
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، حنان سالمی در مقالهای به بررسی تأثیر عمیق کتاب «کور سرخی» پرداخته و میگوید که گاهی نیازی به کتابهای قطور نیست تا انسان را از خود جدا کند. گاهی چند صفحه که با درد و رنج نوشته شدهاند، آنقدر عمیق هستند که تا روزها در ذهن و روح انسان باقی میمانند و او را به فکر فرو میبرند که آیا یک انسان میتواند اینقدر غم را تحمل کند؟
وی به تصویر روی جلد کتاب اشاره میکند که شامل عکسی از «عالیه عطایی» در گوشهی سمت راست و تصویری بزرگ و سیاه و سفید از یک زن رزمنده افغان در رژهی سالگرد انقلاب ثور کابل است. هر دو تصویر، نشاندهندهی زخمها و آسیبهای ناشی از جنگ هستند. «عالیه» را در «کور سرخی» به عنوان زنی شکننده اما قوی مییابد که بهدنبال بهتر نشان دادن خود نیست و داستانش را از نقطهای آغاز میکند که دختربچهای در برابر فروپاشی خانوادگی قرار دارد. او بدون ترس، خاطراتش را بهدقت روایت میکند و تلاش میکند تکههای از هم گسیختهی زندگیاش را به هم پیوند دهد.
کتاب «کور سرخی» شما را به دنیای نویسنده میبرد و به گونهای شما را تغییر میدهد که دیگر نمیتوانید به حالت قبلی خود بازگردید. این دگرگونی فرهنگی و ادبی، در روایتهایش بهوضوح مشهود است. یکی از این روایتها، تلاقی خاطرهای از کودکی با روز مرگ پدرش است که در آن به توصیف لحظات دردناک و غمانگیز میپردازد.
«کور سرخی» شامل نُه جستار روایی دربارهی خونریزیهای شوروی و قتلعامهای طالبان در افغانستان است و زجرهایی که مردم آنجا همچنان با خود حمل میکنند. «عالیه عطایی» بهعنوان یک استاد ماهر در بازتعریف این دردها، روایتهایی کوتاه از رنج یک خانواده افغان را به زبان دختر نویسنده ارائه میدهد و بهدنبال جبران رنجهای جهانی از جنگ است.
او با تأکید بر اینکه ژنتیک جنگزدگان یکی است، میگوید که همهی انسانهای رنجکشیده از نقاط مختلف خاورمیانه، خواهر و برادر یکدیگرند و هیچ آزمایش ژنتیکی نمیتواند این حقیقت را انکار کند. «کور سرخی» را به سینهاش میفشارد و احساس میکند که اینگونه میتواند جنگزدگیاش را با «عالیه عطایی» شریک شود. او بر این باور است که نویسنده تنها میخواست گواهی بر رنجهای مشترک انسانها بدهد و صدای زجههای جنگزدگان را به گوش دیگران برساند.



