کتابخانه محمدعلی موحد به بهرهبرداری رسید

دبیرکل نهاد کتابخانههای عمومی کشور در حاشیه افتتاح بارگاه شمس تبریزی در گفتوگو با خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد در ارومیه اظهار داشت: این کتابخانه به منظور ترویج شمسشناسی، عرفان و ادبیات ایرانی به مجموعه کتابخانههای عمومی کشور افزوده شده است. آزاده نظربلند ادامه داد: این کتابخانه در فضایی به وسعت ۳۷۰ مترمربع تأسیس شده و در حال حاضر بیش از ۱۱ هزار عنوان کتاب در آن موجود است که حدود ۱۰ درصد از این آثار بهطور خاص در حوزه شمسشناسی قرار دارد.
دبیرکل نهاد کتابخانههای عمومی کشور با اشاره به بخشهای مختلف این کتابخانه بیان کرد: سالن مطالعه، بخش پژوهشگران، بخش کودک و نوجوان و مخزن از جمله قسمتهای این کتابخانه است و از زمان افتتاح، آماده ارائه خدمات به مراجعهکنندگان خواهد بود. نظربلند افزود: یکی از رویکردهای اصلی این کتابخانه، بهویژه در بخش کودک و نوجوان، اجرای برنامههای ترویجی در زمینه شمسشناسی است و ما در تلاش هستیم تا فعالیتهای فرهنگی متنوعی با محوریت شمس و اندیشههای او در این مجموعه برگزار کنیم.
وی تصریح کرد: ترویج افکار شمس تبریزی، معرفی عرفان و ادبیات ایرانی و برگزاری برنامههای فرهنگی مرتبط با این حوزه، از جمله اهدافی است که برای این کتابخانه در نظر گرفته شده است. دبیرکل نهاد کتابخانههای عمومی کشور تأکید کرد: با این رویکرد، کتابخانه استاد دکتر محمدعلی موحد به جمع کتابخانههای عمومی نهاد کتابخانههای عمومی کشور پیوسته است تا در کنار ارائه خدمات کتابخانهای، به مرکزی برای مطالعه، پژوهش و فعالیتهای فرهنگی با محوریت شمس تبریزی تبدیل شود.
پیام محمدعلی موحد در قالب یک پیام تصویری نیز در مراسم افتتاح این کتابخانه و همچنین افتتاح بارگاه شمس در خوی پخش شد که به شرح زیر است: مراسمی در خوی به مناسبت مرمت و نوسازی مزار شمس تبریزی برگزار میشود. دوستان در آنجا گرد هم آمدهاند و من متأسف هستم که به دلیل ناتوانی و ضعف مفرط در این غروب عمر، نتوانستم در کنار آنان باشم. با خود میاندیشم که شاعر گفته است: «من در میان جمع و دلم جای دیگر است» اما امروز احساس معکوس آنچه شاعر گفته است دارم؛ دلم با جمع دوستان در خوی است و تنم در جایی دیگر.
سلام میکنم به خانمها و آقایانی که سعادت حضور در این مراسم را دارند و یاد میکنم از عزیزان از دسترفتهام؛ علامه عباس زریاب و محمدامین ریاحی که جایشان در این مراسم خالی است. دستمریزاد میگویم به صاحب همتان بلند نظر که پروژه نوسازی این بقعه متبرک را به عهده گرفتند و با موفقیت از فراز و فرود حوادث گذر کردند و تبریک میگویم به همشهریهای خطه نخبهپرور و پُربرگ و بار خوی که از چنین موهبتی برخوردار هستند. برگزاری مراسمی از این دست به هر مناسبت و بهانهای، امری مبارک است؛ تجدید عهدی است با بزرگان سلف و نشانهای از بقا و استمرار جریان فرهنگی که ریشه در قرون و اعصار دارد.
و من اکنون در گوشهای از منزل خود در تهران نشستهام و به قول سعدی «تأمل همیکنم در اوضاع و احوال زمانه» و شباهت شگفتانگیزی میان این شرایط (یعنی شرایط امروزی) با آنچه در قرن هفتم در روزگار شمس و مولانا میگذشت، مشاهده میکنم. مقصودم اشاره به تاختوتاز بیامان مغول در آن ایام است که در برخی جاها (مانند نیشابور) حتی بر سگ و گربه نیز رحم نکردند و فضای تاریک و غمآلود نومیدی که بر آن روزگار حاکم بود، شباهت تام آن با کشتارها و ویرانگریهای ناشی از بمبارانها در عصر کنونی؛ غزه، ایران و … را نشان میدهد. و غریو تهدید و نعرههای مهیب که مدام در حال طنینانداز شدن است و جهان ما را به وحشتسرای پرمخافت شومی تبدیل کرده است.
آری، در قرن هفتم نیز چنین اوضاعی حاکم بود و در آن شرایط بود که شمس و مولانا سر برآوردند و سلاله «محبت و مهر» را به ارمغان آوردند و پرچم «عزت و امید» را برافراشتند. و اکنون به چشم دل من چنین مینماید که شمس و مولانا در حال بازگشت هستند؛ زیرا میبینم در کنار جریان دوزخی، بازار مولانا رونق شگفتانگیزی میگیرد. مقالات شمس به چشم میآید و نظر صاحبدلان را در شرق و غرب به خود جلب میکند. نوسازی مزار شمس نیز به نظر من از علائم آن بازگشت حیرتانگیز است؛ جرقهای هرچند کوچک در همان مسیر.
این البته نگرشی احساسی و عاطفی است، نه عقلانی و علمی؛ منظور نیست که بگوییم بنبستهای عظیم اقتصادی و سیاسی جهان امروز با رجوع به شمس و مولانا قابل حل است، توضیح این موضوع از حوصله یادداشتی مختصر خارج است. در نوشتههای پیشین من شکایتهایی از وضع نابسامان مزار شمس پیش از این نوسازی وجود دارد و من این یادداشت را با توجه به آن سابقه نوشتهام و چیزی را که نوشتهام میخوانم تا ثبت شود. هرچند میدانم که دستم در نوشتن سخت لرزان است و صدایم در خواندن لرزانتر، اما میخواهم یادگاری از من در این مراسم که از حضور در آن محروم هستم، ثبت شود. و میبینم که یارای ادامه سخنرانی ندارم، به همین مقدار بسنده میکنم و این چند بیت از مولانا را میخوانم: «مثال ده که نریزد گلی ز شاخ درخت مثال ده که کند توبه خار از خاری مثال ده که رهد حرص از گداچشمی مثال ده که طمع وارهد ز طراری تنا ز کوه بیاموز سر به بالا دار که کان عشق خدایی نه کم ز کهساری چو غوره از ترشی رو به سوی انگوری چو نی برو ز نیی جانب شکرباری»



