آموزش عالیآموزش و پرورش

«ساریژ»؛ پاسداری از میراث زبانی زاگرس در کانون توجه قرار گرفت

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، حجت‌اله مرادخانی، پژوهشگر صنایع دستی و استاد دانشگاه، اظهار داشت: این اثر که نتیجه بیش از بیست سال تلاش محمد حیدری، شاعر، محقق و مترجم اهل شهرستان آبدانان استان ایلام است، به گردآوری، ریشه‌یابی و تعریف ده هزار واژه از گویش‌های کُردی جنوب استان ایلام (کردی پهله‌ای) پرداخته است. این پژوهش میدانی، بخش مهمی از میراث زبانی استان ایلام را به عنوان گنجینه‌ای ارزشمند از میراث ناملموس جنوب غرب ایران ثبت و معرفی کرده است.

انتشار این کتاب از نظر حفاظت از میراث ناملموس فرهنگی بسیار حائز اهمیت است و به نکوداشت پاسداری از حافظه زبانی، روایت، دانش، مهارت، آیین و شیوه‌های زندگی مردم جنوب استان ایلام توجه ویژه‌ای دارد. زیرا از این طریق، بخش مهمی از میراث ناملموس زاگرس مستندنگاری شده و در قالب یک فرهنگ واژگان در دسترس نسل‌های جوان قرار گرفته و به عنوان منبعی پژوهشی برای زبان‌شناسان و پژوهشگران میراث زبانی قابل استفاده است.

واژه «ساریژ» به معنای التیام زخم است و به واقع این کتاب التیامی بر زخم فراموشی واژگان و بخشی از میراث زبانی زاگرس به شمار می‌آید. در متن کنوانسیون جهانی میراث فرهنگی ناملموس یونسکو، که به پاسداری، ثبت و معرفی عناصر فرهنگی ناملموس اختصاص دارد، مقوله زبان‌های بومی دارای جایگاه ویژه‌ای است؛ زیرا بسیاری از عناصر میراث ناملموس اساساً از طریق زبان منتقل می‌شوند.

داستان‌ها و افسانه‌ها، ترانه‌ها و روایت‌های شفاهی، ضرب‌المثل‌ها، دانش بومی درباره طبیعت، نام گیاهان و جانوران، شیوه‌های سنتی کار و حتی بسیاری از آیین‌ها، بدون زبان، به تدریج امکان انتقال بین نسل‌ها را از دست می‌دهند. بنابراین، زمانی که یک زبان یا گویش محلی تضعیف می‌شود، مسئله فقط تغییر ابزار ارتباطی نیست؛ بلکه بخشی از ظرفیت جامعه برای انتقال حافظه و دانش فرهنگی نیز در معرض آسیب قرار می‌گیرد.

در متن کنوانسیون ۲۰۰۳ یونسکو درباره حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس، میراث به عنوان مجموعه‌ای از رویه‌ها، دانش‌ها، مهارت‌ها و بیان‌های فرهنگی تعریف شده است که جوامع و گروه‌ها آنها را بخشی از داشته‌های خود می‌شناسند و از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کنند. بنابراین، این پدیده‌ها چیزی منجمد در زمان گذشته نیستند؛ بلکه در بطن زندگی روزمره بازتولید می‌شوند.

از این منظر، زبان‌های محلی یکی از زیرساخت‌های مهم انتقال میراث فرهنگی هستند و یک گویش محلی صرفاً مجموعه‌ای از واژه‌ها نیست؛ بلکه در بطن آن تجربه نسل‌های پیشین، شیوه نام‌گذاری جهان، دانش محیطی، روابط اجتماعی و بخشی از حافظه تاریخی جامعه انباشته شده است. برخی واژه‌ها ممکن است به یک شیوه خاص کشاورزی، نوعی ابزار، گیاه یا پدیده طبیعی اشاره کنند که با تغییر سبک زندگی، خود آن پدیده از جریان زندگی روزمره حذف می‌شود. بنابراین، فراموشی واژه گاهی آخرین مرحله از زنجیره‌ای طولانی‌تر از فراموشی یک دانش یا تجربه فرهنگی است.

فرهنگ واژگان ساریژ از این حیث نقش بسزایی در ثبت و ماندگاری بسیاری از واژگان اختصاصی که بیانگر بخش مهمی از تجربه زیسته مردم و میراث فرهنگی ناملموس نواحی جنوب استان ایلام در شهرستان‌های آبدانان، دهلران، دره‌شهر و بدره بوده است، ایفا می‌کند. در واقع، مستندسازی زبان و ثبت واژه‌ها، ضبط روایت‌ها، ثبت تلفظ‌ها و کاربردهای آنها و فراهم کردن امکان مطالعه و آموزش و زنده نگه داشتن آنها به کمک کتابی مانند ساریژ بخشی از فرایند پاسداری میراث فرهنگی ناملموس مورد نظر یونسکو است. از این منظر، انتشار این کتاب اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند.

این اثر حاصل بیش از بیست سال پژوهش میدانی و مستندسازی میراث زبانی مردم جنوب استان ایلام است که داده‌ها و واژگان خود را نه از کتاب‌ها، بلکه از حافظه و زبان زنده گویشوران گردآوری کرده است. اهمیت چنین پژوهشی تنها در تعداد ۱۰ هزار واژه ثبت‌شده آن نیست؛ بلکه در ایجاد یک سند مکتوب برای بخشی از میراث زبانی این منطقه است. واژه‌هایی که ممکن است در حافظه شفاهی افراد پراکنده باشند، اما اکنون در قالب یک مجموعه قابل مراجعه، مطالعه و انتقال به نسل‌های بعد قرار گرفته‌اند.

در نگاهی کلان‌تر، این اقدام را می‌توان بخشی از یک زنجیره بزرگ‌تر پاسداری میراث ناملموس دانست. در این فرایند نخست باید میراث را شناسایی، مستند و مکتوب کرد؛ سپس بستر و امکان انتقال آن را به نسل جدید فراهم ساخت و در مرحله بعد شرایطی مهیا کرد که جامعه همچنان بتواند آن را در زندگی خود به کار گیرد. این سه مرحله باید به صورت پیوسته انجام شوند تا امکان تداوم خلاقانه آن در زندگی امروز مردم فراهم شود. این نکته درباره زبان‌های محلی اهمیتی دوچندان دارد.

زبان‌ها در طول تاریخ تغییر کرده‌اند و هیچ زبانی برای همیشه ثابت نمی‌ماند. مسئله اصلی، جلوگیری از تغییر طبیعی زبان نیست؛ بلکه مسئله زمانی آغاز می‌شود که یک زبان یا گویش در نتیجه مجموعه‌ای از عوامل اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی چنان تضعیف شود که انتقال بین‌نسلی آن متوقف یا بسیار محدود گردد. از این منظر، فرهنگ‌نامه‌هایی مانند ساریژ را باید جدی‌تر از یک کتاب واژه‌نامه دید. چنین آثاری می‌توانند برای پژوهش‌های مردم‌شناختی، زبان‌شناختی، مطالعات میراث فرهنگی، تاریخ محلی و حتی شناخت دانش بومی یک منطقه، منابعی ارزشمند باشند.

آنها به پژوهشگر آینده اجازه می‌دهند بخشی از جهان فرهنگی امروز را بازسازی کند؛ جهانی که تحت تأثیر هژمونی فراگیر تکنولوژی‌های دیجیتال و رسانه‌های جدید، شاید در چند دهه آینده شکل دیگری پیدا کرده باشد. فرهنگ واژگان ساریژ از این منظر یک اقدام ارزشمند در گام نخست آن سه‌مرحله است؛ تلاشی برای اینکه بخشی از حافظه زبانی مناطق جنوب ایلام پیش از آنکه واژه‌ها از حافظه جمعی فاصله بگیرند، ثبت و مستند شود. فراموش نکنیم ارزش واقعی چنین کتابی زمانی آشکارتر خواهد شد که به نقطه شروعی برای پژوهش‌های بیشتر، آموزش، انتقال بین‌نسلی و توجه جدی‌تر به میراث زبانی منطقه تبدیل شود. زیرا ثبت یک زبان، حافظه آن را نجات می‌دهد؛ اما تلاش برای استفاده از آن، زندگی‌اش را همچنان ادامه‌دار خواهد کرد.

فرهنگ واژگان کردی- فارسی ساریژ، اثر محمد حیدری با ویراستاری سمیه حیدری، توسط نشر آنان در ۲۰۴ صفحه در سال ۱۴۰۱ منتشر و در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفته است.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا