«ماموریت ناخوانده» به زودی در دسترس قرار میگیرد

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، کتاب «ماموریت ناخوانده» که مصاحبه، پژوهش و تدوین آن توسط محمد قبادی انجام شده است، به زودی منتشر خواهد شد. این اثر به زندگی سرهنگ محمدابراهیم باباجانی، خلبان هوانیروز و فرزند بابل، میپردازد که در اوایل جنگ تحمیلی به اسارت درآمد و به مدت ۱۰ سال در اسارت باقی ماند. وی که دارای دیپلم فنی بود و خانوادهاش در زمینه کارهای برقی فعالیت داشتند، به همراه ۵۷ افسر دیگر در فهرست اسرای مخفیانه قرار داشت و در شرایط دشواری نگهداری میشدند.
در بخشی از متن کتاب آمده است: «خبر آغاز جنگ را از رادیو شنیدم. آن روزها در پایگاه پروازی هوانیروز کرمان خدمت میکردم، اما برای دیدن خانوادهام چند روزی به بابل آمده بودم. یگانهای نظامی به سرعت فراخوان بازگشت به محل خدمت را اعلام کردند. من هم وسایلم را جمع کرده و به سمت کرمان حرکت کردم. حمله عراقیها، مردم را غافلگیر و نگران کرده بود. نگرانی خانوادهام نیز قابل درک بود. آنها با دلواپسی از من میپرسیدند و من که از اوضاع باخبر بودم، تلاش میکردم با پاسخهای ساده آرامشان کنم. در ماههای اولیه انقلاب، کشور با کمبود سوخت، بهویژه بنزین، مواجه بود و حالا جنگ نیز بر این مشکل افزوده بود؛ پیدا کردن بنزین به سادگی امکانپذیر نبود! به هر تلاشی دست زدم. در نهایت با کمک چند نفر از دوستان کمیته، موفق شدم بنزین تهیه کنم و از بابل به سمت کرمان حرکت کنم! من فرزند ارشد خانواده بودم و پدر و مادرم راضی به رفتنم نبودند. قبل از رفتن، خانواده را دور هم جمع کردم و با آنها صحبت کردم؛ بیشتر صحبتهایم به پدر و مادرم مربوط میشد. کمی از واقعیتهای جنگ و عوارض آن گفتم. اینکه من نظامی هستم و برای چنین روزهایی آموزش دیدهام و هر اتفاقی ممکن است برایم بیفتد؛ کشته، مجروح یا حتی معلول شوم. هرچه به ذهنم میرسید و لازم بود، گفتم، اما به اسارت فکر نمیکردم که بخواهم به آنها بگویم. به همه احتمالات فکر میکردم جز اسارت. نمیدانم چرا! در ظاهر پدر و مادرم پذیرفته بودند که باید بروم، اما میدیدم درونشان غوغایی برپاست. با همه خداحافظی کردم و سوار ماشین شدم. میخواستم هر چه زودتر به کرمان برسم. در هر شهری که میرسیدم، در جستجوی بنزین بودم. یا جایگاهها بنزین تمام کرده بودند یا صفهای طولانی جلوی پمپ بنزینها وجود داشت. با این حال، بسیاری از مردم و جایگاهداران وقتی متوجه میشدند که من کادر نظامی هستم، کمکم میکردند و من با باک پر به راهم ادامه میدادم. فاصله بابل تا کرمان زیاد بود، اما این بار به نظر طولانیتر شده بود؛ هم به دلیل کمبود بنزین و هم به خاطر ایست بازرسیهای شهری و بینشهری. انگار تأمین امنیت سختتر از تأمین سوخت شده بود! سه هفته پس از آغاز جنگ، از اصفهان اعلام کردند که منطقه به نیروی پروازی جدید نیاز دارد و هر کس مایل است در مأموریتها شرکت کند، باید خود را به اصفهان برساند. آن زمان پایگاه اصلی ما در اصفهان بود. من و چند نفر از دوستان داوطلب شدیم و با اتوبوس به اصفهان رفتیم. در پایگاه اصفهان، پس از ابلاغ مأموریتها، با گروهی که از آنجا به منطقه میرفتند، گروه بزرگتری تشکیل دادیم و با بالگرد ۲۱۴ به سقز در استان کردستان رفتیم و از همانجا مأموریتهای خود را انجام میدادیم. در آن زمان، هم در جبهه جنوب در مقابل دشمن قرار داشتیم و هم در جبهه غرب، بهویژه در کردستان که دشمن با ضدانقلاب همکاری کرده و مرزها و شهرها را آشفته کرده بود.



