کتاب «همسایه با مهتاب» به بازار آمد

نویسنده اردبیلی در گفتوگویی با خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد درباره این کتاب اظهار داشت: این اثر نتیجه مصاحبه با ۳۰ نفر از خانواده و نزدیکان میرغنی فاضل دولت آبادی است که در آن شخصیت و شیوه زندگی این رزمنده به تصویر کشیده شده و همچنین خاطرات حضور مستمر او در جبهههای نبرد حق علیه باطل از آغاز جنگ تحمیلی تا پس از آن روایت شده است.
فرانک انصاری با اشاره به اینکه نگارش این کتاب پنج ماه به طول انجامید، افزود: کتاب شامل ۱۹ فصل است که در آن افراد مختلف زندگی میرغنی فاضل را در مقاطع زمانی و رویدادهای گوناگون تاریخ کشور بازگو کردهاند.
وی در معرفی فاضل دولت آبادی گفت: زنده یاد میرغنی فاضل دولت آبادی در دوم فروردین ماه سال ۱۳۳۷ در روستای «دولت آباد» از توابع شهرستان نمین به دنیا آمد. او پس از اتمام دوره ابتدایی، دوره متوسطه را در مدرسه مهرگان اردبیل به پایان رساند و در سال ۱۳۵۶ همزمان با اوجگیری فعالیتهای انقلاب اسلامی، به خدمت سربازی به کرمانشاه اعزام شد. در آن زمان، او در مبارزه با عوامل شاهنشاهی مجروح شد و با وجود خروج از پادگان، در تظاهرات ضد پهلوی شرکت میکرد. با پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۹، به عضویت سپاه پاسداران اردبیل درآمد و با آغاز جنگ تحمیلی به جبهه رفت و در عملیات رمضان در سال ۱۳۶۱ مجدداً مجروح شد.
او در سالهای ۱۳۶۳ و ۱۳۶۴ به عنوان فرمانده تیپ قائم لشکر ۲۱ عاشورا و مسئول واحد مهندسی رزمی در عملیاتهای کربلای ۴ و ۵، نصر ۷ و بیتالمقدس ۲ در منطقه عملیاتی سلیمانیه ماووت شرکت کرد. از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۵ شمسی، در مسئولیتهایی چون فرمانده سپاه ناحیه اردبیل، مسئول بازرسی کشور و فرماندهی تیپ مستقل زرهی ۳۱ لشکر عاشورا فعالیت داشت. میرغنی در سال ۱۳۷۶ به سمت فرمانده تیپ المهدی استان زنجان منصوب شد و در حین بازگشت از پادگان بر اثر سانحه تصادف جان خود را از دست داد. پیکر پاک این رزمنده پیشکسوت در سال ۱۳۷۶ در گلزار شهدای بهشت فاطمه اردبیل تشییع و به خاک سپرده شد.
در بخشی از این کتاب، همسرش ثریا آفتابیآذر میگوید: جنگ هنوز ادامه داشت و فاضل هم مانند دیگر پاسدارها چند ماه به جبهه میرفت، اما هرگز در خانه درباره جنگ صحبت نمیکرد. حتی وقتی از او سوال میکردم، چیزی نمیگفت. او به سر کارش میرفت و هیچگونه اطلاعاتی از کار و مأموریت و جنگ در خانه بروز نمیداد. به همین دلیل از ماجرای مجروحیتش بیخبر بودم و بعدها از مادرش درباره مجروحیتش در عملیات رمضان شنیدم که گفت: «فاضل در عملیات رمضان به خاطر جراحتش از حال رفت. همرزمانش فکر کردند شهید شده و بعد از بیست و چهار ساعت بیهوشی، یکی از دوستانش در حین انتقال فاضل به عقب، بخار آب روی مشنبا را دید و متوجه شد که او زنده است. او را به اتاق عمل در مشهد بردند و ترکشها را از بدنش خارج کردند. بعد از بهبودی، دوباره تصمیم گرفت به جبهه برود و هر چه گفتم خوب شو بعد برو، گفت نمیتوانم بمانم. باید بروم. با این حرفها یاد گریهاش در حرم افتادم. شاید هم از اینکه زنده مانده و مانند دوستانش شهید نشده بود، غصه میخورد. به یاد جای زخمی افتادم که در کتفش بود؛ حتی چند ترکش در بدنش باقی مانده بود و هر بار که چیزی به زخمش میخورد، بدنش تیر میکشید. جای ترکش به اندازه یک بند انگشت سوراخ شده و پوستهای نازک روی آن را پوشانده بود؛ اما گاهی اذیتش میکرد. او این را بعدها برایم گفت: یارالانماق بیطرفه، آدامی اویان بویانا سوروتلهییرلر بیطرفه.
با هر بار رفتن فاضل به جبهه، دلم مانند سیر و سرکه میجوشید و نگرانش میشدم. یاد حرفهایش در زمان خواستگاری افتادم که گفته بود: من با همین لباس زندگی میکنم و با همین لباس هم از دنیا میروم.



