پژند سلیمانی با مهارت، نثر پیچیده هاروی را به خوبی درک کرده است

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، مراسم رونمایی و بررسی کتاب «سالی که خوابم نبرد» نوشته سامانتا هاروی و ترجمه پژند سلیمانی که به تازگی توسط انتشارات ققنوس منتشر شده است، در روز چهارشنبه ۲۹ مهرماه ۱۴۰۵ با حضور جمعی از نویسندگان، مترجمان و علاقهمندان به ادبیات و جستار در سالن اجتماعات انتشارات ققنوس برگزار گردید.
پژند سلیمانی، مترجم کتاب، به عنوان نخستین سخنران به چگونگی شکلگیری ایده ترجمه این اثر اشاره کرد و بیان داشت: پس از نامزدی سامانتا هاروی برای رمان دیگری در جوایز بوکر، با این اثر آشنا شدم و پس از مطالعه، متوجه فرم نوگرایانهای در حوزه جستارنویسی و ناداستان شدم و تصمیم به ترجمه آن گرفتم. او این شیوه از بازیهای فرمی را بیسابقه دانست و آن را از نظر ابتکار عمل با بازیهای فرمی دیوید فاستر والاس در رمانهایش مقایسه کرد.
در ادامه، اسدالله امرایی، سحر سخایی و کاوه راد به تحلیل و بررسی ابعاد ادبی، روانکاوانه و حقوقی اثر پرداختند. اسدالله امرایی، مترجم و منتقد پیشکسوت، با اشاره به ویژگیهای سبکی کتاب، نثر اثر را بسیار پیچیده، تصویری و شاعرانه توصیف کرد و گفت: پژند سلیمانی به عنوان مترجم، به خوبی توانسته است از عهده انتقال این پیچیدگیها و لایههای زبانی برآید. امرایی این ناداستان را روایتی صادقانه دانست که تجربه بیخوابیهای طولانی نویسنده را به تصویر میکشد و افزود: این کتاب صرفاً گزارشی از یک اختلال خواب نیست؛ بلکه جستاری شاعرانه و تأملبرانگیز در مورد سوگ، مرگ، حافظه، رابطه انسان با بدن و نوشتن در تاریکی شب است.
سپس سحر سخایی، روانکاو و نویسنده، با نگاهی روانشناختی به اثر پرداخت. او با تأکید بر اینکه سوگ فرآیندی طولانیمدت است، بیان کرد: نباید آن را شتابزده به نتیجه رساند یا برایش برنامهریزی قطعی کرد. سخایی که خود تجربه نگارش جستاری درباره سوگ را در کارنامه دارد، افزود: چندین سال طول کشید تا توانستم بالاخره درباره تجربه شخصی بنویسم و نباید توقع داشته باشیم که همزمان با وقوع سوگ، کار خاصی انجام دهیم یا به نتیجهای برسیم. وی انکار را بخشی طبیعی از این فرآیند دانست و اشاره کرد: اتفاقاً همین انکار، زمینهساز خلق چنین اثر درخشانی در دوران بیخوابی نویسنده بوده است.
سخنران بعدی نشست، کاوه راد، وکیل دادگستری و پژوهشگر، از منظر حقوقی به کتاب نگریست و این پرسش اساسی را مطرح کرد که آیا حقوق، روان آدمی را به رسمیت میشناسد یا خیر؛ پرسشی بنیادین که باید در فرآیند اجرای عدالت مد نظر قرار گیرد. راد با اشاره به بخشی از کتاب که به دیدار نویسنده با روانشناس اختصاص دارد، توضیح داد: روانشناس تلاش میکند بیمار را در قالبهای از پیش تعیینشده و دستهبندیهای استاندارد درمانی قرار دهد و به همین دلیل درباره یائسگی بیمار میپرسد تا بتواند فرآیند درمان را توجیه کند؛ روندی که به گفته او، دقیقاً در حقوق نیز مشاهده میشود. او در ادامه خاطرنشان کرد: در نظامهای حقوقی، انسان سالم و متعارف معمولاً به عنوان قاعده در نظر گرفته میشود؛ در حالی که انسان آسیبپذیر، کسی که در سوگ است و تحت فشار روانی قرار دارد، نیازمند نگاه و برخوردی متفاوت است و نمیتوان در تدوین و اجرای قوانین، این آسیبها و پیچیدگیهای روانی را نادیده گرفت.



