی شورش او نیز مشروط به تأیید استانداردهای همان جامعه‌ای است که از آن متنفر است.

هنگامی که این تنه‌زدن تاریخی سرانجام پس از تلاش‌های مکرر نافرجام رخ می‌دهد، افسر حتی متوجه اهمیت حماسی این ماجرا نمی‌شود، اصلاً او را به جا نمی‌آورد و با بی‌تفاوتی عبور می‌کند. این صحنه، تجسم کامل تراژدی ذهن نشخوارگر است: انسان‌هایی که بزرگترین نبردهای زندگی‌شان، نبردهایی است که به تنهایی در ذهن خود با اشخاص دیگر دارند؛ اشخاصی که حتی روحشان هم از این جنگ خونین و برنامه‌ریزی‌های فرسایشی خبر ندارد. این وضعیت، کالبدشکافی دقیق روان انسان معاصر است که به دلیل ناتوانی در برقراری ارتباط واقعی و سالم با جهان، تمام کنش‌هایش را به درون ذهن منتقل کرده و در آن انزوا، به قهرمان تراژدی‌های توهم‌آمیز خویش تبدیل می‌شود.

چرخه خشونت و انتقال تحقیر: کالبدشکافی عقده قدرت بررسی موشکافانه رفتار مرد زیرزمینی با اطرافیانش، به ویژه در دو صحنه محوری رمان (مهمانی با هم‌کلاسی‌های سابق و مواجهه با لیزا، دختر روسپی)، پرده از یکی از تاریک‌ترین، تلخ‌ترین و در عین حال انکارناپذیرترین قوانین روان‌شناختی بشر برمی‌دارد: چرخه باطل خشونت و انتقال تحقیر. مکانیزم جابه‌جایی و کینه‌توزی نیچه‌ای در روان ملتهب برای درک رفتار ظاهراً غیرمنطقی و سادومازوخیستی این کاراکتر، این تحلیل مستقیماً به دو مفهوم بنیادین در روان‌کاوی و فلسفه ارجاع می‌دهد. نخست، مفهوم «کینه‌توزی» یا «رسنتیمان» (Ressentiment) که فریدریش نیچه آن را در تبارشناسی اخلاق به دقت تبیین کرده است. رسنتیمان، وضعیت روانی انسان ضعیف، سرکوب‌شده و منزوی است که توانایی واکنش عملی و مستقیم در برابر قدرتمندان را ندارد؛ در نتیجه، خشم، ناکامی و نفرت او قابلیت برون‌ریزی پیدا نمی‌کند و به درون ریخته می‌شود. این سم درونی، به یک کینه زهرآگین، بیمارگونه و اخلاقیات واژگونه تغییر شکل می‌دهد که در آن، فرد ضعیف، رنج خود را تقدیس کرده و از احساس حقارت خویش، لذتی مازوخیستی (آزارطلبی روانی) می‌برد.

دوم، مفهوم «جابه‌جایی روانی» (Displacement) در روان‌کاوی زیگموند فروید است. این مکانیسم دفاعی توضیح می‌دهد که چگونه انسان، تکانه‌های پرخاشگرانه، ناکامی‌ها یا تحقیرهایی را که از یک منبع قدرتمند و تهدیدکننده (مانند رئیس، افسر نظامی، یا ساختار ظالم جامعه) دریافت کرده است، به دلایل امنیتی سرکوب می‌کند و سپس آن را به سمت اهداف ضعیف‌تر، بی‌دفاع‌تر و در دسترس‌تر هدایت می‌کند تا توهم قدرت ازدست‌رفته خود را بازیابی نماید. در بخش دوم کتاب، مرد زیرزمینی در مهمانی با هم‌کلاسی‌های سابقش (به ویژه شخصی به نام زورکوف)، به شدت مورد بی‌اعتنایی و تحقیر قرار می‌گیرد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا