رونمایی و نقد کتاب «آن به» در قم برگزار شد

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، مهدی کفاش، نویسنده و منتقد ادبی، در شصت و هفتمین جلسه عصرانه داستان که به رونمایی و بررسی کتاب «آنبه» نوشته پروین قنبری در سالن مهر حوزه هنری اختصاص یافته بود، اظهار داشت: ما با یک دایره در محور داستان مواجه هستیم. اسطورههای تشتر و اپوش، نمادهای خیر و شر، باران و خشکسالی در این داستان به تصویر کشیده شدهاند و سپس شخصیت شیرین، کلنگ به دست میگیرد و آب را به روستای جوی بازمیگرداند. این نویسنده تأکید کرد: فضاسازی داستان بسیار جذاب است. او از گنج نادری صحبت میکند، اما مشخص میشود که منظور از گنج، آب است و مانند تمام گنجها، در دسترس همه قرار دارد. رمان، برای مخاطب فضایی آیرونیک ایجاد میکند؛ به این معنا که یک سری باورهای اساطیری را مطرح کرده و سپس یکی یکی آنها را رد میکند.
کفاش در خصوص زبان داستان این رمان بیان کرد: در زبان داستان، نوعی طنز سیاه وجود دارد که هدفش خنداندن نیست، بلکه قصد دارد به مخاطب تلنگر بزند. در طول داستان، ما سایه عمو نادر را مشاهده میکنیم، اما نویسنده، قهرمان داستان را به طور مستقیم با این ضدقهرمان مواجه نمیکند. عمو نادر شخصیتی است که اگر از داستان حذف شود، کل داستان فرو میریزد و بنابراین نقش بسیار مهمی دارد. وی ادامه داد: تمام مشکلات داستان از یک جلسه شورا آغاز میشود که مخاطب، چندان از محتوای آن آگاه نمیشود. به همین دلیل، با معماری داستان دچار مشکل شدم. این اثر را نمیتوان رمان اقلیمی نامید، زیرا با اینکه نامهایی از شهر قم، خیابان راهآهن، روستای جوی در سلفچگان و… ذکر شده، اما اثری از گویش قمی، خردهفرهنگهای شهری و باورهای عامیانه خاص آن در داستان دیده نمیشود.
رویا حسینی، مجری کارشناس این برنامه، با ارائه خلاصه داستان یادآور شد: شیرین، خاطرهای روشن از هشت سالگی خود دارد که در آن تشتر، الهه باران را به دام انداخته و در یک روسری پیچیده و زیر درختی دفن کرده است تا از بارانهای ناگهانی جلوگیری کند. اکنون که شیرین چهل ساله شده، روستای پدریاش به دلیل بیآبی و خشکسالی تقریباً خالی از سکنه شده است. شیرین به همراه همسر و داییاش به روستا میروند تا کند و کاوی کنند، اما صندوقی پیدا میکنند که بر روی آن نوشته شده: «آنچه از گنج نادری مانده است.»
در پایان، پروین قنبری، نویسنده اثر، در سخنانی کوتاه درباره کتابش گفت: به دنبال ایدهای ساده بودم و کتابهای تاریخ قم را مطالعه میکردم تا سرنخی از وقایع گذشته بیابم تا اینکه به کتاب خواجه تاجدار رسیدم و جرقه ایده گنج نادری در ذهنم شکل گرفت. وی افزود: وقتی ایده به بلوغ رسید، روی طرح کار کردم و آن را شکل دادم. از آنجایی که به موضوع آب حساس هستم، موضوع کمآبی را انتخاب کردم که با شرایط کویر قم نیز سازگاری داشت.



