آموزش عالیچهره های ماندگار

درگذشت محمد ساوجی، مترجم اثر مشهور «ذهن بی‌خانمان»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد؛ محمد ساوجی، استاد بازنشسته علوم سیاسی دانشگاه آزاد کرج و مترجم آثاری در زمینه اندیشه سیاسی، درگذشت. کاوه حسین‌زاده راد، پژوهشگر علوم سیاسی، اعلام کرد که دکتر ساوجی در سال ۱۳۲۶ در تهران متولد شده و تحصیلات خود را در رشته علوم سیاسی در دانشگاه‌های تهران و کیمبریج انگلستان به پایان رسانده است. او از استادان محبوب در حوزه علوم سیاسی به شمار می‌رفت و با استادانی چون حسینعلی نوذری و معینی علمداری دوستی داشت. مهدی فدایی مهربان، کاوه حسین‌زاده راد و احسان کریمخانی از شاگردان او بودند. از جمله آثار ترجمه شده توسط ساوجی می‌توان به کتاب «ذهن بی‌خانمان: نوسازی و آگاهی» نوشته پیتر برگر، بریجیت برگر و هانسفرید کلنر (نشر نی) و کتاب «فلسفه سیاسی قرن بیستم» نوشته دونالد اتول زول (نشر آگه) اشاره کرد.

پیکر محمد ساوجی روز یکشنبه ۲۶ مهرماه در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. به مناسبت درگذشت او، مراسمی در عصر جمعه ۱ آبانماه از ساعت ۱۵ تا ۱۷ در منزل وی به نشانی تهران، پارک وی، خیابان ولیعصر، خیابان خالقی، کوچه آریا، پلاک ۲، مجتمع آریا، پارک رزیدنس برگزار خواهد شد. همچنین، به یاد محمد ساوجی، حسینعلی نوذری، استاد و پژوهشگر علوم سیاسی، یادداشتی نوشته است که متن آن به شرح زیر است:

حسینعلی نوذری بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران … * خبر بسیار تلخ و دُژخیم و دُژخوار و دُژوار و جان‌گداز و جان‌کاه و سَتیهَنده بود: دوست مهربان و صمیمی و وارسته، استاد فرزانه و فرهیخته‌مان جناب آقای دکتر محمد ساوجی، این جانِ شیفته، عزیزِ گران‌مایه، جانِ جهان و جلوه جانان، که همه امیدمان و خان و مان‌مان بود، که تلألؤی وجود نازنین‌اش توتیای چشمان‌مان، و کلام و سخن و ظهور و حضورش، تجلی‌بخش و شور فرین و حیات‌افزای وجدان بیدارمان بود، و لحظه لحظه و هر نفس‌اش فروغ جاودان‌مان بود … چه بی‌گاه و ناهنگام، در بُهت و ناباوری و تردید، تنهایمان گذاشت … و حِرمان و حسرت و شرر و شرنگِ بی‌یاری و بی‌یاوری و بی‌کسی و بی‌پناهی و بی‌گریزی و بی‌گزیری را به تلخیِ شوکرانِ جان به شوریِ خونابه دل بر جان و دل و روح و روان و ذهن و زبان و حضور و ضمیرمان فشاند و نشاند و رفت و به ستاره‌ها پیوست … به افق‌های دوردست همه آرمان‌ها و آمال و امیدها و نویدها و اسحار و سپیده‌دمان‌ها و طلوع فروغ تابان آزادی و برابری و عدالت که خود تبلور و تجسم و تحقق بارز همه این‌ها بود. ** * دریغا و فسوسا ! * *** دکتر حسینعلی نوذری، تهران، شنبه بیست‌وپنجم مهرماه جلالی، سال یک‌هزار و چهارصدوپنج خورشیدی.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا