کتابکده

میان ایمان و تردید در مرز باریک باور

«از کرامات شیخ ما؛ ابوسعید ابوالخیر و مسئله کرامت» نوشته بهزاد برهان از تازه‌های نشر نی است. این کتاب در چهار بخش «تمهیدات»، «پیش از تجربه کرامت»، «پس از تجربه کرامت» و «طبقه‌بندی کرامات» با رویکردی میان‌رشته‌ای، روایات کرامت را از منظرهایی چون فلسفه دین، مردم‌شناسی و جامعه‌شناسی دین، معرفت‌شناسی و روان‌شناسی بررسی می‌کند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد کرامت همواره در مرز میان باور و تردید قرار دارد؛ برای مؤمن، نشانه‌ای از مرتبه معنوی و قرب عارف به سرچشمه‌ای قدسی است و برای شکاک، روایتی است که می‌توان آن را با عوامل روانی، اجتماعی یا تاریخی توضیح داد. با این حال، کتاب برهان خواننده را با این پرسش روبه‌رو می‌کند که حتی اگر نتوان درباره وقوع کرامت داوری نهایی کرد، با روایت آن چه باید کرد؟

نویسنده از آن‌جا به این پرسش می‌رسد که آنچه از کرامات در دسترس ماست، تنها روایت است؛ گواهی کسانی که خود را شاهد واقعه دانسته‌اند یا آن را از شاهدی دیگر شنیده‌اند. از همین رو، برهان پژوهش خود را نه بر اثبات خارق‌العاده بودن کرامات و نه بر انکار آن‌ها، بلکه بر بررسی سازوکار روایت آن‌ها استوار کرده است. به باور او، نه می‌توان همه این گزارش‌ها را ساخته و پرداخته مریدانی ساده‌لوح دانست و نه می‌توان بی‌پرسش آن‌ها را گزارش‌هایی دقیق از رخدادهای واقعی شمرد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد انتخاب ابوسعید ابوالخیر نیز بر همین اساس انجام شده است. برهان او را نمونه‌ای برجسته در مطالعه کرامت در عرفان اسلامی می‌داند؛ شخصیتی که هم به کرامت شهرت فراوان داشته و هم روایت‌های پرشماری درباره او در متون عرفانی باقی مانده است. کتاب‌های «حالات و سخنان ابوسعید ابوالخیر»، «اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابوسعید» و مقاله «مقامات کهن و نویافته ابوسعید» از منابع اصلی این پژوهش به شمار می‌روند.

تمرکز ویژه بر «اسرار التوحید» این امکان را برای نویسنده فراهم کرده است که هم شخصیت ابوسعید را بررسی کند و هم چگونگی ساخته شدن چهره او در روایت‌های کرامت را واکاوی کند. با این حال، کتاب فقط به ابوسعید محدود نمی‌شود و نسبت کرامت را با دیگر امور خارق‌العاده در عرفان اسلامی نیز می‌سنجد. برهان نشان می‌دهد که در متون نظری تصوف، برای کرامت و تمایز آن از معجزه حدود و شروطی تعریف شده، اما روایت‌های موجود در همان منابع لزوماً از این مرزبندی پیروی نمی‌کنند؛ از همین‌رو میان «تعریف نظری کرامت» و «کرامتی که در حکایت‌ها بازگو می‌شود» فاصله وجود دارد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد نویسنده از نظریه ساخت‌گرایی در مطالعه تجربه عرفانی نیز بهره می‌گیرد و این پرسش را پیش می‌کشد که آیا تجربه عرفانی مستقل از باورها و مفاهیم فرد رخ می‌دهد و سپس در چارچوب دین و فرهنگ او معنا می‌شود، یا خودِ تجربه از ابتدا تحت تأثیر همان مفاهیم و آموزه‌ها شکل می‌گیرد؟ برهان با تکیه بر این دیدگاه، آن را در مطالعه کرامات به کار می‌برد و تأکید می‌کند که تجربه کرامت را نمی‌توان جدا از زمینه وقوع آن فهمید.

در همین‌جا مفهوم «زمینه‌مندی تجربه کرامت» در کتاب برجسته می‌شود. مریدی که نزد شیخی مشهور به کرامت می‌رود، با ذهنی خالی وارد نمی‌شود؛ او از پیش باور دارد که شیخ از غیب آگاه است، ضمایر را می‌خواند و از گذشته و آینده خبر می‌دهد. نویسنده این وضعیت را چنین توصیف می‌کند که فرد «برای دیدن کرامت» به دیدار شیخ می‌رود. ویژگی‌های فردی مرید، باورهای شخصی و جمعی، شرایط اجتماعی و زمانی و نیز اقتدار و کاریزمای شیخ، همگی بر نحوه ادراک واقعه اثر می‌گذارند. بنابراین مرید نیز تنها یک شاهد بی‌طرف نیست.

