کتابخانهای با ابعادی به اندازه یک روستا

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد، این داستان تنها به کتاب و کتابخانه محدود نمیشود؛ بلکه روایت جوانی است که با وجود معلولیت جسمی مادرزادی، تصمیم گرفته بخشی از زندگیاش را به ترویج کتابخوانی در روستای خود اختصاص دهد. ایمان احمدی، متولد سال ۱۳۷۵، فارغالتحصیل رشته حقوق و دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد روانشناسی است. او از فروردین سال ۱۴۰۴ کتابخانه روستاییاش را راهاندازی کرده و اکنون نزدیک به ۲ هزار جلد کتاب برای کودکان، نوجوانان، جوانان و بزرگسالان در دسترس دارد.
احمدی در گفتوگو با خبرنگار پایگاه خبری الفبای رشد در ایلام درباره شکلگیری این کتابخانه میگوید: هدف اصلیاش آشتی دادن کودکان و نوجوانان روستا با کتاب و دور کردن آنها از فضای مجازی بوده است. او بر این باور است که شرایط اقتصادی کنونی خرید کتاب را برای بسیاری از خانوادهها دشوار کرده است. احمدی میافزاید: میخواستم عادت به خواندن کتاب در میان مردم روستا تقویت شود و آنها در کنار فعالیتهای اقتصادی و کشاورزی، بیشتر به سمت کتاب و کتابخوانی گرایش پیدا کنند.
به گفته احمدی، استقبال مردم از کتابخانه فراتر از انتظار بوده و کودکان مقطع ابتدایی بیشترین مراجعهکنندگان آن هستند؛ کودکانی که میتوانند بدون پرداخت هیچ هزینهای کتابهای مورد علاقهشان را به امانت بگیرند و مطالعه کنند. اما کتابخانه احمدی تنها محلی برای امانت دادن کتاب نیست. او گاهی در آن برای کودکان قصهخوانی، قصهگویی و روخوانی کتاب برگزار میکند و تصمیم دارد در آینده آموزش نویسندگی را نیز برای کودکان روستا آغاز کند.
از مجموع دو هزار جلد کتاب، بخش قابل توجهی از آنها از سوی دستگاههای فرهنگی استان تأمین شده است. احمدی میگوید: ۵۶۰ جلد کتاب را ادارهکل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان و حدود هزار و ۵۰۰ جلد را ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اهدا کردهاند و بخشی دیگر نیز از کتابهای شخصی او و کتابهای اهدایی دوستانش تأمین شده است. با این حال، راهاندازی کتابخانه برای او پایان مسیر نیست و اکنون مهمترین دغدغهاش ادامه دادن این فعالیت است. احمدی میگوید: من بدون سرمایه و حمایت مالی، کارم را از صفر شروع کردم و انتظارم از مسئولان این است که در ادامه بیشتر از این کتابخانه حمایت کنند.
فعالیتهای احمدی به کتابخانه محدود نمیشود. او در حوزه ادبی نیز فعال است و کتاب «بهار سرنوشت» را که مجموعهای از داستانهای کوتاه، شعر و دلنوشته است، منتشر کرده است. کتاب دوم او با عنوان «پشت درهای شعبه چهل» نیز روایتی خاطرهمحور از تجربه شخصیاش در آزمون استخدامی آموزش و پرورش است؛ تجربهای که به گفته او با وجود قبولی دو سال پیاپی از سهمیه معلولان، به دلیل مشکلات جسمی و وضعیت پاهایش با آنچه انتظار داشته، همراه نشده است. او امیدوار است این کتاب نیز مورد حمایت مسئولان فرهنگی قرار گیرد.
احمدی درباره معلولیت جسمیاش دیدگاه متفاوتی دارد. او میگوید: شاید اگر سالم بودم، به اندازه امروز برای نوشتن و راهاندازی کتابخانه انگیزه و فرصت پیدا نمیکردم. درست است که معلولیت دارم، اما هیچوقت ناامید نشدهام. دنیا با نقصهایش هم زیباییهای خودش را دارد. شادی بچهها در این کتابخانه به من امید میدهد که این مسیر را ادامه بدهم. یکی از مهمترین بخشهای این مسیر، همراهی خانواده احمدی است؛ خانوادهای که از ابتدا در کنار او ایستادهاند. مادرش بخشی از مغازه خیاطی خود را در اختیار او گذاشته تا کتابخانه در همانجا شکل بگیرد. حالا مادر یک شیفت در مغازه خیاطی کار میکند و شیفت دیگر، نوبت ایمان است که در کتابخانه بماند و به بچهها کتاب بدهد. احمدی میگوید: مادرم فداکارانه قسمتی از مغازه خیاطیاش را به من داد تا کتابخانه راهاندازی شود. من و او با هم تقسیم کار کردهایم. همیشه خانوادهام در ادامه تحصیل و فعالیتهای فرهنگی همراه من بودهاند و این همراهی انرژی من را چند برابر میکند.
شاید سادهترین راه برای ایمان احمدی این بود که از فضای در اختیارش برای کسب درآمد استفاده کند؛ خودش هم این را میداند. اما انتخابش چیز دیگری بوده است. او میگوید: میتوانستم این مغازه را به سوپرمارکت یا کافینت تبدیل کنم و درآمد خوبی هم داشته باشم، اما باسواد شدن و شادی و نشاط بچهها، ایجاد شور و شوق در آنها، عادت دادنشان به کتاب و کتابخوانی و پاداش اخروی برایم ارزش بیشتری دارد. و شاید همین انتخاب است که کتابخانه کوچک رستمخان را از یک اتاق پر از کتاب فراتر میبرد؛ کتابخانهای که برای ایمان احمدی، تنها محل امانت دادن کتاب نیست، بلکه بخشی از آینده کودکان روستاست.



