رنگ و غزل: نگاهی به آثار سه شاعر عارف ایرانی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، رنگ به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی در خلق آثار هنری و ادبی شناخته میشود. اگرچه در گذشته ادبیات فارسی، تنوع امروزی رنگها وجود نداشت، اما این عنصر همواره نقش اساسی و تعیینکنندهای در انتقال مفاهیم به مخاطب و تصویرسازیهای ادبی، به ویژه در شعر، ایفا کرده است.
فاطمه نظریفر در اثر خود با عنوان «عارفانههای رنگین»، به تحلیل میزان و شیوه استفاده از انواع رنگ در اشعار سنایی، عطار و مولوی پرداخته است. این تحقیق میتواند راهگشای درک عواطف و اندیشههای این شاعران و همچنین شناخت ظرائف فرمی و بلاغی آثار آنها باشد.
براساس یافتههای این پژوهش، فراوانی رنگ در غزلهای سنایی بیشتر از غزلیات عطار است و مولوی در این زمینه در مقام سوم قرار دارد. سنایی و عطار معمولاً انواع رنگ را در بافت موضوعی – معنایی عاشقانه به کار میبرند، در حالی که مولوی از رنگها بیشتر در زمینههای عرفانی عاشقانه یا تعلیمی استفاده میکند.
رنگهای پربسامد در غزلهای هر سه شاعر به ترتیب شامل سیاه، سرخ و کمبسامدترین رنگ، آبی است. بیشترین نمود فرمی-بلاغی انواع رنگ در غزلهای سنایی و عطار در قالب تشبیه دیده میشود، در حالی که در غزلهای مولوی، این تجلی در تصاویر نمادین نمایان است.
انتشارات استاد شهریار به تازگی این کتاب را در ۲۲۲ صفحه و با قیمت ۳۵۰ هزار تومان به بازار عرضه کرده است.



