سفرهای رئیسجمهور؛ رازها و واقعیتها

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، کتاب «در معیت پرزیدنت» به قلم عبدالجواد موسوی، گزارشی از سفرهای وی به همراه سید حسن روحانی، از جمله سفر به بندرعباس را ارائه میدهد. موسوی در این اثر به تشریح جزئیات سفرهای روحانی به استانهای خوزستان، هرمزگان و سیستان و بلوچستان پرداخته است. لحن نویسنده در این کتاب صمیمی و انتقادی است و از هرگونه چاپلوسی و ابراز ارادت اضافی پرهیز کرده است. موسوی نکات خواندنی و آموزندهای درباره سفرهای رئیسجمهور سابق مطرح کرده که در برخی موارد لحن تند و غیرصمیمی دارد که باید به آن توجه کرد.
در این سفرنامه، موسوی به معاشرت با خبرنگارانی اشاره میکند که برخی از آنها نامشان آشناست و برخی دیگر کمتر شناخته شدهاند، همچنین به کارمندان نهاد ریاستجمهوری که رفتارهای خاصی دارند، میپردازد. او در کنار هر دیدار و آشنایی با شخصیتها، اغلب یک بیت شعر نیز به توصیف خلق و خوی فردی که قرار است در سفر با او مواجه شود، اضافه میکند. موسوی در این اثر نگاهی به گذشته دارد و آداب سفر رئیسجمهور و همراهانش را با رئیسجمهور پیشین مقایسه میکند و به برخی بدعتهای نامناسب نیز اشاره میکند.
او همچنین به استقبال مردم در هر استان میپردازد که تقریباً تفاوت چندانی با یکدیگر ندارد و مشکلات عمدهای که بیشتر در زمینه اقتصادی است را مطرح میکند. موسوی که در این سفر به حاشیهنگاری مشغول است، در تلاش است تا وقایع را به طور کامل ثبت کند، از جمله صحبتهای زنانی که از فقر رنج میبرند و مردم خوزستان که از وضعیت آب و هوای خود گلایه دارند. او همچنین به سیستان و بلوچستان سفر میکند و جوانانی را میبیند که در مشاغل کاذب مشغول به کار هستند و آیندهای نامشخص دارند.
سفرنامه عبدالجواد موسوی با لحن و ادبیاتی که دارد، روان و جذاب است و حتی برای افرادی که به سیاست علاقهمند نیستند نیز نکات جالبی دارد. او از شبهای پرجنب و جوش لشکرآباد خوزستان و موسیقی عربی که در خیابانها با صدای بلند پخش میشود، میگوید. در بندرعباس، موسوی از رستورانهای شلوغ فستفود مینویسد که در یکی دو دهه گذشته چندان رونق نداشتند و اکنون بازار پررونقی دارند. او به حضور پرشمار شیرازیها در بندرعباس و نقد تصوری که سینمای فارسی از سیستان و بلوچستان در ذهن مردم ایجاد کرده، اشاره میکند و مصیبتهایی که در همراهی با رئیسجمهور برایش پیش آمده است.
در ادامه، سطوری از سفر به بندرعباس را میخوانید: پس از نشستن هواپیما، امامجمعه بندرعباس برای خوشامدگویی به سمت هواپیما میرود. دقایقی بعد، رئیسجمهور به همراه رحمانی فضلی، نعمتزاده، ترکان، یونسی، حسین فریدون، شهیدی و حسامالدین آشنا از پلکان هواپیما پایین میآیند. طبق روال معمول اینگونه مراسم، دختری خردسال با لباس محلی و دستهای گل به رئیسجمهور خوشامد میگوید. رئیسجمهور باید توضیح دهد که چرا این استان را برای سفر انتخاب کرده و میگوید: «بوشهر، خوزستان، هرمزگان و سیستان و بلوچستان از جمله مناطق مهم و استراتژیکاند». از همین جمله میتوان مقصد بعدی رئیسجمهور را حدس زد. روحانی ادامه میدهد: «بنادر ما دروازه کشور به آبهای آزاد جهان است». این جمله نشاندهنده تلاش دولت جدید برای بهبود روابط با دیگر کشورهاست و دولتمردان معتقدند که اگر بتوانند این روابط را تقویت کنند، به طور طبیعی کسب و کار و اقتصاد رونق خواهد گرفت و کشور از بحرانهای موجود نجات خواهد یافت.
ظاهر ماجرا ساده به نظر میرسد، اما به نظر میرسد که این موضوع به ظاهر ساده موانع سختی در پیش دارد که عبور از آنها کار آسانی نیست. زمانی که روحانی در جایگاه قرار میگیرد و سرود ملی نواخته میشود، علی معزی به سمت ما میآید. میپرسم: چه خبر علی آقا؟ همهچیز خوب است؟ ظاهراً مشکلی وجود ندارد و همه چیز آرام است و الحمدلله از شلوغیهای سری قبل خبری نیست. او میگوید: همین که همه چیز آرام است کمی مشکوک به نظر میرسد. آنقدر به استرس عادت کردهام که وقتی استرس ندارم فکر میکنم چیزی کم است. بازدید از یگان تشریفات به سرعت انجام میشود و خیلی زود داخل ون میشویم تا به سمت ورزشگاهی برویم که قرار است آقای روحانی در آنجا سخنرانی کند. یک عکاس محلی فعال و پرجنب و جوش مدام سرش را از شیشه در جلوی ون بیرون میبرد تا هیچ لحظهای را از دست ندهد…



