مرکز معنوی ویژه برای همگان

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، حکمتالله ملاصالحی، استاد دانشگاه تهران، به مناسبت چهلوهفتمین سالگرد درگذشت آیتالله سید محمود علایی طالقانی، یادداشتی را منتشر کرده است. در این یادداشت، ملاصالحی به بررسی جایگاه علمی و معنوی آیتالله طالقانی پرداخته و مینویسد: آیتالله فقید، سید بزرگوار، محمود طالقانی، فرزند خلف یک خانواده اصیل و میراثدار گنجینهای غنی از معارف حوزوی و باورمند به سنت و میراث نبوی اسلام و قرآن و مذهب تشیع بود. او عمامه طلبگی بر سر و جامه روحانیت بر تن داشت و بر ذخایر پرمایهای از معارف معنوی فقه، کلام، اصول، حدیث و اخلاق تکیه زده بود. این گنجینه معنوی و سنتی که در جامعه و جهان پیچیده و پرچالش امروز نیازمند بازخوانی و نقد عمیق است، باید بهگونهای شناخته و فهمیده شود که به درستی پذیرفته و زیسته شود.
سید محمود، آیتالله طالقانی، هرچند از تبار حوزویان و طلبهای از طلبگان علم و دانش بود، اما جان و وجدان او از جزم و جمود به دور بود. او مرجع تقلید مقلدان نبود، اما به عنوان مرجع و ملجأ معنوی برای بسیاری از مردم شناخته میشد. او چهرهای محبوب و مورد اعتماد بود، بهویژه در میان کسانی که به جزم و جهل و فساد گرایش داشتند. سید بزرگوار و فقید ما، همواره جان و وجدانی بیدار و صمیمی داشت و به تیزهوشی در شنیدن و درک واقعیتهای جامعه انقلابی مشهور بود. زبان او راست و رک و رسا بود و شواهد و قرائن بسیاری گواه بر تأثیر عمیق کلام و پیام او بر جان و وجدان مردم است.
به تعبیر مولوی، این سخن همچون ستارهای درخشان است که در انقلابهای اجتماعی، هرچند طوفانی و همگانی، تأثیرگذار است. تنور خشم و اراده مردم برای تنبیه ستمگران و انتقام از حاکمان، در رفتار گروههای اجتماعی و انقلابی داغتر و شعلهریزتر شده است. همچنین، دامن وسوسه و طمع برای کسب قدرت و غنیمت نیز در میان جمعیتهای محروم گشودهتر شده است. در این میان، تنور جزم و تعصب نیز بیش از هر زمان دیگری داغ و آتشین شده است. بررسی تاریخ انقلابهای اجتماعی نشان میدهد که این اوصاف و رفتارها در میان همه آنها مشترک است.
سید بزرگوار و محمود فقید، آیتالله طالقانی، با وجود اینکه از مبارزان دلیر انقلاب بود، جان و وجدانش از اوصاف انقلابیون منزه و پاکیزه بود. او نه به دنبال کسب نان و نه هوس فتح جاه بود و به همین دلیل، شخصیتی ممتاز و ویژه به شمار میرفت. حتی کسانی که در جان و وجدانشان با آموزههای دینی بیگانه بودند، در نمازهای جمعه پرشور و پرجمعیت سالهای آغازین انقلاب، به او اقتدا کردند و او را به عنوان نماد ایمان و سنت معنوی پذیرفتند. یاد و نام او همواره در دلها زنده و گرم خواهد ماند. رحمت و مغفرت حق بر ایشان باد! نام و یادش گرامی باد! آمین!
دانشگاه تهران ۱۴۰۵/۶/۱۶ هجری خورشیدی




