آموزش عالیآموزش و فناوری

تاریخ شفاهی: روایت یا بازگویی تاریخ؟

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، گسترش مطالعات تاریخ شفاهی در سال‌های اخیر باعث شده است تا مفاهیم و اصطلاحات متعددی برای توصیف استفاده از روایت‌های شفاهی در شناخت گذشته به کار گرفته شود. در این میان، دو اصطلاح تاریخ شفاهی و شفاهی‌کردن تاریخ به دلیل نزدیکی معنایی، گاهی به‌جای یکدیگر مورد استفاده قرار می‌گیرند. تاریخ شفاهی به معنای دقیق، روشی برای تولید، ثبت، مستندسازی و تحلیل منابع تاریخی از طریق گفت‌وگوی هدفمند میان پژوهشگر و راوی است. در مقابل، شفاهی‌کردن تاریخ مفهومی وسیع‌تر دارد که به انتقال، بازنمایی، روایت و تفسیر گذشته تاریخی در قالب گفتار و روایت شفاهی اشاره می‌کند و لزوماً به تولید یک منبع پژوهشی جدید از طریق مصاحبه روش‌مند ختم نمی‌شود.

شفاهی‌کردن تاریخ می‌تواند به فرآیند انتقال، بازگویی، آموزش یا بازنمایی گذشته تاریخی در قالب روایت شفاهی بدون در نظر گرفتن شاخصه‌های روش‌شناسی اشاره داشته باشد. به‌عنوان مثال، زمانی که یک سالمند در جمع خانواده خاطرات خود از یک واقعه تاریخی را تعریف می‌کند یا یک معلم تاریخ، یک واقعه را به صورت داستان شفاهی برای دانش‌آموزان توضیح می‌دهد و مردم یک محله، داستان شکل‌گیری محله خود را نسل به نسل نقل می‌کنند، در واقع یک پروژه تاریخ شفاهی شکل نگرفته است و موضوع اصلی آن انتقال تاریخ و نه تولید منبع تاریخی از طریق مصاحبه است.

در این چارچوب، شفاهی‌کردن تاریخ را می‌توان به سه محور تبدیل محتوای تاریخ مکتوب به روایت شفاهی، انتقال شفاهی خاطرات و روایت‌های موجود در جامعه و بازسازی و بازگویی گذشته از طریق روایت‌های نسل‌های پیشین تقسیم کرد. گاهی شفاهی‌کردن تاریخ با تاریخ عمومی ارتباط نزدیکی پیدا می‌کند و سخنرانی‌های عمومی، برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی، پادکست‌های تاریخی، روایتگری در موزه‌ها و تورهای تاریخی از جمله عرصه‌های مهم شفاهی‌کردن تاریخ به شمار می‌روند.

یکی از مهم‌ترین کارکردهای شفاهی‌کردن تاریخ، دسترس‌پذیر کردن دانش تاریخی برای مخاطبان غیرمتخصص است، زیرا تاریخ دانشگاهی غالباً در قالب مقاله، کتاب و متون تخصصی عرضه می‌شود و روایت شفاهی می‌تواند، به‌ویژه از طریق بسترهای نوین اطلاع‌رسانی، فاصله میان دانش تخصصی و جامعه را کاهش دهد. به‌طور کلی، تاریخ شفاهی و شفاهی‌کردن تاریخ دو مفهوم نزدیک اما متمایز هستند که تفکیک آن‌ها برای دقت مفهومی و روش‌شناختی در مطالعات تاریخی ضروری است. تاریخ شفاهی از گفتار به سوی منبع تاریخی و شفاهی‌کردن تاریخ از دانش یا روایت تاریخی به سوی گفتار حرکت می‌کند.

این تمایز نشان می‌دهد که رابطه این دو مفهوم رابطه‌ای تقابلی نیست و می‌توان آن‌ها را دو حلقه مرتبط در زنجیره ارتباط جامعه با گذشته دانست که در یک سو تاریخ شفاهی با هدف تولید منبع تاریخی از طریق گفت‌وگو و روایت قرار دارد و از سوی دیگر شفاهی‌کردن تاریخ با رویکرد تبدیل یا انتقال محتوای تاریخی به روایت شفاهی است. بررسی‌ها نشان می‌دهد برخی مصاحبه‌ها، با وجود آنکه در چارچوب تاریخ شفاهی انجام می‌شوند، به دلیل تمرکز بر بازگویی و انتقال روایت‌های تاریخی، بیش از آنکه به تولید و مستندسازی منبع تاریخی بینجامند، به شفاهی‌کردن تاریخ نزدیکند. این موضوع به‌ویژه در مصاحبه‌هایی که با هدف گردآوری و بازگویی روایت‌های اجتماعی انجام می‌شوند، اما از چارچوب روش‌شناختی تاریخ شفاهی پیروی نمی‌کنند، بیشتر دیده می‌شود. ازاین‌رو، لازم است در نام‌گذاری و نحوه استفاده از دستاوردهای این مصاحبه‌ها به‌عنوان منابع تاریخ شفاهی، دقت بیشتری صورت گیرد.

نویسنده: ابوالفضل حسن‌آبادی، تاریخ‌پژوه و تاریخ‌نگار

منبع سایت تاریخ شفاهی

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا