صدای مستقل زنان در شعر «فرانک لری» امروز طنینانداز است

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، عبدالرضا شهبازی، شاعر و منتقد ادبی، در خصوص تأثیر عصر دیجیتال و فضای مجازی بر شعر گفت: «نمیدانم آیا شعر در این زمانه به همان اندازه که در محفلهای شاعرانه و خانوادگی گذشته انسان را شاداب میکرد، هنوز هم چنین کارکردی دارد یا اینکه مانند بسیاری از رفتارهای اجتماعی و فرهنگی تحت تأثیر این فضا قرار گرفته است. بهطور قطع، در هر دورهای، نظام فکری و اجتماعی تحت تأثیر رسانههای غالب و اندیشمندان آن زمان قرار میگیرد و این طبیعی است که شعر نیز از این شرایط تأثیر بپذیرد. مخاطب امروز دیگر به خال هندو و بخشندگی شاعر توجهی ندارد. این عصر، عصری است که دلتنگیها در کنار تنهاییهای غرق در فضای مجازی وجود دارد؛ عصری که همه با هم هستند اما به تنهایی زندگی میکنند!
با این دیدگاه، میخواهم چند شعر کوتاه از شاعر بروجردی، فرانک لری، را بررسی کنم:
پس از مرگم / پاییز منتظرم باش / باد که آمد / پنجره را نبند / شاید من / همان قاصدکی باشم / که برای دیدنت / همهی خرمنها را / به باد داده است.
لری یکی از شاعران زن است که همچون دیگر زنان شاعر، دلتنگی، حسرت، تنهایی، امید و انتظار را در شعرش به وضوح به تصویر میکشد. او در شرایطی که تنگ نظریها و محدودیتها وجود دارد، تلاش میکند تا صدای مستقل زن امروز را به نمایش بگذارد. زنان شاعر امروزی توانستهاند بهروشنی خواستهها و نیازهای فکری خود را در قالب هنر، بهویژه شعر، به نمایش بگذارند، هرچند این نگاه ممکن است تلخ و مملو از ناکامی باشد.
نمونه دیگری از آثار این شاعر:
بگذار باران ببارد / زمین خیس شود / بوی خاک در کوچهها بپیچد / دورهگردها نوبرانهها را جار بزنند / همه چیز حراج شود / بوتیکها لباسهای پشمی را آف بزنند / اصلاً بهار شود / تمام درختها شکوفه بزنند / اما دیگر من / با هیچ بهاری شاعرانگیام » گُل نمیکُند.
فرانک لری با استفاده از کلمات ساده و مکالمات روزمره در پی خلق اثری است که نیازهای درونی همجنسهای خود را در میان روزمرگیهای جامعه بیان کند. او در پایان این شعر کوتاه میخواهد بگوید که همه چیز حراج شده اما نمیگذارد شاعرانگیاش قربانی این حراجی شود. او زن است و زن نمادی از زیبایی و مراقبت از خود و دیگران، حتی اگر این مراقبت در قالب شعر و شاعرانگی باشد.
نمونهای دیگر:
دوستت دارم / مانند تمام شعرهای ناتمامی / که هر شب به آنها فکر میکنم / و به اندازه تمام واژههای سپیدی / که در دفترم سیاه شد / و شب / تنها کلمهای بود که همرنگ موهایت بود / اما تو / آن شب موهایت را کوتاه کرده بودی / و من فهمیدم / وقتی یک زن موهایش را کوتاه میکند / شبها طولانیتر میشود / و میترسم / میترسم از دنیایی که / معادلاتش را موی زنی به هم میریزد.
اعتراض یکی از ویژگیهای همیشگی شعر بوده و خواهد بود؛ اعتراضی به ناعدالتیها، ظلمها و نادیده گرفته شدن خواستههای یک جامعه که هنرمندان همواره آن را بیان کردهاند. اما آنچه شعر را از دیگر هنرها متمایز کرده و تأثیر بیشتری دارد، همین عنصر اعتراض است. فرانک لری نیز مانند دیگر شاعران معاصر به این عنصر ادبی توجه دارد، هرچند در لفافه و در میان کلمات عاشقانه و احساسی، اما با زیرکی حرف خود و جامعهاش را بیان میکند.
سوالی که مطرح میشود این است که آیا شعر زنان را میتوان از شعر مردان متمایز کرد و آیا حالتهای زنانگی شعر آنان را متفاوتتر نشان میدهد یا خیر. این موضوع بحث جدی در ادبیات امروز است و میتوان هم تفکیک قائل شد و هم آن را یک مجموعه واحد و همصدا در شعر امروز ایران دانست.
به هر حال، شعر زنان لرستان، صدایی است که با حضور نسرین جافری، بنفشه و خاطره حجازی، غزل تاجبخش و دیگر شاعران جوان در لرستان یک صدای واحد دارد و باید به آن توجه بیشتری شود. فرانک لری نیز شاعری از همین تبار است که با نگاه و ویژگیهای خاص خود، امیدوارم شعرهای پرقدرتتری از او بخوانیم.
فرانک لری، شاعر و نویسنده لرستانی، متولد ۱۳۵۸ در بروجرد است. او از دوران نوجوانی به سرودن شعر روی آورده و هماکنون در انجمنهای شعر و ادب بروجرد حضوری فعال دارد. از لری تاکنون کتابهای «مجموعه شعر آن سوی مرز دلتنگی»، «مجموعه شعر زمستان با گلوله میآید»، «مجموعه شعر گلیمی که از پایم درازتر است»، «مجموعه داستان وجدان من بیدار است» و «آقامصطفی: زندگینامه و خاطرات شهید سید مصطفی حسینی» منتشر شده است.