روایت کرامت برای او کارکردی مشخص دارد؛ دیدن کرامت، مشارکت در رخدادی شگفت است و بازگویی آن، ثبت نام خود در زنجیره شاهدان کرامت شیخ. هرچه شیخ به‌عنوان صاحب کرامت شناخته‌شده‌تر باشد، جایگاه مرید نیز در میان مریدان بالاتر می‌رود. از این منظر، میان صاحب کرامت، مرید و روایت کرامت رابطه‌ای دوسویه شکل می‌گیرد؛ کرامت به اعتبار شیخ می‌افزاید و روایت آن نیز می‌تواند به اعتبار راوی کمک کند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد برهان در نگارش کتاب از مفاهیم روان‌شناختی مانند «آرزوانگاری» و «آرزونگری» نیز بهره می‌گیرد تا نشان دهد زمینه‌های ذهنی مطلوب چگونه می‌توانند بر ادراک اثر بگذارند. اصطلاح «خود کرامت‌گویی» نیز از نوآوری‌های کتاب است؛ حالتی که در آن صاحب کرامت خود تنها راوی تجربه ویژه خویش است و آن را بدون حضور شاهدی دیگر بازمی‌گوید. این مفاهیم نشان می‌دهند که هدف نویسنده صرفاً خواندن کرامت از منظر تاریخ تصوف نیست، بلکه او سازوکارهای ذهنی، اجتماعی و روایی شکل‌گیری آن را نیز بررسی می‌کند.

رابطه مرید و مراد نیز در این اثر جایگاه مهمی دارد. نویسنده به ساختار اقتدار در خانقاه توجه می‌کند و برای توضیح آن از پژوهش‌های روان‌شناسی درباره قدرت و فرمان‌پذیری نیز یاری می‌گیرد. در مورد ابوسعید، کاریزما و جذابیت شخصیتی او، شهرت کراماتش و قدرت اجتماعی برخاسته از این آوازه، موجب جذب افراد گوناگون به حلقه او شده است.

بخش مهم دیگر کتاب به رخدادهایی اختصاص دارد که «پس از تجربه کرامت» اتفاق می‌افتد. وقتی واقعه پایان می‌یابد، آنچه باقی می‌ماند خاطره و روایت است. حتی خودِ تجربه‌کننده نیز برای نقل ماجرا ناگزیر به حافظه خود رجوع می‌کند و شاهدان نیز در همین وضعیت قرار دارند؛ روایت از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. برهان این روند را «فرگشت روایات کرامات» می‌نامد؛ یعنی روایت در مسیر انتقال، همانند موجودی زنده از محیط تأثیر می‌پذیرد، بخشی از آن پررنگ‌تر می‌شود، بخش‌هایی کمرنگ یا حذف می‌شوند و در هر مرحله دگرگون می‌گردد.

راوی ممکن است سال‌ها بعد روایتی را بازگو کند که خود آن را در کودکی و از راه چند واسطه شنیده است. حافظه نیز همچون دیگر سازوکارهای انسانی خطاپذیر است و می‌تواند زیر تأثیر گذر زمان، تلقین، باورها و مصلحت قرار گیرد. برهان در یکی از بحث‌های خود به عناصری در روایت‌های کرامت اشاره می‌کند که با عباراتی مانند «مگر در دل او بگذشت» یا «در خاطر من آمد» خلأهای روایت را پُر می‌کنند. به اعتقاد او، در بسیاری از حکایت‌های مربوط به آگاهی ابوسعید از ضمایر، حذف همین عنصر، اساساً نشانی از کرامت باقی نمی‌گذارد.

در این میان، سنت شفاهی و مخاطب نیز نقشی اساسی دارند. کرامت‌های ابوسعید در فضای خانقاه و در میان مریدان نقل می‌شده و شنوندگان با اشتیاق به دنبال شنیدن این داستان‌ها بوده‌اند. حتی در زمان حیات ابوسعید نیز کسانی برای شنیدن و ثبت کرامات به خانقاه او مراجعه می‌کردند و بعدها مقامات‌نویسان نیز از راویان درباره کرامات شیخ پرس‌وجو می‌کردند. توجه به «لذت روایت» نیز از بخش‌های خواندنی کتاب است؛ امور شگفت نه‌تنها دیدنی، بلکه شنیدنی و گفتنی‌اند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد هر بار که داستانی از کرامت بازگو می‌شود، گویی آن واقعه یک‌بار دیگر در سطح روایت تکرار می‌شود. روایت در مسیر انتقال، «چکش می‌خورد و صیقل می‌یابد» و نسخه‌ای که در نهایت به ما می‌رسد، الزاماً همان روایت آغازین نیست. در این نقطه، ادبیات با تاریخ، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی به هم می‌رسند.

برهان در پایان از تحلیل کیفی فراتر می‌رود و به سراغ داده‌ها و طبقه‌بندی می‌رود. او همه حکایت‌های سه مقامات ابوسعید را در فهرستی تطبیقی کنار هم نهاده، گونه‌های کرامت را مشخص کرده و وضعیت اسناد و راویان را بررسی کرده است. حاصل این بررسی، نکات قابل توجهی درباره تفاوت منابع است و نشان می‌دهد نویسنده می‌کوشد استدلال‌های خود را با مطالعه منظم متون و حتی جدول‌های تطبیقی و داده‌های آماری پشتیبانی کند. «از کرامات شیخ ما؛ ابوسعید ابوالخیر و مسئله کرامت» در ۳۵۲ صفحه به همت نشر نی منتشر شده است.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا