ادامه مسیر: ما باید پیش برویم!

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، مهدیس میرزایی اعتمادی: جنگ برای بسیاری از افراد از پالایشگاه آغاز شد، اما برای جوانان آبادان، اندیمشک و اهواز از نیمکت مدرسه شروع گردید. یک روز دانشآموز بودی و روز بعد باید خانوادهات را از شهری که زیر آتش دشمن قرار داشت، خارج میکردی؛ و سپس به خط مقدم بازمیگشتی. نسل جنگ به ناگاه بزرگ شد؛ در فاصلهای کوتاه میان کلاس درس و صدای خمپاره. آن روزها هیچکس نمیدانست این مسیر به کجا خواهد انجامید. از نخستین خوزستان تا شبهای شناسایی، از خاکریزها تا آبراههها، جنگ تنها جابهجایی روی نقشه نبود؛ بلکه آدمها را نیز جابهجا میکرد. جوانانی که روزی با لباس مدرسه وارد میدان شدند، کمکم آموختند چگونه در چندمتری مرگ زندگی کنند؛ چگونه در میان آتش راه باز کنند و چگونه پیکر بیجان دوستانشان را به عقب برگردانند.
علیرضا تنگسیری (۱۳۴۵-۱۴۰۵)، در هفدهسالگی با ورود موشکها به آسمان شهرش، ناگزیر به دنیای بزرگسالی پا گذاشت و از پشت نیمکت مدرسه به سنگرها رفت و مرزبان این خاک شد. او همان نسلی بود که در حصر آبادان، خرمشهر را فتح کرد و علیرضایی که زیر خمپاره و در میان چولانها و نیزارها قد کشیده بود، کسی که با خمپارهانداز در ذوالفقاری جنگیده بود. او گامبهگام رشد کرد و به فرماندهی نیروی دریایی سپاه رسید. او در ششم فروردینماه ۱۴۰۵ به دلیل جراحات ناشی از حملات آمریکا و اسرائیل به بندرعباس به کاروان شهیدان نظام جمهوری اسلامی پیوست.
این مصاحبه، گفتوگویی کوتاه با سردار شهید علیرضا تنگسیری است که در آن از زبان نوجوانی خوزستانی، هم روایت شکست حصر آبادان را میخوانیم و هم چگونگی عملیاتهای زمینی و دریایی نیروی دریایی سپاه را در نقش ندسا در پیروزی برخی عملیاتهای زمینی و دریایی. پاسدار علیرضا تنگسیری هستم! پاسدار علیرضا تنگسیری هستم. محل تولدم یکی از روستاهای تابعه آبادان، خسروآباد، قبل از جنگ بود. ما محصل بودیم. با شروع جنگ مدرسه را ترک کردیم و به جنگ رفتیم. خانواده من ساکن آبادان بودند؛ محلی که مورد هجوم دشمن متجاوز قرار گرفته بود و طبعاً لطـمات زیادی به خانوادههای ما وارد میکرد. ما مجبور بودیم خانواده را از منطقه خارج کنیم و خودمان در منطقه بمانیم؛ بنابراین خانواده را قبل از اینکه محاصره آبادان کامل شود، از طریق جاده آبادان از منطقه خارج کردیم. فقط مادر و پدرم ماندند که آنها را هم تقریباً اواسط محاصره آبادان، از طریق رودخانه بهمنشیر به ماهشهر انتقال دادم.
سال ۵۹ با شروع جنگ وارد سپاه شدم و همانجا بود که با واقعیت زندگی آشنا شدم. در بدو ورودم به عنوان مسئول دسته خمپارهانداز در منطقه ذوالفقاری، کنار رودخانه بهمنشیر، محلی که فاصلهاش با جایی که عراقیها در مرحله اول عبور کرده بودند، تقریباً پنج کیلومتر میشد، مستقر شده بودیم. آن خمپارهانداز مشتمل بود از بچههای سپاه و ژاندارمری، ما تپههای مدن، در شمال قفاص و محلی را که عراقیها قصد عبور از رودخانه را داشتند، زیر آتش قرار میدادیم. بعد از آنکه عراقیها مجبور شدند از رودخانهای که عبور کرده بودند و تعدادی از آنها به سمت ذوالفقاری آمده بودند، به تپههای مدن که شهید موذنی، یکی از بچههای خمینیشهر، طرح آن را داده بود و مقدمهای بود بر شکست حصر آبادان، توانستند آنجا را بازپس بگیرند و عملیات شکست حصر آبادان را تعقیب کنند و در این عملیات هم ما افتخار آفرینی کردیم و دشمن را به پشت رودخانه کارون به عقب راندیم که به پیروزی ما هم منجر شد.
خون از پایش جاری بود، اما ادامه داد تا آزادسازی جاده خرمشهر ـ اهواز. عملیات بعدی که در آن حضور داشتم، عملیات فتحالمبین بود که آن هم با موفقیت پیش رفت. پس از آن عملیات بیتالمقدس بود که منجر به آزادسازی خرمشهر شد. در عملیات بیتالمقدس که با حسابهای نظامی جور در نمیآمد، من ناظر فداکاری و رشادت برادرهایم بودم. برادری بود به نام چنگیزی که روی مین رفته بود و پایش از ساق قطع شده بود. آن زمان من جانشین گردان بودم. به ایشان گفتم: «برگرد عقب.» گفت: «نه، برنمیگردم و میخواهم ادامه بدهم.» با اینکه خون از پایش جاری بود و درد داشت، اما ادامه داد تا مرحله اول که منجر به آزادسازی جاده استراتژیک خرمشهر ـ اهواز شد. با وضعیت ناهنجار پایش، فقط زمانی منطقه را ترک کرد که شرایط عادی شده بود و کمی باند روی پایش کشیده بود.
مرحله بعد، مرحله دوم عملیات بیتالمقدس بود که میبایستی نیروها تا مرز میرفتند که در این مرحله هم الحمدلله توفیق داشتیم. در تلاقی مثلث جاده کارون ـ خرمشهر و جاده خرمشهر ـ اهواز، یک سهراهی بود که ما با موفقیت به آن رسیدیم و توانستیم وارد خرمشهر شویم. این عملیات در روز صورت گرفت. آنجا هم ناظر صحنههای فداکاری دوستانم بودم. نوجوانی بود تقریباً پانزده، شانزده ساله که داخل سنگر عراقیها نارنجک انداخته بود و ترکشهای آن به صورتش خورده بود و از صورتش خون جاری بود. به او گفتم: «عمو چی شدی؟» با لحنی معنوی فقط گفت: «باید ادامه بدیم.» گفتم: «برید جلو، منم هستم!» و با این کلمات به بچهها روحیه میداد. نوجوانی در آن سن و سال، با خشابی که بسته بود و لباس بسیجی که بر تن داشت، اینها به نیروهای در حال پیشروی، روحیه میداد. نیروهای متواریشده دشمن در جاده در حال فرار بودند. طوری که انبار مهمات خودشان را منفجر میکردند و منطقه را ترک میکردند. بعضی روی تانک نشسته بودند؛ در صورتی که میتوانستند از دوشکاهایشان استفاده کنند، اما چنان ترس وجودشان را فراگرفته بود که قادر نبودند از دوشکا استفاده کنند و منطقه را ترک میکردند.
مرحله سوم عملیات با رمز «یا محمد رسولالله» صورت گرفت که منجر به آزادسازی خونینشهر و مبدلشدن آن به خرمشهر شد. وقتی از نهر خین و نهر عرایض گذشتیم. پشت نهر عرایض نخلستان و پوشش کامل هست. اما کاملاً مشخص بود که چه تعداد جنازههای دشمن آنجا افتاده بود و ما با یک گروه هزار نفری از نیروهای عراقی مواجه شدیم که لباسهایشان را درآورده بودند و همه با زیرپیراهن بودند. بچههای کمسنوسال و بیتجربه با یک کلاش، گروه عظیمی از دشمن را به سمت عقب هدایت میکردند. ساعت حدود یازده، یازده و نیم بود که وارد شهر شدیم. برادران کاملاً شهر را گرفته بودند. همه به سمت مسجد جامع که سمبل مقاومت قبل از سقوط بود، رفتند و آنجا نماز شکر بهجا آوردند. بعد از آن رفتیم سمت گمرک. گمرک پر از کلاههای آهنی، لباس و سلاحهای عراقیها بود که انداخته بودند تا به هر طریقی از جهنمی که برای خودشان درست کرده بودند، با ترس و لرز فرار کنند.
در سیمخاردارهایی که دورتادور خودشان از پشت کشیده بودند، از ترس اینکه نیروهای ما از طریق دریا و شط بیایند و آنها را دور بزنند، گیر کرده بودند. نیروهایی که عبور کرده بودند و به آنسوی شط رفته بودند، حتی لبه رودخانه نتوانسته بودند بمانند و منطقه را ترک کرده بودند؛ اینقدر روحیه خود را باخته بودند. شناسایی برای فتح خرمشهر زمانی که خرمشهر در دست دشمن بود، در فاصله بین شکست حصر آبادان و فتح خرمشهر، ما در اروندکنار مستقر شده بودیم. در سپاه اروندکنار تعدادی از برادران م



