گمنامترین قهرمان تاریخ کشتی جهان

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، کتاب «مرد آرام، روایتی از زندگی ابوالفضل انوری» نوشته منصور غلامی توسط انتشارات گلگشت به بازار عرضه شد. این اثر به بررسی زندگی و فعالیتهای ورزشی زندهیاد ابوالفضل انوری، پیشکسوت کشتی ایران، اختصاص دارد. زندگینامه ابوالفضل انوری به قلم خود او در ابتدای کتاب گنجانده شده و گاهشمار زندگی او به این صورت است: «۲۰ بهمن ۱۳۱۷، ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، دارنده مدال برنز کشتی قهرمانی جهان در وزن +۹۷(۱۹۶۶)، دارنده مدال برنز کشتی قهرمانی جهان در وزن +۱۰۰(۱۹۶۹)، عنوان چهارمی کشتی قهرمانی جهان(۱۹۶۷)، پرچمدار ایران در بازیهای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی، دارنده مدال برنز بازیهای آسیایی ۱۹۷۰ بانکوک، دارنده ۶ دوره عنوان قهرمانی کشتی ارتشهای جهان، دارنده ۳ مدال طلای کشتی پیشکسوتان جهان، ابوالفضل انوری بلندقدترین کشتیگیر تاریخ ایران با دو متر و چهار سانتیمتر قد بود که به عنوان گمنامترین رکورددار تاریخ کشتی جهان شناخته میشود.
منصور غلامی در سیزده فصل با عناوینی چون پدر، سامان، البرز، مسابقات قهرمانی کشور، تیم ملی، تولیدو، ماردل پلاتا، دخترِ کَن، صیغه عقد، خاکهای متفاوت، تاریخ، عکس یادگاری، تکهتکه زندگی و فصل پایانی به تشریح ابعاد مختلف زندگی این ورزشکار پرداخته است. در ادامه، گاهشمار زندگی او به صورت خلاصه ارائه شده و در پایان، پس از توضیحاتی درباره بنیاد جهانپهلوان انوری، تصاویری مرتبط با او درج شده است.
در فصل دوازدهم، با عنوان عکسِ یادگاری، میخوانیم: «ابوالفضل که در تمرین و کشتی، تن و جانش را چون آهن صیقل میداد، در هیاهوی جمعیت و سیاست، خود را از جریانهای پرطنین دور نگه میداشت. او مانند سنگی آرام در وسط رودخانهای خروشان بود که اجازه نمیداد امواج مسیرش را تغییر دهند. اصولاً اهل قاطیشدن نبود و از آن دسته مردان نبود که در هر چهارراهی پرچم عوض کنند یا سایه سیاست را بر نام و نان سفره زندگیاش بیفکنند. او راه خود را میشناخت؛ راهی که از تشک کشتی میگذشت، نه از تریبونهای مختلف. سیاست مانند آب گلآلود است و دستی که با این آب خیس شود، دیر یا زود زخم میخورد و بوی لجن میگیرد. ابوالفضل ترجیح میداد دستش پاک بماند حتی اگر جیبش خالی بماند، زیرا نان خشک بیحرف، بهتر از سفره رنگین پُرقصه است.
جهانپهلوان غلامرضا تختی حتی در کنار «آقا تختی» که نگاهها و دوربینها همچون عقابهای تیزچشم، هر حرکتی را شکار میکردند، ابوالفضل فاصلهاش را با احتیاط حفظ میکرد. این احتیاط ناشی از ترس نبود، بلکه از درکی عمیق بود که در وجودش ریشه داشت. میدان سیاست، زمین بازی او نبود. یک بار که ابوالفضل با آقا تختی به جایی رفته بودند، جمعیت مانند موجی بر سر آنها ریخت. عکس، امضاء و هلهله. آقا تختی در وسط جمعیت ایستاده بود و فلاشها با شدت میدرخشیدند. ابوالفضل خود را کنار کشید و به سایهای تبدیل شد که پنهان بر دیوار نشسته بود و کسی او را نمیدید. او از دور به آقا تختی نگاه کرد و در قاب دوربینها نمیآمد. نیامدن او، خود داستانی داشت. آنجا پر بود از عکسهایی که در دستانی گرهخورده قرار داشتند. یکی عکس «دکتر مصدق» را آورده بود و دیگری تصویر «آیتالله کاشانی» را. سیاست در وسط قاب ژست گرفته بود و آقا تختی میدانست که این قاب، بیقیمت نیست. ابوالفضل نیز فهمیده بود که چرا باید دور بایستد. بعد از اینکه جمعیت دور شد، آقا تختی خندید، خندهای که ناشی از درک بود و شوخی نبود. او گفت: «کَل اَنوَر! کارت درست بود. میخواستم اشاره کنم کنار بایستی اما وقتی دیدم خودت کشیدی کنار، دلم قرص شد.» «چرا؟» تختی پاسخ داد: «قصهی من فرق میکند، خواسته و ناخواسته در وسط بازیهایی افتادهام که آخرش معلوم نیست. تو اما هنوز بیرونی. همینطور بمون.» ابوالفضل دریافته بود که چه زمانی باید پا پیش بگذارد و کی عقب بکشد، زیرا هر حرکت نابجای او میتوانست مانند جرقهای کوچک، آتشی در جنگل بیفروزد که خاموشنشدنی باشد و او یاد گرفته بود که در برخی محافل اگر پا گذاشتی، دیگر فرصتی برای درآوردن کفشت نخواهی داشت! زندگی را مانند کشتی میدید که همه چیز فقط حملهکردن نیست. گاهی عقب رفتن و عقب کشیدن، عین پیروزی است. هر سلامی جواب ندارد و به هر دستی که به سمتت دراز شد نباید دست داد. آنها سالها در هوایی غبارآلود زندگی میکردند. غبارآلودگی ناشی از گرد و غبار معلق در هوا نبود، بلکه از حرفهای نیمهگفته و نگاههایی بود که راست و دروغشان در چشم هویدا نمیشد. شهر مانند فردی بود که شب تا صبح نخوابیده باشد؛ چشم باز، دل خسته و کوفته، اعصاب خُرد و دردکشیده. انوری در چنین فضایی نفس میکشید. او یاد گرفته بود که سرش پایین باشد اما جلوی کسی سر خم نکند. از همان روزی که پوتین به پا کرد و با نظم خشک ارتش رژه رفت، در گوشش خوانده بودند: «آدم باید بداند کِی دیده شود و کِی ناپیدا بماند… حواست باشد! هر عکسی یادگاری نیست؛ بعضی عکسها دامند و بعضی قابها، قلابند.» میگفتند: «مراقب قابها باش که بعضی لحظهها را اگر ثبت کنی، همان ثبت میشود طناب دار فردایت!» زمین سیاست، بیخطکشی است! یک قدم جلوتر بروی، اسمش شجاعت است و یک قدم عقبتر بمانی، اسمش عقل و ابوالفضل، اهل عقل بود که بیدعوت وارد مجلسی نشود که دلش در آن نیست. او نه دست بالا برد، نه شعار داد، نه خودش را خرج هیچ حزب و بادی کرد و گذاشت قطار سیاست از کنارش رد شود تا به ایستگاهش در جای دیگری برسد. زندگیاش را مانند دکانی قدیمی در ته بازار میخواست: کرکره بالا، حساب صاف، دربسته به وقتش. پسر کشاورزی که هنوز از دستهایش بوی خاک و زراعت میآمد، وجودش را روی تشک گذاشته و لقمهاش را از کار خود درآورده بود. نه بدهکار کسی شد، نه طلبکار تاریخ. ابوالفضل مرد ژست نبود. مرد بیانیه نبود. مرد عکس یادگاری نبود. او از قاب بیرون میایستاد. حاشیه اما برای ورود، به یک روزنه هم قانع است.
جهانپهلوان ابوالفضل انوری در پایان کتاب نیز توضیحاتی درباره بنیاد جهانپهلوان انوری ارائه شده است: «هر نسل، میراث خود را از قهرمانانش به یادگار میگیرد. برخی با مدال و افتخار در تاریخ ماندگار میشوند و برخی، با منش، اندیشه و تاثیری که بر انسانها بر جای میگذارند. جهانپهلوان ابوالفضل انوری از هر دو گروه بود؛ قهرمانی که با افتخارات خود، نام ایران را در عرصه جهانی سربلند کرد و با اخلاق، دانش و عشق به کشتی، الهامبخش نسلهای پس از خود شد. «بنیاد جهانپهلوان ابوالفضل انوری» با همت همسر و فرزندان آن زندهیاد، برای پاسداری از این میراث ارزشمند و ادامه راهی که او آغاز کرده بود، تاسیس شد؛ راهی که مقصد آن تنها پرورش قهرمان نیست، بلکه تربیت انسانهای شریف، مسئولیتپذیر و وفادار به فرهنگ پهلوانی است. این بنیاد از نخستین روز فعالیت خود، بدون بهرهمندی از هیچگونه کمک مالی دولتی یا سازمانی و تنها با اتکا به توان مالی و دانش فرزندان زندهیاد، تلاش کرده است سهمی هر چند کوچک در اعتلای ورزش ایران داشته باشد.» در نهایت، نویسنده در این کتاب با شرح سرگذشتنامه، به روایت زندگی جهانپهلوان ابوالفضل انوری میپردازد. کتاب «مرد آرام، روایتی از زندگی ابوالفضل انوری» تألیف منصور غلامی با ۲۰۰ صفحه و شمارگان ۱۰۰۰ نسخه از سوی انتشارات گلگشت منتشر شده است.



